Η Προσμονή

Δημοσίευση: 21.12.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

sad_woman

Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που ακολούθησαν όμως ήταν γεμάτες από επισκέψεις με τη γιαγιά του στους συγγενείς τους και την ξέχασε.

Ήταν η τέταρτη μέρα στο νησί που κατέβηκε πάλι στο λιμάνι κι έπινε το φραπεδάκι του στου Μιχάλη όταν την ξαναείδε να στέκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο. Τα μάτια του κατέγραψαν τη φιγούρα της. Μια γυναίκα με σκούρα ρούχα γύρω στα πενήντα, όμορφη άλλοτε και ίσως γερασμένη λίγο πρόωρα.

-Τι είναι Στέλιο; Τι χάζεψες έτσι; ρώτησε ο Μιχάλης.

-Εκείνη τη γυναίκα που κάθεται πάντα εκεί!

-Ποια; Την κυρά -Μέλπω λες;

-Την κυρία με τα σκούρα. Περιμένει κάποιον;

-Ααα αυτή παλικάρι μου, πονεμένη ιστορία! Πάνε χρόνια τώρα, πάνω από τρία νομίζω, που περιμένει κάθε μέρα εκεί, στην ίδια θέση το γιο της!

-Κι αυτός τι; Της τάζει πως θα έρθει, και δεν έρχεται;

-Δεν μπορεί να ‘ρθει παιδί μου. Ο γιος της είναι πεθαμένος!

-Κι αυτή δεν το ξέρει;

-Το ξέρει! Μα έτσι είναι η ψυχή της μάνας, δεν παύει ποτέ της να προσμένει!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Ακολουθήστε μας

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Αχ Σοφία μου στενοχωρήθηκα με το βουβό πόνο αυτής της μάνας που μεγαλύτερος από τον δικό της δεν υπάρχει!…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Δεν είχα τέτοια πρόθεση Λένα μου. Λυπάμαι πολύ που το έκανα…Και ναι, οι μεγάλοι πόνοι δεν έχουν ήχο!!!

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Με άγγιξε βαθιά. Ίσως γιατί και γω έχασα ένα αγαπημένο πρόσωπο και μέσα μου ελπίζω να το ανταμώσω ξανά!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Κάπως έτσι γίνετε πάντα, μας αγγίζουν περισσότερο όσα έχουμε ζήσει!…Σε καταλαβαίνω… γιατί κι εγώ δεν έπαψα ποτέ να ελπίζω!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία, δε χρειάζεται να πω κάτι …πάρα μόνο μια τρυφερή καληνυχτα. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Να σε καλά Μάχη μου και καλό σου βράδυ!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου