Η καλή και η κακιά η ώρα

24.08.2016

timepiece_b

Ο γερο-Χρόνος, κουρασμένος όπως ήτανε, αποφάσισε να συγκαλέσει τις ώρες.
Είχε μάθει ότι μάλωναν μεταξύ τους και ήθελε να επιφέρει την τάξη και την ομόνοια.

Δεν πέρασε πολύς χρόνος και εμφανίστηκαν οι ώρες με σκυμμένο το κεφάλι.

-Τι είναι παππούλη; τον καλόπιασε η μικρή ώρα. Κάναμε κάτι κακό και θέλεις να μας μαλώσεις;

Πάντα ο γερο-Χρόνος στο αντίκρυσμα της μικρής ώρας έχανε τα λόγια του, από την ομορφιά της και την ξενοιασιά που τη διέκρινε καιρό τώρα.

-Μα δεν είμαι μικρή, αποκρίθηκε, πριν καλά καλά προλάβει να απαντήσει ο γέρο-Χρόνος.

-Γιατί το λες αυτό μικρή μου; χαμογέλασε πειράζοντάς την.

-Έτσι σε λένε, γιατί ο κόσμος γυρίζει αργά στο σπίτι του, γλεντάει και περνάει όμορφα.
Πρέπει να χαίρεσαι για όλα αυτά, παρά να είσαι κατσούφικο και να μαλώνεις με τις αδερφές σου, που δεν είστε και λίγες.

-Ξέρω,ξέρω, απάντησε.
Μα οι άνθρωποι ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι και πάντα ζητούνε να γίνεται το δικό τους, αγνοώντας τι θα θέλαμε και μεις να κάνουμε καμιά φορά.

-Τι ζόρι καλέ τραβάς; αμέσως πήρε το λόγο η αδερφή η καλή ώρα, όπως τη λέγανε.
Εμείς θέλουμε να χαρίζουμε ευχαρίστηση, χαρά, γέλιο και πάντα να είναι ευδιάθετοι και να ζουν όμορφα και αγαπημένα.

-Ναι; Σοβαρά; επενέβη, ποια άλλη, η κακιά η ώρα.

Μπορείτε να μου πείτε τι σας πειράζει αν λίγο ταλαιπωρηθούν, μάθουν να κρίνουν και όχι να κατακρίνουν και να παίρνουν μαθήματα από τα λάθη τους;

Αμέσως θέλησε να διαχειρισθεί αυτή τη διαμάχη που όπως φαινόταν δεν είχε σταματημό.

-Κορίτσια, ηρεμήστε, έτσι δε θα βγάλουμε άκρη.
Πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους να σκεφτούν και να πράξουν ανάλογα με το τι θέλουν και τι ζητούν από τη ζωή τους.

Ήδη έχω στείλει ένα μαγικό φίλτρο, αόρατο και απαλλαγμένο από μεταλλάξεις.
Το μόνο που θα κάνει είναι να ελέγχει τα νεύρα και τα απωθημένα των ανθρώπων.

-Μααα καλάααα, είπαν όλες μαζί, λες και ήταν το μόνο που μπορούσαν να συμφωνήσουν, μετά από ώρες έντονης διαμάχης και διαπληκτισμού.

-Συνεχίστε, είπε ο γέρο-Χρόνος, σημαδεύοντας με το βλέμμα του όλες, μία προς μία, τι έγινε; Σας δυσκόλεψε όλη αυτή μου η απόφαση;

-Όχιιι είναι σοφή και κατασταλλαγμένη.
Έτσι οι άνθρωποι θα ξέρουν πότε να επιβληθούν και πότε να αποχωρήσουν, ώστε να μην τους επισκεφθούν οι κακιές ώρες, μα συγχρόνως όταν ξέρουν να φερθούν, να έχουν ως αντάλλαγμα τις καλές.

-Ααα και οι μικρές μας ώρες θα μείνουν εκεί να διασκεδάζουν και να σκορπούν χαρές και ομορφιές στη ζωή τους.
Κι αν καταφέρουν να επιφέρουν το κακό στη ζωή τους, εεε τότε θα είναι οι ίδιο και μόνο υπεύθυνοι.

Πριν καλά καλά τελειώσει την κουβέντα του ο παππούλης, μαζεύτηκαν γύρω του σαν ένα ρολόι και η κάθε μία πήρε τη θέση που της άρμοζε.

Από κείνη τη στιγμή, όλοι μαζί αγαπημένοι και ενωμένοι δώσαν όρκο ζωής, να αφήνουν τους ανθρώπους να επιλέγουν και να διαλέγουν το πεπρωμένο τους, απλά σκεπτόμενοι και συλλογιζόμενοι το δικό τους καλό και τη δικη τους ευθύνη.

Έτσι, ζήσαν αυτοί καλά και εμείς πολύ καλύτερα, όταν ξέρουμε πως είτε καλή είτε κακιά ώρα, θα ’ρθει και θα χτυπήσει την πόρτα μας ξαφνικά, όταν την καλέσουμε με κάποιο τρόπο, μόνοι μας, και οι μκρές ώρες θα μοιράζουν χαρά ή πόνο, αφού εμείς οι ίδιοι δε θα ’μαστε σε θέση να δούμε ξεκάθαρα τη ζωή μας.

Με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο,το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Ό,τι και να κάνουμε στην τελική…

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου