«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις». 

«Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις ελεύθερες ώρες μου. Κάτι να με συναρπάζει. Δε θέλω να προσθέσω κι άλλες σκοτούρες στο κεφάλι μου».

«Μια στιγμή! Μη βιάζεσαι. Θα σου εξηγήσω». Το βλέμμα της στάθηκε πάνω μου ερωτηματικό. «Δεν είναι σαν τις συνηθισμένες βιβλιοθήκες. Αυτηνής εδώ τα ράφια δε σταματούν πουθενά. Έτσι και πιάσεις κάποιο από την αρχή, ποτέ δεν πρόκειται να βρεις που τελειώνει».

Με κοίταζε περίεργα. Σαν άνθρωπο που δε φαινόταν και πολύ στα καλά του. Αλλά το βλέμμα μου μόνο για τρελού δεν έμοιαζε. «Άκουσέ με λίγο, δεν έχεις να χάσεις» της είπα. 

«Τι θέλεις να πεις;» έκανε ερωτηματικά.

Ένιωσα πως είχε αρχίσει να χάνει κάτι από την αρχική της εντύπωση και συνέχισα πιο σίγουρος. «Είναι μια ιδιομορφία. Το καταλαβαίνω πως σε ξενίζει. Αλλά δεν είναι μόνο τα ράφια που δεν τελειώνουν ποτέ. Τα ράφια έχουν επάνω τους βιβλία. Κι αυτά δεν τελειώνουν ποτέ»! 

«Σοβαρέψου» έκανε εύθυμα. «Και σταμάτα να παίζεις μαζί μου…»

Την έκοψα με μια κίνηση του χεριού. Σαν διαμαρτυρία. Συνέχισε σε διαφορετικό ύφος, πιο διαλλακτικό.

«Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Ένα δωμάτιο έχει συγκεκριμένες διαστάσεις. Το ίδιο κι η βιβλιοθήκη σου που είναι μέσα».

«Κοίταξε να δεις. Η διάσταση είναι μια αμφιλεγόμενη έννοια. Παρεξηγημένη θα έλεγα. Τις συγκεκριμένες διαστάσεις τις βρίσκεις μόνο στα Μαθηματικά, αυτές που μετράμε το χώρο. Αν το ψάξεις καλύτερα θα διαπιστώσεις πως υπάρχουν λογιών λογιών διαστάσεις. Φυσικό είναι με κάποιες από αυτές να μην πολυασχολείσαι». 

«Δηλαδή;» ρώτησε, με το βλέμμα της να με καρφώνει γεμάτο περιέργεια.

«Υπάρχουν διαστάσεις ρομαντικές. Αυτές που τις μετράς με συγκεκριμένο συναίσθημα. Υπάρχουν διαστάσεις φανταστικές. Αυτές τις απλώνεις όσο θέλεις. Όσο μπορεί να χωρέσει το μυαλό σου. Υπάρχει κι η αφηρημένη έννοια. Τότε που η λέξη δηλώνει την έκταση ενός προβλήματος. Ακόμα και την όψη μιας σχέσης, ενός δεσμού θέλω να πω. Να! πώς λέμε είμαι σε διάσταση;»

«Α, ώστε εκεί το πας»! με διέκοψε ενοχλημένη. «Ξέρεις το πρόβλημά μου και προσπαθείς να με πληγώσεις». 

«Περίμενε! Με συγχωρείς, έχεις δίκιο. Σε μπέρδεψα. Μερικές φορές μου αρέσει να μιλάω μεταφορικά, να μπλέκω με γρίφους. Ξέφυγα από το θέμα. Επεκτάθηκα πιο πολύ από όσο έπρεπε. Δεν ήθελα να σταθώ σ’ αυτό. Αλλού θέλω να καταλήξω».

Με κοίταζε σιωπηλή. Περίμενε την εξήγηση. 

«Επανέρχομαι σ’ αυτά που σου έλεγα για τα βιβλία. Για σκέψου! Ένα βιβλίο μπορεί να μην είναι μόνο μια αναγνωστική απόλαυση να γεμίζεις τις ώρες σου. Μπορεί να βρεις κάτι το εξαιρετικό μέσα του. Κάτι που να σε κάνει να το εκτιμήσεις, να του δώσεις άλλη διάσταση. Ας το πάμε πιο μακριά. Μπορεί να σου δώσει μια ευκαιρία να δοκιμάσεις να ζήσεις μια άλλη ζωή, έναν άλλο τρόπο ζωής θέλω να πω, που θα μπορούσες να είχες ζήσει, αλλά δεν έτυχε. Να δεις πως μπορεί να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν είχες κάνει διαφορετικές επιλογές κάποτε, αν είχες τραβήξει διαφορετικούς δρόμους».

«Δεν νομίζεις πως είναι λιγάκι αργά; Πέρασαν τα χρόνια. Στέρεψαν οι επιλογές. Χάθηκε κι η διάθεση πια».

Επέμεινα. «Πίστεψέ με! Για μια φορά πίστεψέ με. Σοβαρά σου μιλάω».

«Αφού επιμένεις τόσο, πες μου ποια πρέπει να διαβάσω».

«Δεν έχει νόημα να σου πω εγώ. Δεν μπορώ να ξέρω τι πρέπει να αναζητήσεις, τι σου ταιριάζει. Εσύ θα ψάξεις μέχρι να βρεις αυτό που θα σου τραβήξει την προσοχή, αυτό που θα σου κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό το ταξίδι θα το κάνεις μόνη σου. Μην περιμένεις σ’ αυτό βοήθειες. Μόνη σου θα βρεις τι ζητάς κατά βάθος. Μπορεί να ψάξεις πολύ. Είναι ένας άπειρος κόσμος ο κόσμος των βιβλίων. Κυκλοφορεί σε αφθονία η πληροφόρηση. Δεν είναι εύκολη η επιλογή. Τι να δεχτείς, τι να απορρίψεις. Μπορεί να κουραστείς. Να έχεις υπομονή. Δεν μπορεί! Κάποια στιγμή θα πέσεις πάνω σε κάτι που θα σου φανεί ιδιαίτερο, που θα σου κεντρίσει την περιέργεια να ασχοληθείς, να το ψάξεις που λένε. Κι όταν πιαστείς από αυτό, όταν αγκιστρωθείς πάνω του να είσαι βέβαιη πως το έχεις βρει. Τι να έχεις βρει; Μα, το δρόμο να ασχοληθείς παρακάτω. Μην νομίσεις πως εύκολα θα ξεμπερδέψεις. Μόνο να μπεις στη σωστή πορεία. Αυτό πρέπει να σε ενδιαφέρει άμεσα. Τα υπόλοιπα θα έρθουν με τον καιρό».

«Με βάζεις σε περιπέτειες μου φαίνεται» έκανε γελώντας.

«Είσαι σίγουρη πως τώρα βρίσκεσαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας; Πως ζεις στη σωστή διάσταση;».

«Μη με τρομάζεις;» είπε κι έβαλε τα γέλια.

«Καλά» έκανα συγκαταβατικά. «Μάλλον παρασύρθηκα και σου τα είπα λίγο τραγικά. Ξέρεις; Δεν το έχω τόσο με το προφορικό. Δεν μπορώ να γίνω εύκολα πειστικός. Θα σου πω όμως κάτι. Σκέφτηκες ποτέ πως ένα κι ένα μπορεί να μην κάνουν μόνο δύο;»

Με κοίταξε με ένα αινιγματικό χαμόγελο. «Κι αυτό υπό αμφισβήτηση; Για να σου πω την αλήθεια δεν έχεις κι άδικο. Όλα είναι πιθανά»! 

Δεν ξέρω αν ήταν πιο κοντά στην αποδοχή παρά στην απόρριψη. Δεν είμαι βέβαιος. Ποτέ δεν τα κατάφερνα να ψυχολογήσω τον συνομιλητή μου, τον οποιονδήποτε που προσπαθούσα να περάσω τις ιδέες μου.

«Τα κατάφερες τελικά» είπε. «Με έπεισες. Μου φαίνεται αξίζει τον κόπο να δοκιμάσω. Να κάνω το ταξίδι. Είμαι περίεργη να δω που θα με βγάλει». 

Δεν ξέρω αν πείστηκε ή αν το είπε για να με ξεφορτωθεί. Η αλήθεια είναι πως μερικές φορές γίνομαι πολύ φορτικός. Άμα μου μπει η ιδέα θέλω να ανακατεύω κι άλλους. Δεν μου φτάνει ο εαυτός μου. Πάντως για ένα είμαι σίγουρος. Πως ένα κι ένα κάνουν δύο μόνο στα Μαθηματικά. Μερικές φορές μπορεί να κάνουν δυόμιση, κάποιες άλλες μπορεί και κάτι παραπάνω. Εξαρτάται από τη διάσταση που το βλέπεις! 

_

γράφει ο Χάρης Αγγελογιάννης