-Μουρμουρίζεις; Πάλι; Μα τι είναι αυτό με σένα άνθρωπέ μου; Θέλεις να πεις κάτι να εκτονωθείς; Ε, πες το να τελειώνουμε, που να πάρει. Τι νόημα έχει να επιβαρύνουμε το air pollution και με μουρμούρες, που δεν ξέρουμε και τι αφορούν;

-Με το Μεγάλο Αφεντικό τα έχω αγάπη μου.

-Με το Μεγάλο; Σαν πόσο Μεγάλο, δηλαδή;

-Α, Μεγαλύτερο δε γίνεται.

-Ρε πας καλά; Με τον Θεό τα έβαλες; Είσαι με τα καλά σου; Τα βάζουν μ’ Εκείνον ποτέ;

-Αν τα βάζουν λες; Και γιατί όχι, παρακαλώ; Είναι απαγορευμένο; Το γράφει μέσα στις δέκα εντολές προς Μωυσή;

-Αμ, το γράφει, πώς δεν το γράφει. Δε λέει να μη χρησιμοποιούμε το όνομά Του, επί ματαίω; Εμείς τόσην ώρα τώρα δε μιλάμε μάταια για Εκείνον; Μα ας ήξερα και τι έχεις να Τού προσάψεις!(;) Αφού όλοι ξέρουμε ότι τα πάντα εν Σοφία εποίησε.

-Και δε μου λες Σοφάκι, είναι σοφό να δουλεύω σαν το σκυλί από τη μία νύχτα ίσαμε την άλλη και το αφεντικό να με ταΐζει με ψίχουλα, ενώ εγώ και οι όμοιοί μου να τον ταΐζουμε με παντεσπάνι;

-Έλα ντε. Ισορρόπησε την κουβέντα για να καταλαβαίνω κι εγώ η έρμη περί τίνος τυρβάζουμε. Αν πρόκειται γι’ Αυτόν τον μεγάλο, μουρμούριζε όσο τραβάει η όρεξή σου. Αλλά και εγώ, για να έχω την όποια συμμετοχή στη μουρμούρα, πες μου τουλάχιστον τι στον κόρακα σου έκανε, σας έκανε, τούτη τη φορά.

-Οι φορές Σοφία μου και πολλές είναι, αλλά και ποικίλες. Σε κάθε περίπτωση όλες τείνουν προς έναν κεντρικό άξονα. Το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ.

-Και ποιο είναι εκείνο το αφεντικό που δε νοιάζεται για το συμφέρον του πάνω απ’ όλα, Σωτήρη μου; Τα Πάντα εκ του συμφέροντος πηγάζουν και σ’ αυτό εκβάλλουν. Σ’ αυτό αποσκοπούν και για αυτό ενδιαφέρονται. Ως ένα σημείο δε, είναι και κατανοητόν.

-Σοφία, σοφός τούτος ο λόγος σου; Σα να λέμε, δηλαδή, συμφέροντα δύο ταχυτήτων. Αυτός να νοιάζεται αποκλειστικά για το δικό του εις βάρος του δικού μου συμφέροντος. Αυτό μου λες;

-Πού είναι ποιο, μωρέ Σωτήρη; Να σε πληρώνει αυτός και εσύ να κάθεσαι;

-Να κάνω ΤΙ Σοφία; Να κάθομαι ΕΓΩ;

-Ακριβώς αυτό. Τι κάνεις Σωτήρη εδώ και τόσες ώρες τώρα; Κάθεσαι κεφάτος και μουρμουράς, Και εκείνος τι κάνει; Παλεύει με τα θεριά, με τα στοιχειά. Τις εφορίες, τα ταμεία σας. Και κινδυνεύει να πάει φυλακή έτσι και δεν είναι συνεπής, τόσον απέναντί σας, όσο και απέναντί στο Κράτος. Εσύ καλέ μου το μεσημέρι στις 3 μ.μ. έβαλες το κλειδί στο γραφείο σου και την έκανες με ελαφρά πηδηματάκια για το ζεστό και μοσχομυριστό σπιτάκι σου. Έφαγες το γιουβετσάκι σου, κοιμήθηκες ένα δίωρο γεμάτο γεμάτο, ξύπνησες κεφάτος, αγάπησες την καλή σου και ξεκούραστος πια, άρχισες τα συνδικαλιστικά σου και τη μήνη εναντίον των αφεντάδων, γενικώς. Μπορεί να είναι αυτό μια λεκτική εκτόνωση, δε λέω, αλλά τη βρίσκω άδικη.

-Και ποια είναι κατά τη γνώμη σου η ΔΙΚΑΙΗ εκτόνωση;

-Καμιά, Σωτήρη μου. Τα πράγματα είναι δύσκολα, μα απλά. Προσφέρεις τις υπηρεσίες σου και πληρώνεσαι γι’ αυτές ικανοποιητικά, ή μη ικανοποιητικά. Μα αν θέλεις συνεχίζεις, αν όχι σταματάς. Κανείς δε σε αναγκάζει.

-Δε με αναγκάζει λες, ε; Κι οι διαμαρτυρίες του στομάχου, καθώς και οι σιωπηλές δικές σου μομφές, δεν υπολογίζονται; Αυτά είναι που με αναγκάζουν να προσφέρω τις υπηρεσίες μου, σχεδόν αφιλοκερδώς.

-Ε, όχι Σωτήρη, αγάπη μου, όχι και αφιλοκερδώς. Τόσα χρόνια που η κρίση ήταν terra ignota, εσύ έτρωγες στην υγειά του Αφεντικού με χρυσά κουτάλια. Τότε, γιατί εκείνος δε μιλούσε και χόρευε στο σκοπό του δικού σου ντεφιού; Μια τόση δα στραβή να έκανε, τον απειλούσες με παραίτηση, που θα την πλήρωνε με μια παχυλή αποζημίωση και την ίδια ακριβώς ημέρα εσύ έπιανες αλλού δουλειά και μάλιστα καλύτερη. Αυτό είναι που μας τελείωσε πια και γι’ αυτό μουρμουράς αφού δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα άλλο. ΔΕ γίνεται να απειλείς πια, αφού κι εσύ ο ίδιος απειλείσαι, ανά πάσαν στιγμή. Σωτήρη, είδες να γίνονται εκείνες οι απεργίες του παρελθόντος που έβγαινε ο Μέγας συνδικαλιστής στα κανάλια και ωρύετο για τα κεκτημένα, που ουαί και αλλοίμονο και του τα πείραζε κανείς; Τι έγινε τώρα; Τι άλλαξε; Τι έγιναν όλοι εκείνοι οι σοφοί εγκέφαλοι και τα κεκτημένα σας; Μήπως, γιατί καταλάβατε ότι στην τελική αφεντικά είναι ΑΛΛΑ και όχι ο φτωχοδιάβολος, που ήταν του χεριού σας μια ζωή; Δείξε, λοιπόν, μια κατανόηση στην δύσκολη εποχή, που βιώνουμε και έτσι και ξαναφτιάξουν τα πράγματα αρχίζεις πάλι τη μουρμούρα, το hobby της λεκτικής εκτόνωσης, δηλαδή. Επί του παρόντος, σε συμβουλεύω να περιορίσεις τα ντεσιμπέλ της μη φτάσει και στ’ αυτάκια του Μεγάλου και βρεθείς χωρίς δουλειά και χωρίς προοπτική να βρεις άλλη, όχι καλύτερη, αλλά ΜΙΑΝ όποια, χωρίς πια παχυλή αποζημίωση plus το αρνητικό τής προχωρημένης ηλικίας σου. Δύσκολες εποχές για διαμαρτυρίες και μουρμούρες, Σωτηράκη αγάπη μου. Αυτά είναι που έχω εγώ να πω, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι και το ΔΙΚΟ ΜΟΥ συμφέρον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικό σου και μ’ αυτό του αφεντικού σου. Σου μιλώ, όχι με τη φωνή της δικαιοσύνης, αλλά με τη γυναικεία σοφία, εγώ η Σοφία σου. Λιγότερα χρήματα, περισσότερη δουλειά. Μα το τσουκάλι στη φωτιά και τα παιδιά στο σχολείο, δωρεάν. Αυτό είναι το δικό μου moto. Μην ξεχνάς ότι η ζωή είναι μια ρόδα που γυρίζει. Είναι μια ρουλέτα, που η μπίλια της, συμφωνώ, τώρα γέρνει προς την μεριά του Μεγάλου. Παρακάλα μόνο να έρθει εκείνη η μέρα, που αυτή μονίμως και σταθερά θα βρίσκεται ΜΕΤΑΞΥ εργαζομένου και εργοδότη σε δίκαιη απόσταση από το σημείο εκκίνησης.

-Λες αγάπη μου;

-Λέω.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου