Ζωή σε δόσεις

22.07.2016

Τη μάθαμε μας έμαθε
Φαρμάκια μας ποτίζει
Μα άλλους πάλι ανέγγιχτους
Έτσι μας ορίζει.

Σε δόσεις τη λαμβάνουμε
Μέσα από τις χάρες
Που τις μοιράζει απλόχερα
Μα δίνει και αντάρες

Βαθμού υπερθετικού
Που ’τυχε να γνωρίσουν
Άτομα ειλικρινή
Μα επιρρεπή να ατυχήσουν

Σ’ αυτής της δόξας που ’τυχε
Να στήσει να εδραιώσει
Θεμέλια υπεκφυγής
Βρήκε να καταδώσει

Σαθρά μα κι ανυποστήρικτα
Δωθήκανε συνάμα
Διαταγών αδίκημα
Λαμβάνοντας το γράμμα

Νόμου που θα ’πρεπε
Να τον ακολουθήσουν
Επιταγές συστήνονται
Ευνοϊκώς να αποδείξουν

Στην απεραντοσύνη της
Τη μέγα τιμημένη
Στο αποτελείωμα
Δε θα ’ναι ξεχασμένη

Ζωή που εμοιράστηκε
Μα δε δόθηκε εξ ολοκλήρου
Πρωταγωνιστές συστήθηκαν
Ενός φευγαλέου ονείρου

Δε στάθηκαν δε θέλησαν
Να ζουν με εντυπώσεις
Μονάχα εμοιράστηκαν
Ζωή απλή σε δόσεις

Που τα ζόρια παίρνουνε
Κοιτούν και απορροφούνε
Σκλάβους ζητιάνους κάνουνε
Τους κυρίαρχους να απολογούνται

Μονοπώλιο κραυγών
Σιωπούν και εκδικούνται.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ζωή σε δόσεις …αλλά η έμπνευση προκαταβολοκή!
    Πόσες αλήθειες, πόση πίκρα κι απογοήτευση για τους περισσότερους από μας, Αννιώ μου!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου