Η Ονειροκρατούσα

15.08.2016

sunrise_sea

Στον 25ο μεσημβρινό

τού Μάρτη … Γένοιτο … ήχησε,

στρίγγλισμα

κάτασπρης καρδιάς,

λυρικό ηλιοβασίλεμα

άρχισε να ρέει … από ξάστερο λαρύγγι !

 

Στο άσαρκο στήριγμα

τής αγίνωτης πλάτης

τού δευτερόλεπτου,

τ᾽ ατσάλινο τ᾽ουρανού

εκτόπισμα, συγκόλλησε

στη δυσκολομέτρητη

σκαλωσιά τού σβέρκου του,

δίδυμο εαυτό.

 

Ακόμα και με

κλίμακα τροφαντή,

μόνο ως σκιά

μπορεί να ποτίζει … τώρα …

… ποτέ στο πριν …

τα γλαροφίλητα πέλματα

τού απειρόμορφου

τής γαστρός Της ύψους.

 

Μ᾽ ένα τόσο δα

αμούστακο Γένοιτο,

τα σύμπαντα … τώρα …

άδειο όστρακο μπροστά

στον αστείρευτο τρούλο

τής γαστρός Της … ποτέ στο πριν …

εκπληκτοδίαιτα,

σχίζουν τη φλέβα

τού θαυμασμού,

από το αίμα ν᾽ ασβεστωθεί,

η μάντρα τού καινούριου.

 

Τώρα,

ξεριζώνουν τα μαλλιά

τής υπεροχής, απολύουν

ασημένιους δακτυλίους,

στέλνουν με απόσπαση

στην τέταρτη διάσταση

… ποτέ στο πριν …

αστερισμούς λεβέντες,

νεφελώματα καλλονές,

κομίτες γόητες,

ξεφυσώντας στρατιές

απροσδόκητου,

στην απόρθητη

έως τώρα αμμουδιά

τού μεγαλείου τους.

 

Πυροβολούν … ποτέ στο πριν …

… τώρα … σουγιάδες δύσλυπτου,

καλωσορίζουν το δευτερείο τους,

αψέλιστη μέχρι νυν λέξη,

άσκεφτη σχεδόν,

φευγάτη από το λεξιλόγιο

τής αλάνθαστης αρμονίας τους,  

λιθοβολώντας μανικά

την αιώνια αγνωσιά της.

 

 

Τώρα,

στρώνουν στον καναπέ

τού απείρου, να ξαποστάσει

η προσκύνηση … η μουσαφίρισσα … τώρα …

… ποτέ στο πριν … που σαν κουνέλα ξεγεννά.

 

Τώρα ,

οι πλανήτες … μπίλια μία  …  ποτέ στο πριν …

οι γαλαξίες … τώρα … ο κόκκος …

τ᾽ αστέρια … τώρα … το μικρό … ποτέ στο πριν … πλάτος τού τραπεζιού …

ο Ήλιος, το μυρμήγκι  … τώρα … σαν … που ούτε καν υπάρχει.

 

Με το πρώτο κλάμα Του,

στην οθόνη τού ορίζοντα,

άλλο έργο ξεκίνησε να παίζει … προφητικό,

εκπληρούμενο σαν … μισοφέγγαρο

που ορκίζεται πανσέληνο.

 

Κι οι καμπάνες,

άλλον μελωδισμό … τώρα … ποτέ στο πριν …

χύνουν … πελάγη ραγίσματος,

στη στενόμυαλη στάμνα ενός ανήμπορου .

 

Ένα βρέφος Γένοιτο … και καλοκαιριάστηκε

η κελαηδιστή καρδιά τής αβασταγιάς Του.

 

Χωρίς Εσένα, ποτέ στο πριν … πώς θα μελάνιαζε … τώρα …  η εικόνα Του,

από τα μαινόμενα χείλη τής Αγάπης Του ;

 

Χωρίς Εσένα, πώς θα βούλιαζε … τώρα … το ασίγουρο … ποτέ στο πριν …

στον gentleman βυθό τού γνώριμου  ;

 

 

 

 

Γένοιτο …  προτίμησε το ενδιάθετο

να υποδείξει στο φωνούμενο … όχι που δεν μπορούσες

κι Εσύ Εύα να φορεθείς  … όχι που δεν μπορούσες με νύχτα

να λούσεις την ανθρωπότητα … όχι που δεν μπορούσε

Ό χ ι …  ν’  αρθρώσει το χρυσοπλοκώτατο  βλέμμα Σου ! 

 

Γένοιτο !

 

Κι ο Χτίστης κατάφερε … τώρα … ποτέ στο πριν …

απ᾽ τους μαστούς τής αθωότητάς Σου,

άπλετο να βυζάξει ανακαινισμό.

 

Εσένα τυλίχτηκε

στης Κανάς το γάμο,

όταν ακινητοποίησες

για δεύτερη φορά

την περιπολία τής σιωπής,

για νά βρει αραξοβόλι

τ᾽ αλεξιβρόχιο σπλάχνο Σου

στην πήλινη ανάγκη.

 

Εσένα … μόνο … τυλίχτηκε,

κι όπως Εκείνος έγδαρε

το τομάρι τού νερού για

να ξεμπουκάρει

η πορφυρόχρωμη

σάρκα τού οίνου, έτσι

γδαίρνεται … ποτέ στο πριν …

κι ο άδικος εαυτός … τώρα … για να ξεμυτίσει

η μυροβόλα από μέσα σάρκα τού αγίου,

στον γάμο μιας ανάπλασης.

 

 

Με  χέρια,

σαν φτερά αγγελόπλαστα

απλωμένα,

φιλάει το ερωτικό Του μένος

το ματωμένο μάγουλο της Ανατολής

και το σκοτεινόβρεχτο πρόσωπο της Δύσης.  

 

“  Iδού η μήτηρ σου !  όχι μόνο στον αγαπημένο Σου

αλλά και σε μένα είπες.

 

Στον 15ο μεσημβρινό τού Αυγούστου,

πανυγήρι στήθηκε φωτεινόστακτο

απ᾽ αγγέλους και ανθρώπους,

για το σφάλισμα των βλεφάρων Της !

 

Κοιμήθηκες … ,

για να βαρυστομαχιάσει η ψυχή Σου,

απ᾽ το υπέρβαρο όνειρό μου !

 

Κοιμήθηκες …

για να πάθει μετάσταση ανωφέρειας,

η κληματαριά των πόθων μου.

 

Τώρα … Δέσποινα … ποτέ στο πριν … τώρα …

η κοίμησή Σου… ποτέ στο πριν … γεννά έναν δεύτερο Χριστό …

την ελπίδα μου … τώρα … την ακοίμητη σαν αγνότητα … Γένοιτο !

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

Συναυλία

Συναυλία

 Το αίσθημα στις συναυλίες, οι κρυφές μας συνομιλίες.  Δυνατά χειροκροτήματα, απαλά μικρά αγγίγματα.  Εικόνες από κτήρια, χειμώνα δίπλα από τα κοιμητήρια.  Φωνή αγγέλου, ξένη γλώσσα, μεταφράζω στο αυτί σου και κοιτάς αλλού.  Το σκοτάδι κρύβει τα γλυκά εκφραστικά σου...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Σήμερα που είναι , Παναγιά , η Θεία Κοίμησίς σου, μέσα στον κόσμο τούτο δω ήρθε η ποίησή Σου…Απέριττη, Αμόλυντη, Άχραντε προσκηνώ Σε…κι από τα βάθη της καρδιάς βαθειά ευχαριστώ Σε…Τούτο το ποίημα έδωσε τυμπάνων συγχορδία…
    Ας πούμε όλοι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ εις την Υπεραγία!
    Μπράβο σας κ. Σκοπετέα…Πάντα ξεχωρίζετε με την αστείρευτη πηγή της έμπνευσής σας!
    Μετά τιμής
    Χ.Πλοκαμάκη

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό και απειρόμορφο και αυτό το ποίημά σας κύριε Παναγιώτη!!!!! Όπως μόνο εσείς ξέρετε…όπως μόνο Εκείνης της ταιριάζει!!!!!! Χρόνια σας πολλά να είστε πάντα γερός!!!!!

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητέ κε Σκοπετέα, η ωδή σας στην Παναγία μας και μητέρα όλου του κόσμου είναι πάρα πολύ εμπνευσμένη και βαθιά θεολογική! Συγχαρητήρια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου