Η πορεία της ζωής μας αντιμέτωπους μας φέρνει

Απ' το βράδυ ως το πρωί σε δημιουργίας μέρη!
Νιότης σύμβολο για μας το λουλούδι τ' ανθισμένο
ΟΙ τρανοί αυτής της γης μάς το δίνουνε κομμένο!
Ξερά τα φύλλα πέφτουνε αρχές του φθινοπώρου... μα..
Η Άνοιξη τα τύλιξε στ' ακρόκλαδα του δώρου

ΕΙναι βοριάς, είναι χιονιάς, παγώνεις το χειμώνα,
Νά την! Η επανάσταση η πιο μικρή ανεμώνα!
ΑΙτία για τον μαρασμό νέφη κι αστροπελέκια

Όμως σιμώνει η άνοιξη στου βαρελιού τα τσέρκια!

ΜΟνάχα όσοι δεν μπορούν το τόξο ν' αντικρίζουν.
ΝΟμίζουν πως της άνοιξης το άρμα πριονίζουν!
Στέκεται κι αντιστέκεται στο χώμα της κρατάει

να μεγάλο όνειρο δώρο ζωής σκορπάει!
ΠΑνω στη γη προβαίνουνε δειλά δειλά τα φύλλα
ΝΑ μας δωρίσουν ταπεινά ζωής ανατριχίλα!
Στη μάχη που 'δωσε ξανά κι ετούτο 'δω το χρόνο
ΤΑ λάφυρά της τα ιερά στέκω και καμαρώνω!
ΤΗ σθεναρή της θέληση σεβάστηκαν οι πάγοι
Σαν έλιωσαν και φάνηκαν της Άνοιξης τα κάλλη!

Περνούνε χρόνοι δίσεκτοι αιώνες μες στο σκότος
ΟΥτε πουλί πετούμενο δεν έχει αυτός ο τόπος!

Η Άνοιξη αντρειώνεται ρομφαία ευθύς σηκώνει... φωνάζει,

Επανάσταση! Κι όλη η γης μερώνει...
ΠΑτάει γερά στα πόδια της και τρέφει τα παιδιά της
Να της τα κλέψουν, δεν μπορούν, τα δικαιώματά της!
Αυτό το έργο μπόρεσε στεφάνι να το πλέξει
ΣΤΑ δώδεκα αδέλφια της μ' αγάπη να φορέσει!
Σαν τον ξωμάχο ιδροκοπά σ' αγρούς και σε χωράφια...
Η μοίρα της τη διάλεξε... να 'ναι ηρωίδα άξια!

ΤΗΣ έταξε πως μόνο αυτή έστω κι αν μείνει μόνη

χει την δύναμη πολλή να φέρει χελιδόνι!
Χωρίς την επανάσταση που αψηφά τα κρύα...
ΕΙκοσι αιώνες θα 'χαμε της ήττας μας τα βρύα!!!

Παντού θα ήτανε νεκρά χιλιάδες τα όνειρά μας... μα...
Έχουμε την Άνοιξη μπροστάρη και κυρά μας
ΤΥχη την είπαν μερικοί της Άνοιξης τη νίκη
Χωρίς καν να συλλογιστούν τόσων εχθρών τα πλήθη!
Εμπρός! λοιπόν, μπροστάρηδες! Ψυχή και νους η νίκη...
Ίσως , έτσι, θα σπάσουμε με μιας το κάθε δεκανίκι!

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

__

*1η θέση στον ομώνυμο πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!