Select Page

Η δίκη

Η δίκη

 

 

«Πενήντα τρία χρόνια είχα να σε δω… τόσος καιρός πέρασε και δεν έχεις αλλάξει καθόλου,… ίδιος κι απαράλλαχτος έμεινες.»

«Εσύ άλλαξες,… άλλαξες κι απ’ έξω κι από μέσα» του είπε κουνώντας το κεφάλι του αργά πάνω κάτω θέλοντας να τονίσει τα λόγια του.

«Δεν άλλαξα εγώ, ο κόσμος γύρω μας άλλαξε» του είπε.

«Ο κόσμος αλλάζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, εσύ όμως φρόντισες να τον κάνεις χειρότερο παλιέ καλέ μου φίλε Χρήστο. Εσύ και όλο το σκυλολόι που έχεις γύρω σου»

«Κάποιος πρέπει να παίρνει τις αποφάσεις για όλους… Κι αυτό δεν είναι εύκολο… Ο καθένας έχει τις δικές του ανάγκες και δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι… Έτσι είναι κι ας μην το καταλαβαίνεις Χάρη, έτσι είναι…»

«Χρήστο, θυμάσαι τότε που ήμασταν μικρά παιδιά; Τότε, στο νησί μας, που περιμέναμε κάθε καλοκαίρι να έρθει η Νάνσυ από την Αθήνα για να της κάνουμε τα γλυκά μάτια;» ρώτησε χωρίς να περιμένει την απάντηση και συνέχισε, «εσύ, εγώ κι ο συγχωρεμένος ο Νικολάκης που τον πήρε η κάτω βόλτα με την παλιαρρώστια... Τότε που μοιραζόμασταν και τη μπουκιά μας. Πως κατάντησες έτσι;… να γίνεις άνθρωπος της νύχτας χωρίς αισθήματα;»

«Τα αισθήματα είναι άχρηστα στη δουλειά μου, μόνο μπελάδες φέρνουν»

«Κι όταν έδωσες εντολή να σκοτώσουν το γιό μου; Ούτε τότε δε σκέφτηκες για μια στιγμή πως είναι γιος του ανθρώπου που μεγάλωσες μαζί του; Δε σου πέρασε καθόλου από το μυαλό αυτό;» του είπε κι έκανε να σηκωθεί από την καρέκλα αλλά το μετάνιωσε κι έμεινε ακίνητος με το πιστόλι στραμμένο προς το βρωμερό πάτωμα.

«Ο γιος σου έπαιξε κι έχασε. Κι έπρεπε να τιμωρηθεί. Αλλιώς θα μου σήκωναν όλοι το κεφάλι κι άντε να τους μαζέψω. Η τιμωρία είναι το καλύτερο υπνωτικό φάρμακο Χάρη, κακά τα ψέματα, κοιμίζει τα μυαλά όσων τα μάτια φοράνε παρωπίδες και δεν τολμούν να τα σηκώσουν από χάμω…»

«Πάψε!» έκανε προσπαθώντας να συγκρατήσει την ένταση της φωνής του, ήξερε πως τα πρωτοπαλλήκαρά του με το παραμικρό θα έμπαιναν μέσα και θα τον τελείωναν πριν προλάβει να αντιδράσει. Παρατήρησε πως ο παιδικός του φίλος δεν έμοιαζε να ανησυχεί, η ηρεμία του τον εξόργισε ακόμα περισσότερο. «Δε φοβάσαι; Κρατάω όπλο και σε σημαδεύω κι εσύ είσαι ήρεμος… Πως γίνεται αυτό;» ρώτησε σηκώνοντας το όπλο ψηλά.

Εκείνος γέλασε. «Στη δουλειά μου ένα πράγμα μόνο έχω μάθει, πως το αύριο είναι πολύ μακριά…»

 

Ο Χάρης τον σημάδεψε ανάμεσα στα μάτια. Μια σιωπή απλώθηκε μέσα στους τέσσερις ξεφτισμένους τοίχους εκείνου του άθλιου δωματίου που έμοιαζε με γραφείο. Ο Χρήστος κούνησε ελαφρώς το κεφάλι και κάρφωσε το βλέμμα του στα μάτια του ανθρώπου που είχε σκοπό να τον σκοτώσει. Η σιωπή που κράτησε πολύ έκανε τους ανθρώπους του απ’ έξω να ανησυχήσουν.

 

«Όλα εντάξει αφεντικό;» ακούστηκε μια βραχνή φωνή μαζί με δυο τρία χτυπήματα στην σαρακοφαγωμένη πόρτα.

«Εντάξει» φώναξε ο Χρήστος, «να μη μπει κανείς μέσα αν δεν το πω εγώ» συνέχισε με αυστηρή φωνή.

 

Η σιωπή απλώθηκε ξανά στο χώρο…

«Λοιπόν, δεν έχεις τα κότσια να με σκοτώσεις; Θα περιμένω πολύ;» του είπε με ύφος ειρωνικό χωρίς να πάρει τα μάτια από πάνω του.

«Σκότωσες το γιο μου και δε δίστασες ούτε μια στιγμή, λες να με ενδιαφέρει αν περιμένεις ή όχι; Το πράγμα θα τελειώσει όποτε θέλω εγώ…»

«Νομίζεις πως έχεις το πάνω χέρι επειδή κρατάς ένα όπλο; Έτσι νομίζεις φίλε μου;… Ξέρεις πόσες φορές με έχουν σημαδέψει; Μάλλον όχι! Μάθε λοιπόν πως αυτοί που με σημάδεψαν τώρα κάνουν παρέα με το γιόκα σου… Κι αν νομίζεις πως φοβάμαι κάνεις λάθος, ο φόβος έχει φύγει από μέσα μου εδώ και χρόνια…»

«Πάψε, δε θέλω να σε ακούω άλλο» του απάντησε ο Χάρης και πετάχτηκε από την καρέκλα του απότομα. Τον έπιασε από το γιακά με το αριστερό του χέρι κι έφερε το ψυχρό μέταλλο της κάνης με το άλλο του χέρι πάνω από το αριστερό του μάτι. «Τελείωσες» του είπε…

Ο Χρήστος έμεινε ατάραχος να τον κοιτάζει, χαμογέλασε αμυδρά λες κι ανακουφίστηκε από την αποφασιστικότητα του παλιού γνώριμού του.

 

Λίγες στιγμές αργότερα ο Χάρης κατέβασε το όπλο, το έβαλε μέσα στο σακάκι του και γύρισε προς την πόρτα.

«Πού πας;» του φώναξε ο Χρήστος.

«Φεύγω από εδώ, βρωμάει εδώ μέσα… Κι εσύ βρωμάς, δεν αντέχω άλλο τη μπόχα σου» του είπε κι έπιασε το ξεφλουδισμένο πόμολο.

«Στάσου» του φώναξε επιτακτικά εκείνος. «Αν ανοίξεις την πόρτα θα πεθάνεις… Έχω δώσει εντολή…» του είπε.

«Έχεις δώσει εντολή να σκοτώσουν κι εμένα;» γύρισε και του απάντησε.

«Όχι ακόμα, αλλά αν ανοίξεις την πόρτα θα δώσω» του είπε και ξέσπασε σε γέλια. «Δεν είσαι τίποτα άλλο παρά ένα αξιολύπητο ανθρωπάκι που δεν αξίζει να περπατάει πάνω στη γη… Άλλωστε Χάρη… χάρη θα σου κάνω, θα πας να συναντήσεις το γιόκα σου…» του είπε και συνέχισε να γελάει.

Ο Χάρης έβγαλε ξανά το όπλο από το σακάκι του. Τρεμόπαιξε το δάχτυλό του στη σκανδάλη για λίγο…

«Κανένας δε με έχει προσβάλλει κι έζησε μετά την προσβολή» του είπε ο Χρήστος. «Οπότε ή με σκοτώνεις και σε σκοτώνουν οι άλλοι απ’ έξω ή απλώς… σε σκοτώνουν οι άλλοι απ’ έξω.»

«Παλιο…» πήγε να τον βρίσει αλλά σάστισε γιατί ο Χρήστος σηκώθηκε όρθιος.

«Άντε, τι περιμένεις;» του είπε λες και ήθελε να τον ωθήσει στα άκρα, λες και ήθελε να πεθάνει εκείνη τη μέρα.

Ο Χάρης κοίταξε ολόγυρά του. Με μια απότομη κίνηση βρέθηκε στο παράθυρο που έβλεπε στον ακάλυπτο. Το άνοιξε απότομα κι εκείνο σχεδόν ξεκόλλησε από τη θέση του. «Δε θα σε λυτρώσω εγώ για ό,τι έχεις κάνει» του φώναξε από την έξω μεριά πια, «η συγχώρεση είναι καλύτερη από την τιμωρία, αυτό να το θυμάσαι» του είπε κι άρχισε να τρέχει μέσα στο σκοτάδι.

«Κάνεις λάθος» του φώναξε εκείνος χωρίς να τον βλέπει πια.

 

Δυσκολεύτηκε να κινηθεί μέσα στον στενό ακάλυπτο χώρο. Είδε μια σκάλα μπροστά του κι αποφάσισε να ανέβει. Μόλις πάτησε το πόδι του στο πρώτο σκαλοπάτι άκουσε έναν έντονο ήχο από τη μεριά του γραφείου του Χρήστου, έναν πυροβολισμό. Σάστισε αλλά κατάλαβε τι είχε γίνει. Σχεδόν αμέσως άκουσε εκείνη τη βραχνή φωνή να ουρλιάζει. «Πιάστε τον… εδώ κοντά είναι… τον έφαγε το Χρήστο…». Κοίταξε το φεγγάρι που έφεγγε στον ουρανό και του μίλησε.

«Θα με κυνηγήσουν… Δώσε φιλιά στο γιό μου… Κι αν γλυτώσω σου υπόσχομαι πως αύριο κιόλας παραιτούμαι από Δικαστής… δεν μπορώ άλλο πια να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια…»

 

του Κώστα Θερμογιάννη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

18 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    «Δε θα σε λυτρώσω εγώ για ό,τι έχεις κάνει» του φώναξε από την έξω μεριά πια, «η συγχώρεση είναι καλύτερη από την τιμωρία, αυτό να το θυμάσαι»

    Με γρήγορο ρυθμό και κοφτές, γεμάτες φράσεις (όπως αρμόζει στην κρισιμότητα και την ένταση της σκηνής που παρακολουθούμε) ο Κώστας Θερμογιάννης μας καθιστά αγχώδεις θεατές ενός δράματος που παίζεται ανάμεσα σε δυο πρώην φίλους και νυν θανάσιμους εχθρούς. Παρακολουθούμε με αγωνία την εξέλιξη – και, πάνω που με την παραπάνω δήλωση θεωρούμε πως επήλθε η κάθαρση, όλα ανατρέπονται…

    Πολλά πολλά συγχαρητήρια, αγαπημένε μου φίλε Κώστα!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια Βάσω μου. Αν και δυσκολεύτηκα μέσα σε χίλιες λέξεις να περιγράψω τη γρήγορη εξέλιξη και την αγωνία του πρωταγωνιστή, διαβάζοντας το σχόλιό σου κατάλαβα πως η προσπάθειά μου δεν ήταν τελικά ανεπιτυχής!

      Να είσαι πάντα καλά!

      Απάντηση
  2. Xριστίνα Ταράτσα

    Το μέλλον όπως και το παρελθόν βρίσκονται πολύ μακριά μα συνάμα τόσο κοντά στο νου των ανθρώπων. Το διήγημα του Κώστα Θερμογιάννη αναφέρεται στη δίκη του ενόχου που έρχεται με το πλήρωμα του χρόνου. Γιατί το πλήρωμα του χρόνου βρίσκεται στο παρόν και όχι στο παρελθόν ή στο μέλλον. Και το παρόν είναι η δεικνύουσα στιγμή που δικάζει τον καθένα! Ένα διήγημα βαθιά διεισδυτικό στην ανθρώπινη ψυχή, που αναδύει τα μεγάλα προβλήματα που βασανίζουν τη συνείδηση του ανθρώπου. Συγχαρητήρια στον Κώστα Θερμογιάννη…

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Χριστίνα μου σε ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιό σου που μπήκε κατευθείαν στην καρδιά της ιστορίας που προσπάθησα να στριμώξω μέσα σε χίλιες λέξεις. Ξέρεις πως τα λόγια σου έχουν ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα για μένα!

      Να είσαι πάντα καλά και πάντα δημιουργική!

      Απάντηση
  3. fofi walter-kyrlidou

    Δυνατο και δραματικο το διηγημα σου φιλε μου. Η ζωη,αυτος ο υπουλος καμμια φορα σεναριογραφος,βαζει αντιμετωπους τους δυο πρωην φιλους,ενοχο και δικαστη.Διψα για τιμωρια,διψα για λυτρωση.Καθε λεξη,καθε φραση σκαλι για να ανεβει ο αναγνωστης μεχρι το αποτελεσμα.Σαν την φωτογραφια απο την οποια εχει εμπενευστει.

    Απάντηση
  4. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Μέσα σε ένα κείμενο τόσα πολλά! Το παράλογο της ζωής , ο παραλογισμός των υποκειμενικών απαιτήσεων, πως αλλάξουν οι σχέσεις των ανθρώπων ανάλογα την αλλαγή των συνθηκών της ζωής… όταν το “σήμερα” είναι εντελώς διαφορετικό από το “χθες”, όπως το βίωναν οι ήρωες! Πόσο ανάγκη ψυχής γίνεται το να πάρει κάποιος τον νόμο στα χέρια του για απόδοση διακιοσύνης εκεί που εκκρεμεί η τιμωρία! Πόση μεγάλη γίνεται η ανάγκη καθαρμού έστω και μέσα από “αδόκιμες” συμπεριφορές! Πόσες δυσκολίες πρέπει να συναντήσει ο άνθρωπος προκειμένου να φτάσει σε γνώσεις όπως ….η συγχώρεση είναι η μεγαλύτερη τιμωρία!Και εκεί που νομίζεις ότι βρίσκεις τη “λύση” , το διέξοδο , να δρομολογούνται απρόβλεπτες καταστάσεις αδιεξόδου! Πόσες αλήθειες ζωής ! Συγχαρητήρια κ. Θερμογιάννη !Μέσα από ενα ευφάνταστο σενάριο που κερδίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη , πόσες πολλές τοποθετήσεις ζωής παράλληλα!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Μαργαρίτα μου, νομίζω πως δεν έχω να πω τίποτα άλλο παρά ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μου λες σ’ αυτό το υπέροχο σχόλιό σου!

      Να είσαι πάντα καλά!

      Απάντηση
  5. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Φίλε Κώστα, διάβασα την δυνατή και γεμάτη ψυχολογικό σφρίγος ιστορία σου και σχεδόν ένιωσα σαν βρισκόμουνα στον ίδιο χώρο με του δυο πρωταγωνιστές. Η ατμόσφαιρα που δημιούργησες με το διάλογο ανάμεσα τους είναι τόσο μεστή από αγωνία που σε καθηλώνει.

    «Η τιμωρία είναι το καλύτερο υπνωτικό φάρμακο Χάρη, κακά τα ψέματα, κοιμίζει τα μυαλά όσων τα μάτια φοράνε παρωπίδες και δεν τολμούν να τα σηκώσουν από χάμω…»
    Φοβερή στην αλήθεια της η παραπάνω φράση!
    Κώστα πίστεψε με, έγραψες μια θαυμάσια ιστορία που οι διάλογοι της έχουν το χάρισμα να είναι “σκληρά” αληθινοί.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Καλέ μου φίλε Χριστόφορε ξέρω πως τα λόγια σου είναι ειλικρινή και γι’ αυτό σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου! Ξέρω πως ένα μόνο ευχαριστώ είναι λίγο, αλλά μόνο αυτό μπορώ να σου πω…

      Να είσαι καλά!

      Απάντηση
  6. Άιναφετς

    Είχα καιρό να σε διαβάσω Κώστα και χάρηκα γιατί ξαναβρήκα τη γνωστή ατμόσφαιρα των διηγημάτων σου… μια ατμόσφαιρα πηχτή που τη κόβει το μαχαίρι και ένα προκλητικό τέλος γιατί όντος η συχώρεση θέλει μεγάλη καρδιά…

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Καλή μου μαμ-μάγισσα Άιναφετς έχεις απόλυτο δίκιο. Δυστυχώς τοβιβλίο.net καταναλώνει όλο μου το χρόνο κι έτσι έχω αρκετό καιρό να γράψω…

      Σε ευχαριστώ για το υπέροχο σχόλιό σου… Και πράγματι, η συγχώρεση θέλει μεγάλη καρδιά!

      Την καλησπέρα μου!

      Απάντηση
  7. Teddie Tzokas

    Έντονη, φορτισμένη γραφή που σε διαπερνά σαν σφαίρα – ταχύτατη, συμπυκνωμένη, στοχευμένη – χωρίς περιττά λόγια και ανούσια στολίδια – απόλυτα ταιριασμένη με το περιεχόμενο της ιστορίας που δεν είναι άλλο από την αέναη μάχη ανάμεσα στο κακό και το καλό που συνεχώς πάλλεται μέσα στον άνθρωπο. Συγχαρητήρια φίλε μου Κώστα!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Τέντυ μου σε ευχαριστώ πολύ. Αφού βρήκα το χρόνο ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα να γράψω αυτή την ιστορία πάλι καλά!… Ίσως γι’ αυτό να είχε μέσα της και την ταχύτητα!

      Να είσαι πάντα καλά!

      Απάντηση
  8. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Δύο πράγματα (νοήματα ) εισέπραξα ως αναγνώστης ενός εξαιρετικού αφηγήματος . Πρώτον ,η συγχώρεση είναι πράγμα περισσότερο δύσκολο και από αυτήν ακόμη την αγάπη. Θέλει μεγαλείο ψυχής να συγχωρείς και ίσως να εκδικήσαι μέσω αυτής σου της πράξης αυτόν που σου προκαλεί τεράστιο πόνο.Δεύτερο, θέλει κότσια να κρατηθείς πίσω από τις προσωπικές σου γραμμές -αξίες και να μην τις ξεπεράσεις προς χάριν ενός συναισθήματος (της ανάγκης για εκδίκηση) .
    Δυνατά νοήματα σε ένα δυνατό κείμενο Κώστα . Σε ευχαριστούμε που μας έβαλες να σκεφτούμε πράγματα που στην κανονική ζωή μοιάζουν περίπου “ψιλά” γράμματα.

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Βαγγέλη, πραγματικά αυτά τα πράγματα περνάνε στα ψιλά από τη ζωή μας. Είναι όμως θεμελιώδη και για τον καθένα από εμάς αλλά και για την κοινωνία. Ίσως, ειδικά τη συγχώρεση, αν την είχαμε διαρκώς στο πίσω μέρος του μυαλού μας τα πράγματα να ήταν καλύτερα… Ποιος ξέρει;

      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και τα καλά σου λόγια!

      Απάντηση
  9. Γιάννης Καλαϊτζάκης

    συγχαρτήρια Κώστα … έζησα και τους δύο αυτούς ρόλους με το ταξίδι της γραφής σου … έζησα τον χώρο και την στοιχομυθία από τους διαλόγους τους … όμορφο το πέρασμα της σκέψης σου μέσα μας …

    συγχαρτήρια και πάλι …

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Γιάννη χαίρομαι που κατάφερα μέσα από την ιστορία αυτή να σε ταξιδέψω έστω και για λίγο! Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!

      Να είσαι καλά…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!