Η Προσμονή

21.12.2015

 

sad_woman

Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που ακολούθησαν όμως ήταν γεμάτες από επισκέψεις με τη γιαγιά του στους συγγενείς τους και την ξέχασε.

Ήταν η τέταρτη μέρα στο νησί που κατέβηκε πάλι στο λιμάνι κι έπινε το φραπεδάκι του στου Μιχάλη όταν την ξαναείδε να στέκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο. Τα μάτια του κατέγραψαν τη φιγούρα της. Μια γυναίκα με σκούρα ρούχα γύρω στα πενήντα, όμορφη άλλοτε και ίσως γερασμένη λίγο πρόωρα.

-Τι είναι Στέλιο; Τι χάζεψες έτσι; ρώτησε ο Μιχάλης.

-Εκείνη τη γυναίκα που κάθεται πάντα εκεί!

-Ποια; Την κυρά -Μέλπω λες;

-Την κυρία με τα σκούρα. Περιμένει κάποιον;

-Ααα αυτή παλικάρι μου, πονεμένη ιστορία! Πάνε χρόνια τώρα, πάνω από τρία νομίζω, που περιμένει κάθε μέρα εκεί, στην ίδια θέση το γιο της!

-Κι αυτός τι; Της τάζει πως θα έρθει, και δεν έρχεται;

-Δεν μπορεί να ‘ρθει παιδί μου. Ο γιος της είναι πεθαμένος!

-Κι αυτή δεν το ξέρει;

-Το ξέρει! Μα έτσι είναι η ψυχή της μάνας, δεν παύει ποτέ της να προσμένει!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Διαβάστε κι αυτά

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

Writing Steps

Writing Steps

Η Δημιουργική Γραφή ως διδακτικό αντικείμενο δεν αναζητά συγγραφικά ταλέντα. Συμμετέχει όμως ενεργά στη διαμόρφωση ενός δημιουργικού νου, όπως το έθετε ο Gianni Rodari όταν σημείωνε πως δημιουργικός νους είναι αυτός που «πάντα δουλεύει, που πάντα ρωτάει, που...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Αχ Σοφία μου στενοχωρήθηκα με το βουβό πόνο αυτής της μάνας που μεγαλύτερος από τον δικό της δεν υπάρχει!…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Δεν είχα τέτοια πρόθεση Λένα μου. Λυπάμαι πολύ που το έκανα…Και ναι, οι μεγάλοι πόνοι δεν έχουν ήχο!!!

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Με άγγιξε βαθιά. Ίσως γιατί και γω έχασα ένα αγαπημένο πρόσωπο και μέσα μου ελπίζω να το ανταμώσω ξανά!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Κάπως έτσι γίνετε πάντα, μας αγγίζουν περισσότερο όσα έχουμε ζήσει!…Σε καταλαβαίνω… γιατί κι εγώ δεν έπαψα ποτέ να ελπίζω!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία, δε χρειάζεται να πω κάτι …πάρα μόνο μια τρυφερή καληνυχτα. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Να σε καλά Μάχη μου και καλό σου βράδυ!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου