Η φυγή μου

13.07.2016

Είκοσι έξι χρόνια από τότε
Ότι μπόρεσα τα πήρα μαζί μου
Ότι δεν μπόρεσα, τα άφησα.
Έμεινε πίσω το λιβάδι με τα χαμομήλια
Και τα δέντρα στην φοιτητούπολη με τις ανθισμένες μιμόζες
Και εκείνο το μικρό κοριτσάκι
με τα μακριά ξανθά μαλλιά.
Στην πόρτα έμεινε,
με έναν πίνακα στο χέρι,
Οδός Μιχαήλ Γραμμένου, αριθμός 6,
Ο Θεός από ψηλά μ’ ένα του νεύμα
Και πίσω απ’ την πλάτη μου δυο απελπισμένα μάτια
Που με χαλάζι δακρύων κλαίγανε.
Και όλα αυτά τα πήρε το ποτάμι
Και δεν πρόλαβα ούτε να κλάψω.
Ότι πήρα ήταν λίγα
Θεέ μου, ακόμα με βαραίνουν
Και με την ψυχή στο στόμα κρατούνται

Είκοσι έξι χρόνια από τότε
Ό,τι μπόρεσα πήρα
Και τα κρατώ σφιχτά στην παλάμη του ενός χεριού μου.
Ότι άφησα,
Ήταν ένα κοριτσάκι
που τώρα έγινε γυναίκα.

 

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θάλασσα

Θάλασσα

Ώω θάλασσα θεά θεούς θεριεύεις θνητούς θρηνείς θύελλες θερίζεις σύμπαντα καθρεφτίζεις - Ώω θάλασσα θεά ορίζοντες κλωθείς, τους ουρανούς ποθείς πλανήτες σαγηνεύεις τα πάθη γαληνεύεις - Ώω θάλασσα Θεά θωρείς με μάτια γαλανά πλέκεις θεόρατα μαλλιά δοσμένα στου Αιόλου τα...

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Συγκινητικό και ρομαντικό συνάμα. Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πολύ όμορφη Η ΦΥΓΗ σας…
    Ένα παιδί…μια γυναίκα…μια ζωή….

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Πολύ ωραίο το ποίημά σας, πράγματι κουβαλάμε όλοι μέσα μας την παιδική αθωότητα, τα παιδικά βιώματα, που όσο μακρυά κι αν πάμε μας ακολουθούν.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου