Η ανάμνηση

7.12.2015

 

 

Δεν είχε ύπνο απόψε... Καρτέραγε με τα βλέφαρα ορθάνοιχτα το φως του ήλιου και με το που τρύπωσε, σηκώθηκε. Νίφτηκε καλά, του έκαμε η μάνα και χωρίστρα, φόρεσε το δανικό πουκαμισάκι, το καλό - σιδερωμένο και μπαλωμένο κοντό παντελονάκι και βγήκε. Ήταν ο μόνος που είχε σε όλα δέκα και σήμερα θα έπαιρνε τη σημαία. Γι αυτό τόση περιποίηση. Χαμογέλασε. Έφτασε στο σχολείο. “Δημοτικό σχολείο Φιλιππιάδος”. Διάβασε όλο καμάρι την ταμπέλα στην είσοδό του. Η καρδιά του χτύπησε γρήγορα και τα γονατάκια του έτρεμαν από την αγωνία και τη λαχτάρα της στιγμής. Μπήκαν στη γραμμή. Σε λίγο θα ανακοίνωναν το όνομα του. Ο κύριος Σίμος, ο διευθυντής του σχολείου, ήρθε και στάθηκε ευθυτενής μπροστά τους. «Ανάπαυση», τους είπε και φώναξε τον Μπαλάφα, το γιο του γιατρού, να κάνει δύο βήματα μπρος. Ύστερα άπλωσε το χέρι του και τον συνεχάρη για τη σημαία. Ήθελε να φωνάξει, να ουρλιάξει… μα κρατήθηκε!... Έσκυψε το κεφάλι και το σήκωσε μόνο σαν έμεινε μονάχος, στο γυρισμό για το σπίτι του. Τα δάκρυα λευτερώθηκαν και έβρεξαν το προσωπάκι του. Θύμωσε με τον εαυτό του, που περίμενε… που ήλπιζε αλλιώς... Έτσι ήταν το πρέπον!… Ο γιος του γιατρού έπρεπε να πάρει τη σημαία όχι του φτωχού... του μέθυσου!!!

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Το πρέπον το πρέπον … που σμπαράλιασε ζωές,…. πόση αδικία και για ένα πρεπον ,,, Εξαιρετική η ιστορία σου Σοφία!!!!!

    Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Πράγματι αυτό συνέβαινε μέχρι πρόσφατα αλλά φαντάζομαι όχι τώρα πια Σοφία . ΟΙ πέραν του ενός αριστούχοι με το απόλυτο 10 μπαίνουν στην βάσανο του κλήρου εκεί όπου τον πρώτο ρόλο τον παίζει η Τύχη. Εκτός και αν οι κλήροι είναι σημαδεμένοι και το παιχνίδι σικέ…Μα αυτό ”δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε κανένας”!!!!

    Απάντηση
  3. ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ

    Σε μια χώρα που ακόμα κ η αληθεια κ το φως φανταζουν ικανότητες κ δικαιώμα των λίγων…Αλήθεια…

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Κάποτε ήταν το Πρέπον!… Σήμερα τη θέση του πήραν άλλες λέξεις, με το ίδιο νόημα όμως, αυτό της Αδικίας!!! Ναι τη σημαία τώρα πλέον την παίρνουν αυτοί που είναι οι πιο τυχεροί… όμως παρόλα αυτά, όταν αυτά τυχερά παιδάκια μεγαλώνουν γνωρίζουν την αδικία ή τη δικαιοσύνη των λίγων από πρώτο χέρι!… Η ιστορία που μοιράστηκα μαζί σας είναι πέρα για πέρα αληθινή και συνέβηκε στον άντρα μου, πριν από πενήντα χρόνια. Που από τότε θεωρώ ότι δεν άλλαξαν και πολλά στην κοινωνία μας κι αν άλλαξαν πιστεύω ότι πήγαν προς το χειρότερο!!!

    Απάντηση
    • Αριάδνη

      Η ιστορία σας εξαιρετική και πέρα για πέρα αληθινή!Καλή συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Κάτι τέτοια τα έζησα κι εγώ…. Δυστυχώς…Προηγούντα άλλοι στην ΙΕΡΑΡΧΊΑ… Αληθινή πως θα ήταν ήμουν σίγουρος… Πανέμορφα δοσμένηαπό την πέννα σου!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!… Είμαι σίγουρη ότι η ιστορία του άντρα μου δεν είναι η εξαίρεση που έγινε τότε… πιστεύω ότι ήταν ο κανόνας!… Όμως και τώρα, μετά από πενήντα ολόκληρα χρόνια δυστυχώς κάπως έτσι λειτουργούμε. Μου κάνει εντύπωση μόνο, που στη χώρα που υπήρξε η κοιτίδα του πολιτισμού της φιλοσοφίας, τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία!!! Μου κάνει εντύπωση που συνεχίζουμε να επιβραβεύουμε τους λωποδύτες και τους ανάξιους!!!

      Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο. Που είναι αληθινή ή που συνεχίζει να συμβαινει; μάλλον και τα δύο! Εξαιρετικά γραμμένη εξαιρετικά “ενοχλητικη” πραγματικότητα….

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, για τα καλά σου λόγια Μάχη μου! Κάποια στιγμή ίσως θα πρέπει να δράσουμε αλλιώς… και να αλλάξουμε όσα μας ενοχλούν και μας πονούνε!!!

      Απάντηση
  7. Ανώνυμος

    H σημαία δίνεται σήμερα στα παιδιά που αριστεύουν κι αν είναι πολλά, με κλήρωση μεταξύ τους! Παλιότερα ναι, υπήρχαν αυτές οι αδικίες τις βιώσαμε όλοι λίγο πολύ και με διάφορους τρόπους! Η αδικία εξακολουθεί στην κοινωνία,δυστυχώς ….

    Απάντηση
  8. Ελένη Ιωαννάτου

    Σοφία δυστυχώς η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται και σήμερα σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Η διαφορά σήμερα πιστεύω πως είναι η απόκρυψη τέτοιων γεγονότων.

    Ο Πλάτων όμως είπε, πως όσο απομακρύνεσαι από την δικαιοσύνη, τόσο μεγαλώνει η απόσταση από την ελευθέρωση της ψυχής μας! Ας σκέφτούμε λοιπόν σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται ο καθένας.

    Καλό απόγευμα!!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ Ελένη μου, ότι κάπως έτσι λειτουργούν και σήμερα κάποια πράγματα. Και το χειρότερο δεν είναι ότι τα κρύβουμε… το χειρότερο είναι ότι κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε… και μιλώ γενικότερα για τις αδικίες!!! Όσο για τον Πάτωνα!!! Αναρωτιέμαι απλά, πως γίνεται να έχουμε το ίδιο DNA!!! Καλό σου βράδυ!!!

      Απάντηση
  9. Έλενα Σαλιγκάρα

    Καλογραμμένη και παραδειγματική ιστορία! Και παραμένει τόσο επίκαιρη…

    Απάντηση
  10. Σοφία Ντούπη

    Ευχαριστώ πολύ Έλενα…και καλό σου βράδυ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου