Ο Κώστας Σημενόπουλος είναι ένας άντρας γύρω στα εξήντα. Είναι οικογενειάρχης με τρία παιδιά και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου “Ιβίσκος”. Ένας σύλλογος που ιδρύθηκε τριάντα χρόνια πριν και ασχολείται με την καλύτερη διαβίωση των γερόντων. Γόνος πλούσιας οικογένειας από την Πελοπόννησο, γνώρισε την Μαρία όταν υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία στην Μακεδονία, όπου και εγκαταστάθηκε μετά τον γάμο τους και μεγαλούργησε. Είχε σπουδάσει Νομική – επιθυμία του πατέρα του – αλλά ασχολήθηκε με τη μικρή τότε βιοτεχνία του πεθερού του. Με τον καιρό και με αγώνα πολύ, την μετέτρεψε σε εργοστάσιο κι από δεκαπέντε εργαζόμενους που είχε, τώρα συντηρούσε πάνω από εκατόν πενήντα οικογένειες.

Όλοι τον σέβονται και οι προσκλήσεις για κάθε εκδήλωση πηγαινοέρχονται. Πανταχού παρών ο Κώστας και τα πάντα πληρών, γιατί είναι και γαλαντόμος. Όπου του ζητηθεί να συνδράμει, δεν διστάζει ν’ ανοίξει το ταμείο και να δώσει ένα γερό ποσό. Κανείς, όμως, δεν ξέρει το μυστικό του. Αυτό το μυστικό που του ανεβάζει την αδρεναλίνη και τον κάνει τόσο δοτικό.

Ήταν δεν ήταν στα είκοσι – τότε, στο πατρικό του ακόμα – σε διακοπές, που μαζί μ’ έναν φίλο του δοκίμασαν τον “απαγορευμένο” καρπό. Είχαν μεθύσει ένα κοριτσάκι γύρω στα δώδεκα και πάνω στο άγουρο κορμάκι της ξέσπασαν τα ζωώδη ένστικτά τους. Για να μην φτάσει η υπόθεση στα δικαστήρια και να μην ξεσπάσει σκάνδαλο, οι γονείς και των δύο πλήρωσαν αδρά την οικογένεια της μικρής, οι οποίοι έφυγαν κι από την περιοχή, και το ζήτημα “ξεχάστηκε”, όχι, όμως, και για τον Κώστα. Από τότε άρχισαν να του αρέσουν όλο και περισσότερο τα άγουρα κορμιά και όσο τα χρόνια περνούσαν, αυτό όλο φούντωνε. Και του άρεσε να το λέει κιόλας σε κάποιους “δικούς” του ανθρώπους… Όσο εκείνος μεγάλωνε, τόσο και η ηλικία του πόθου του μίκραινε, ενώ το φύλο των παιδιών τον άφηνε αδιάφορο.

Σαν ευυπόληπτος πολίτης και σαν μεγάλος οικονομικός παράγοντας της πόλης, είχε την δυνατότητα να εκπληρώνει τις επιθυμίες του, “αγοράζοντας” τρυφερά κορμάκια από διάφορα ιδρύματα και πλήρωνε αδρά τους “προμηθευτές” του. Ακόμα και στις διάφορες πόλεις και κωμοπόλεις που πήγαινε, πάντα έβρισκε “αγίνωτους καρπούς”.

Κάποτε, κάποιος “προμηθευτής” του προσπάθησε να τον εκβιάσει και το πλήρωσε ακριβά ο “άμοιρος”. Ένα μικρό ατύχημα του στέρησε τη ζωή. Και ο Κώστας, όμως, που “έμαθε” το τραγικό γεγονός, πρόστρεξε να βοηθήσει την οικογένειά του, που βρίσκονταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση -εξ ου και η μοιραία απόπειρα εκβιασμού- αναλαμβάνοντας να σπουδάσει τα δύο του παιδιά και εξασφαλίζοντας στην χήρα μία θέση στο εργοστάσιό του.

«Έτσι κανείς δεν θα τολμήσει ξανά, ούτε καν να σκεφτεί, ότι μπορεί να μ’ εκβιάσει…»

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια