Η στάλα

26.07.2016

stala

 

Μια στάλα λάδι έταξα να στάξω για χάρη σου, κι εσύ ...

 

                                  μου ζήτησες να χυθείς στα σοφά αίματα

                                             τής αστροστάλακτης Αγνότητας.

 

          Μια στάλα λάδι έταξα να στάξω για χάρη σου, κι εσύ ...

 

                                 μου ζήτησες να ηχηθείς την ολόλευκη οσμή

                                              τής ηλιόκαρδης Αρετής.

 

           Μια στάλα λάδι έταξα να στάξω για χάρη σου,  κι εσύ ...

 

                                 μου ζήτησες να λουστείς το μελωδικό χέρι

                                               τής ονειροτόκου Αγάπης.

 

 

                                 Ζυμώθηκα

                                                τις ένθεες κραυγές

                                                τού βλέμματός σου,

                                                και δεν τόλμησα να κάνω

                                                τίποτ᾽ άλλο,

                                παρά να αγκυροβολήσω

                                την ονειροπάτητη αστραπή

                                τής καρδιάς μου,

                                στον βαθύ σαν άβυσσο ωκεανό

                                τής παλάμης μου,

                                όπου μέσα της κοιλοπονούν

                                           ο ήλιος, 

                                         ο ουρανός,

                                      κι όλη η πλάση.

 

 

 

Κι έστυψε η παλάμη μου για χάρη σου,

 

                                                          το κύμα του ελαιόκαρπου,

                                                         για να ξεβραστεί πάνω σου,

                                                                  όλου τού κόσμου

                                                                       η ομορφιά !

 

Κι έστυψε η παλάμη μου για χάρη σου,

 

                                                          το κύμα του ελαιόκαρπου,

                                                         για να ξεβραστεί πάνω σου,

                                                                 όλου τού κόσμου

                                                                        η σοφία !

 

Κι έστυψε η παλάμη μου για χάρη σου,

 

                                                        το κύμα του ελαιόκαρπου,

                                                        για να ξεβραστεί πάνω σου,

                                                                όλου τού κόσμου

                                                                   το πεπρωμένο !

 

 

Σε φιλήθηκα με μια στάλα λάδι,

 

             για να ξεδιψαστεί το μυστήριο τής ζωής,

                   από το πύρινο νέκταρ τής υπόκλισής σου,

 

            για να κατηγορηθεί στο ειρηνοδικείο τής συνείδησης,

                   το αγκάθι τού θανάτου Του.

 

 

 

                      Μια στάλα λάδι για χάρη σου έταξα,

                                                    κι ύστερα  έσταξα

                                                    πάνω σου, κι εσύ, ω ... ναι εσύ,

                                                    φωτογραφήθηκες τελικά στα σπλάχνα τής ψυχής της, 

 

                                  ό, τι ακριβώς μού ζήτησες !

 

 

 

             Μια τόσο δα γλυκομίλητη στάλα

                                      ψυχοπληγώθηκες,

                                      μόνο,

              και γεννήθηκαν,

              στα αιωνιόγευστα μέσα σου,

              τα δύο φλογόμορφα βρέφη.

 

 

 

 

 

 

 

Οι δύο,

πιο,

Αγάπες,

τού κόσμου,

 μεγάλες :

 

 

 

                                        Τ ο   Φ ω ς   κ ι   η   Α θ α ν α σ ί α  !                

 

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

       

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Mε αφορμή τη δημοσίευση του ποιήματος
    ” H Σ τ ά λ α ” θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως
    τον Κύριο Κύριο Κώστα Θερμογιάννη, που φρόντισε με
    τόση ευαισθησία να διατηρήσει και να επιμεληθεί
    αφενός τής αρχιτεκτονικής δομής τού ποιήματος – ως
    δυναμικό τρόπο έκφρασης και ξεδίπλωσης του
    νοηματικού νήματος των στίχων – κι αφετέρου της
    δημοσίευσης της φωτογραφίας με το μπουκάλι
    ” Ι m m o r t a l i t a s ” το οποίο και συνιστά μία άλλη
    ποιητική έκφραση ενός ονείρου που μόλις ξεκίνησε να ανατέλει …

    Σ᾽ όλους τους φίλους τής ιστοσελίδας, δεν
    έχω παρά να παρακαλέσω ως άλλος ικέτης για την
    ευώδη ευχή τους όσον αφορά στο αφουρτούνιαστο ταξίδι αυτού τού ονείρου …

    Στο όνομα τού αγαπητού μου Κώστα,
    ευχαριστώ, επίσης, όλους τους συντάκτες τής μοναδικής μας
    ιστοσελίδας, που με κόπους και θυσίες από τον προσωπικό
    τους χρόνο, φροντίζουν με συναισθηματικό και στοργικό μένος
    το σπρώξιμο των ονείρων μας …

    Με φιλική ορμή, διατελώ υμέτερος !

    ΣΠ

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Παναγιώτη, μιλώντας εκ μέρους όλων των συντελεστών της σελίδας, πρέπει να σου πω πως η χαρά είναι όλη δική μας!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Ένα ποίημα ένα όνειρο γεμάτο φως!!!Σου εύχομαι ότι καλύτερο για την πραγματοποίηση του ονείρου σου Παναγιώτη!!!

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Eυχαριστώ από καρδιάς Άννα !

      Όλο το φως τής αγάπης των φίλων σου,
      πάνω σου πάντοτε να ξεβράζεται …

      Καλό απόγευμα !

      Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μια στάλα ΦΩΣ…μαι στάλα ΛΑΔΙ…
    …μια στάλα ΑΓΑΠΗ…
    ΠΟΤΆΜΙ έμπνευσης…ΛΙΜΝΗ αισθήματος…ΘΑΛΑΣΣΑΣ δάκρυ…
    Αριστοτέχνημα…που τώρα στέκεται στου νου την άκρη…
    Να πάρει κρύσταλλο… να πάρει ήλιο …να δώσει ελπίδα…
    έργο ισάξιο της πλούσιας έμπνευσης..που άλλο …δεν είδα!!!
    Σαν οικοδόμημα με τα θεμέλια…ριζά της νιότης…
    σ όλα τα δώματα…σαν ισοβήτης…του ωραίου ιππότης…
    Για πανοπλία του ποτέ δεν φόρεσε…σκληρό ατσάλι…
    γι αυτό μας έδωσε της ούριας έμπνευσης …μια όψη άλλη!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑ κ. Π. Σκοπετέα…
    ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΓΡΑΦΗ ΣΑΣ!

    Απάντηση
    • Παναγιώτης Σκοπετέας

      Κα Πλοκαμάκη,

      Έχω μείνει – ας μου επιτραπεί μία αγγλική λέξη χάριν
      αστείου – speachless … από το άπειρο μέγεθος τής τιμής σας !

      Σάς φιλώ το χέρι με εξίσου άπειρη φιλικότητα
      κι ασφαλώς εκτίμηση !

      Καλό απόγευμα !

      Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    ***ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Κε Σκοπετέα, πολύ δύσκολο να βρω λόγια για να εκφράσω τον θαυμασμό μου για την υπέροχη απόδοση του Φωτός και της Αθανασίας που εγκωλπώνεται μια ψυχή με την πρόγευση της αιωνιότητας. Εύχομαι καλή επιτυχία και εκπλήρωση του ονείρου σας με ειλικρινή ευχετικά αισθήματα.

    Απάντηση
  6. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Aγαπητή Κα Δήμου,

    τα ειλικρινή σας ευχετικά αισθήματα,
    τα φτερά όλων μας.

    Ευγνώμων !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου