Η 8η νότα

7.07.2015

 

 

Δέντρο ζωής

Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν

Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν

Με ανθισμένες πινελιές ζωγραφιστές

Τα όμορφα άνθη σου ξεπροβάλλουν περήφανα

Ενάντια στο χειμώνα της καρδιάς που καρτερά

Ενάντια στον κεραυνό της ζωής που καραδοκά

Στο μοιραίο και στο ξαφνικό φύσημα

Στέκεις αγέρωχο, στιβαρό κι αρματωμένο

 

Δέντρο ζωής

Φτερουγίζουν τα όνειρα τα παιδικά

Στα ώριμα κλαδιά σου τιτιβίζουν γλυκά

Και ζηλεύουν οι ρίζες οι χωμάτινες

Να μπορούσαν έστω μια στιγμή μικρή

Να αναποδογύριζαν τούτο το κάρμα

Να δρόσιζαν από τις πρωινές σταγόνες

Να τις αγκάλιαζε ο πρωινός αέρας

Να μύριζαν για λίγο το ολόφρεσκο άρωμα

 

Δέντρο ζωής

Σε φυσούν οι καιροί κι εσύ τους γελάς

Και σφυρίζουν τα φύλλα το μεγάλο μυστικό

Στο αγέρι σκορπούν το τραγούδι της 8ης νότας

Μελοποιημένη ανάσα Αετού και φως Πανσελήνου

Προσκύνημα ταπεινό στην απέραντη Φύση

Ναοί στο σχήμα του ουρανού[1] γεννιούνται

ψέλνοντας τον σωτήριο ύμνο της Ψυχής

ζωγραφίζοντας σύννεφα λευκά στο στερέωμα

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη 

 

[1] «Άξιον Εστί» - Οδυσσέας Ελύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιώτη

    Δέντρο ζωής και ανάσα ζωογόνος σε άλλη μια μέρα της καθημερινότητας μας η ποιησή σου φίλη μου!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου