Η προφητεία

18.08.2016

tree_light

Κάποτε θα ξυπνήσουν
από ύπνο βαθύ και μακραίωνο,
όσοι γνώριζαν μα δεν αγρυπνούσαν,
όσοι αποκοιμήθηκαν στο απολιθωμένο δάσος,
πλάι στης ευμάρειας τ’ αγάλματα,
χοϊκοί αυτοεξόριστοι Αγάπης και Αρετής.
Το ηδονικό μεθύσι σκέπασε, σαν πέπλο σκοτεινό,
του σύμπαντος την αρμονία.
κι έσβησε σιγά - σιγά της αρετής το φως.
Ξεράθηκε η ζωή και χάθηκε η ελπίδα.

Τότε, αφού η απόλυτη νύχτα απλωθεί
δίχως φεγγάρι, χωρίς αστροφεγγιά,
θα επιστρέψουν οι χθόνιες Ερινύες
στις πύλες τις αρχέγονες.
Η τύψη θα ’ναι του χορού η κορυφαία
και θα χορεύει τραγικά μαζί με μια βαθιά ρυτίδα,
εκεί, που η ζωή με τα βαριά της βήματα περπάτησε,
κοντά σε μία μαραμένη τριανταφυλλιά.

Τότε θε να μιλήσουν τα νεκρά κρανία
κι απεγνωσμένα θα αποζητούν μια νέα αρχή,
δικαίωση, στων Ερινύων τη μετατροπή,
σαν του Ορέστη, την τύχη την καλή.
Αυτοί που νόμιζαν πως ζούσαν
κι ήτανε νεκροί,
όσοι πλανήθηκαν οικτρά,
όσοι θεώρησαν το θάνατο ζωή.

Τότε, προτού η σάλπιγγα ακουστεί,
μέσα στη μισοζώντανη καρδιά,
σπαράζει η απώλεια της Αγάπης τραγική,
Απεγνωσμένα τα κρανία θ’ αποζητήσουν την πύλη της ζωής,
σπίθα μέσα στις στάχτες , τη θαμμένη αρετή.
Και σαν η φωτοειδής Αγάπη αναφανεί,
αίφνης της νύχτας το σκοτάδι θα διαλυθεί
και μια καινή ζωή θ’ αναστηθεί!

 

_

γράφει η Μάρθα Δήμου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Και σαν η φωτοειδής Αγάπη αναφανεί,
    αίφνης της νύχτας το σκοτάδι θα διαλυθεί
    και μια καινή ζωή θ’ αναστηθεί!

    Αμήν… Μάρθα!

    Πολύ όμορφο το ποίημα σου δινει μια κρυφή ελπίδα…οτι θα αλλάξουν οι καιροί…

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Ευχαριστώ πολύ, Μάχη μου, αυτό θέλω ακριβώς να αναδείξω ότι θα επέλθει το ποθούμενο!
    Σε ευχαριστώ επίσης για την όμορφη φωτογραφία και τη γενικότερη επιμέλεια μέσα στην καρδιά του Αυγούστου. Υπήρξε κάποιο πρόβλημα και δεν έβλεπα την δημοσίευση, δεν ξέρω γιατί, θα το ψάξω.
    Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
  3. Lena Mavroudi Mouliou

    Γιατί Η ΑΓΆΠΗ όλα τα μπορεί . Αυτή και μόνον ΑΥΤΉ.
    Πολύ όμορφο Μάρθα.
    Καλή σου εβδομάδα

    Απάντηση
  4. Lena Mavroudi Mouliou

    ..γιατί η Αγάπη όλα τα μπορεί …Αυτή μονάχα…
    Πολύ όμορφο ΜΆΡΘΑ
    ,Καλη σου εβδομάδα

    Απάντηση
    • Μάρθα Δήμου

      Ευχαριστώ πολύ, Λένα μου, ναι, η Αγάπη όλα τα μπορεί. Καλό Φθινόπωρο να έχεις!

      Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Λέξεις με νόημα δυνατό, καθαρό και αληθινό όπως και η αγάπη!!!!Υπέροχο το π΄θημα σου Μάρθα μου μπράβο!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάρθα Δήμου

      Ευχαριστώ πολύ Σοφία, χαίρομαι που σου άρεσε! Καλό Φθινόπωρο!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου