Το παράθυρό της απόψε δειλά κοιτώ, το φεγγάρι στέμμα στα μαλλιά της θέλω να το δω, την ευωδιά της στα ρόδα που κρατώ αναζητώ και η μουσική που σκορπίζει η ψυχή της σαν τραγουδά για τ’ άστρα τα λαμπρά τα μακρινά που αγαπά ω! Πόσο μ’ αγγίζει βαθιά ω! Πόσο κάνει την καρδιά μου δυνατά να χτυπά! Ένα φιλί θα της στείλω από μακριά, από τα ζώπυρα της ψυχής μου του έρωτα τα καυτά και θα χορέψω μαζί της στον κήπο που αγαπά νοερά και θα ντύσω τα πιο όμορφα όνειρα μου με τούτης της στιγμής τη φωτιά ω! Τι ευωδιά…

 

_

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς