Select Page

Η Προσμονή

Η Προσμονή

 

sad_woman

Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που ακολούθησαν όμως ήταν γεμάτες από επισκέψεις με τη γιαγιά του στους συγγενείς τους και την ξέχασε.

Ήταν η τέταρτη μέρα στο νησί που κατέβηκε πάλι στο λιμάνι κι έπινε το φραπεδάκι του στου Μιχάλη όταν την ξαναείδε να στέκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο. Τα μάτια του κατέγραψαν τη φιγούρα της. Μια γυναίκα με σκούρα ρούχα γύρω στα πενήντα, όμορφη άλλοτε και ίσως γερασμένη λίγο πρόωρα.

-Τι είναι Στέλιο; Τι χάζεψες έτσι; ρώτησε ο Μιχάλης.

-Εκείνη τη γυναίκα που κάθεται πάντα εκεί!

-Ποια; Την κυρά -Μέλπω λες;

-Την κυρία με τα σκούρα. Περιμένει κάποιον;

-Ααα αυτή παλικάρι μου, πονεμένη ιστορία! Πάνε χρόνια τώρα, πάνω από τρία νομίζω, που περιμένει κάθε μέρα εκεί, στην ίδια θέση το γιο της!

-Κι αυτός τι; Της τάζει πως θα έρθει, και δεν έρχεται;

-Δεν μπορεί να ‘ρθει παιδί μου. Ο γιος της είναι πεθαμένος!

-Κι αυτή δεν το ξέρει;

-Το ξέρει! Μα έτσι είναι η ψυχή της μάνας, δεν παύει ποτέ της να προσμένει!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

6 Σχόλια

  1. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Αχ Σοφία μου στενοχωρήθηκα με το βουβό πόνο αυτής της μάνας που μεγαλύτερος από τον δικό της δεν υπάρχει!…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Δεν είχα τέτοια πρόθεση Λένα μου. Λυπάμαι πολύ που το έκανα…Και ναι, οι μεγάλοι πόνοι δεν έχουν ήχο!!!

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Με άγγιξε βαθιά. Ίσως γιατί και γω έχασα ένα αγαπημένο πρόσωπο και μέσα μου ελπίζω να το ανταμώσω ξανά!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Κάπως έτσι γίνετε πάντα, μας αγγίζουν περισσότερο όσα έχουμε ζήσει!…Σε καταλαβαίνω… γιατί κι εγώ δεν έπαψα ποτέ να ελπίζω!!!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία, δε χρειάζεται να πω κάτι …πάρα μόνο μια τρυφερή καληνυχτα. Την αγάπη μου.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Να σε καλά Μάχη μου και καλό σου βράδυ!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!