Η 8η νότα

7.07.2015

 

 

Δέντρο ζωής

Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν

Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν

Με ανθισμένες πινελιές ζωγραφιστές

Τα όμορφα άνθη σου ξεπροβάλλουν περήφανα

Ενάντια στο χειμώνα της καρδιάς που καρτερά

Ενάντια στον κεραυνό της ζωής που καραδοκά

Στο μοιραίο και στο ξαφνικό φύσημα

Στέκεις αγέρωχο, στιβαρό κι αρματωμένο

 

Δέντρο ζωής

Φτερουγίζουν τα όνειρα τα παιδικά

Στα ώριμα κλαδιά σου τιτιβίζουν γλυκά

Και ζηλεύουν οι ρίζες οι χωμάτινες

Να μπορούσαν έστω μια στιγμή μικρή

Να αναποδογύριζαν τούτο το κάρμα

Να δρόσιζαν από τις πρωινές σταγόνες

Να τις αγκάλιαζε ο πρωινός αέρας

Να μύριζαν για λίγο το ολόφρεσκο άρωμα

 

Δέντρο ζωής

Σε φυσούν οι καιροί κι εσύ τους γελάς

Και σφυρίζουν τα φύλλα το μεγάλο μυστικό

Στο αγέρι σκορπούν το τραγούδι της 8ης νότας

Μελοποιημένη ανάσα Αετού και φως Πανσελήνου

Προσκύνημα ταπεινό στην απέραντη Φύση

Ναοί στο σχήμα του ουρανού[1] γεννιούνται

ψέλνοντας τον σωτήριο ύμνο της Ψυχής

ζωγραφίζοντας σύννεφα λευκά στο στερέωμα

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη 

 

[1] «Άξιον Εστί» - Οδυσσέας Ελύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιώτη

    Δέντρο ζωής και ανάσα ζωογόνος σε άλλη μια μέρα της καθημερινότητας μας η ποιησή σου φίλη μου!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου