Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της. 

Από τα απαραίτητα στοιχεία εντέλει που έχουν τη δυνατότητα να καθοδηγήσουν όπως αρμόζει την ανθρώπινη στάση και συμπεριφορά. 

Η θεία έμπνευση, ως ασκούμενη δύναμη μπορεί να συνθέσει ιδέες και να θεμελιώσει επιχειρήματα που θα συμβάλλουν με τη δυναμική τους ώστε να υπάρξει ένα κοσμικό σύστημα εξελισσόμενο, επαρκές και αξιοπρεπές, μια κοινωνική ζωή συνεκτική, ειρηνική και ακμαία για το σύνολο των όντων της δημιουργίας. 

Άρα, ως αναγκαιότητα και ως αντικειμενική πραγματικότητα οι καλές τέχνες διαθέτουν την ισχύ για τη μεταβίβαση της αληθινής γνώσης, της σύνεσης και των διδαχτικών εμπειριών, για την μύηση και, για τον προσηλυτισμό των ανθρώπων στις κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές και ιδεολογικές αξίες και αρχές. 

Οι τέχνες, μπορούν να προβληματίσουν δημιουργικά τα επισκιασμένα και τα παραγκωνισμένα από την ταξική κοινωνία άτομα.

Μπορούν να προκαλέσουν εντυπωσιακές κοινωνικές μετατοπίσεις.

Μπορούν να ξεσηκώσουν και να αποκαλύψουν καινούριες δυνάμεις, ικανές να δημιουργήσουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές σε μια κορυφαία ιστορική στιγμή. 

Κι εκεί, μέσα στην τυρβώδη ροή των γεγονότων, είναι πολύ πιθανό να μπορέσουν επιτέλους οι πολλοί να ξεχαρβαλώσουν αυτό το μεροληπτικό καθεστώς που υπάρχει και που δεν αντιστοιχεί στον άνθρωπο και στις ζωτικές ανάγκες του, για να δρομολογήσουν αυτό που πρέπει να υπάρξει: ένας κόσμος ηθικός, ανεξάρτητος και ακέραιος στο μπόι των θεών και των ανθρώπων…

Όμως, βολεμένοι δημαγωγοί “καλλιτέχνες”, εκμεταλλευόμενοι την προνομιακή θέση που τους παρέχει αφειδώλευτα το αλγεινό σύστημα του εξαναγκασμού, της χειραγώγησης και της κατάχρησης, επιχειρούν να παραχαράξουν την ιστορική μνήμη, τις ελπίδες και τα οράματα των πολύπαθων λαών της γης. 

Για να διατηρηθεί άθικτη και απείραχτη η συντηρητική τάξη των πραγμάτων, το εκμεταλλευτικό καθεστώς που κατατρέχει, που φτωχοποιεί και που ταπεινώνει ασύδοτα τους πολλούς.

Κι είναι βασικό νομοτελειακό αξίωμα: ο απλοϊκός άνθρωπος θα στοχαστεί, θα οργιστεί και θα στασιάσει μόνο όταν αφυπνιστεί το προνομιούχο πνεύμα του. 

Μόνο αν, η πολλά υποσχόμενη ψυχή του – απαλλαγμένη από κάθε αναιτιολόγητο δισταγμό- αναλάβει όλο το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί. 

Να μη σωπαίνεις λοιπόν ενσυνείδητε ποιητή μπροστά στην απερίγραφτη βαρβαρότητα και στην άγονη βία των καιρών, αλλά μήτε και να μιλάς ακατάσχετα για ανάξια και για επουσιώδη ζητήματα. 

Κι άμα αποχτήσει η συνείδησή σου πλήρη εικόνα για τούτη την κακοήθη και την ελαττωματική πραγματικότητα που καταδιώκει και εξοντώνει ανήλεα τον κόσμο της ανάγκης, τότε να στρατευτείς κι εσύ στην ιδέα της ανατροπής. 

Να αντιπαραταχτείς και να συγκρουστείς με συνέπεια και με όσιο πάθος για να αποτρέψεις τα αλογάριαστα δεινά της πλάσης: την αδικία, το αίμα, το ψέμα, τις φωτιές, τις πληγές και τα δάκρυα… 

Όμως, απαιτείται μια ιδιάζουσα σύζευξη και μια συγκεκριμένη επίψαυση των γεγονότων για την προσέγγιση της αντικειμενικής αλήθειας της ζωής. 

 Κι ο κάθε αληθινός καλλιτέχνης που μόχθησε για να την κάνει, έστω και εν μέρει κτήμα του ,έχει ηθικό χρέος να την διατυπώσει δόκιμα, ταιριαστά και αποδεχτά γιατί αυτό προσδοκά και ελπίζει ο ακατατόπιστος άνθρωπος, ο παραγκωνισμένος και ο αδικημένος πολίτης που διάγει βίο αλγεινό μέσα σε μια κοινωνία υστερόβουλη, καταπιεστική και επώδυνη. 

Κι αν αυτή η θεωρητική σύλληψη αποτελέσει γεγονός και πράξη, τότε η πραγματικότητα θα υπερβεί τα όρια της επιβεβλημένης πειθαρχίας και θα αφηνιάσει. 

Και μέσα από μιαν ασύλληπτη και ιδεώδη διαδικασία, οι προσδοκίες και τα όνειρα των έκθετων και των στιγματισμένων πολιτών θα αποχτήσουν σχήμα και μορφή. 

Και, μέσα σ’ αυτή τη συγκλονιστική έκσταση όλες οι ελπίδες κι όλα τα οράματα της πολύπαθης και της αγλύκαντης γης, θα αναδυθούν, σαν λευκά καλοκαιριάτικα σύννεφα στους γλαυκούς ορίζοντες της ελπίδας, για να μετασχηματιστούν αναπόφευκτα σε εντυπωσιακή, σε θεσπέσια και σε κορυφαία πράξη,… 

_

γράφει ο Γεώργιος Μπίμης