Η φυγή μου

13.07.2016

Είκοσι έξι χρόνια από τότε
Ότι μπόρεσα τα πήρα μαζί μου
Ότι δεν μπόρεσα, τα άφησα.
Έμεινε πίσω το λιβάδι με τα χαμομήλια
Και τα δέντρα στην φοιτητούπολη με τις ανθισμένες μιμόζες
Και εκείνο το μικρό κοριτσάκι
με τα μακριά ξανθά μαλλιά.
Στην πόρτα έμεινε,
με έναν πίνακα στο χέρι,
Οδός Μιχαήλ Γραμμένου, αριθμός 6,
Ο Θεός από ψηλά μ’ ένα του νεύμα
Και πίσω απ’ την πλάτη μου δυο απελπισμένα μάτια
Που με χαλάζι δακρύων κλαίγανε.
Και όλα αυτά τα πήρε το ποτάμι
Και δεν πρόλαβα ούτε να κλάψω.
Ότι πήρα ήταν λίγα
Θεέ μου, ακόμα με βαραίνουν
Και με την ψυχή στο στόμα κρατούνται

Είκοσι έξι χρόνια από τότε
Ό,τι μπόρεσα πήρα
Και τα κρατώ σφιχτά στην παλάμη του ενός χεριού μου.
Ότι άφησα,
Ήταν ένα κοριτσάκι
που τώρα έγινε γυναίκα.

 

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Συγκινητικό και ρομαντικό συνάμα. Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πολύ όμορφη Η ΦΥΓΗ σας…
    Ένα παιδί…μια γυναίκα…μια ζωή….

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Πολύ ωραίο το ποίημά σας, πράγματι κουβαλάμε όλοι μέσα μας την παιδική αθωότητα, τα παιδικά βιώματα, που όσο μακρυά κι αν πάμε μας ακολουθούν.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου