Η 8η νότα

7.07.2015

 

 

Δέντρο ζωής

Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν

Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν

Με ανθισμένες πινελιές ζωγραφιστές

Τα όμορφα άνθη σου ξεπροβάλλουν περήφανα

Ενάντια στο χειμώνα της καρδιάς που καρτερά

Ενάντια στον κεραυνό της ζωής που καραδοκά

Στο μοιραίο και στο ξαφνικό φύσημα

Στέκεις αγέρωχο, στιβαρό κι αρματωμένο

 

Δέντρο ζωής

Φτερουγίζουν τα όνειρα τα παιδικά

Στα ώριμα κλαδιά σου τιτιβίζουν γλυκά

Και ζηλεύουν οι ρίζες οι χωμάτινες

Να μπορούσαν έστω μια στιγμή μικρή

Να αναποδογύριζαν τούτο το κάρμα

Να δρόσιζαν από τις πρωινές σταγόνες

Να τις αγκάλιαζε ο πρωινός αέρας

Να μύριζαν για λίγο το ολόφρεσκο άρωμα

 

Δέντρο ζωής

Σε φυσούν οι καιροί κι εσύ τους γελάς

Και σφυρίζουν τα φύλλα το μεγάλο μυστικό

Στο αγέρι σκορπούν το τραγούδι της 8ης νότας

Μελοποιημένη ανάσα Αετού και φως Πανσελήνου

Προσκύνημα ταπεινό στην απέραντη Φύση

Ναοί στο σχήμα του ουρανού[1] γεννιούνται

ψέλνοντας τον σωτήριο ύμνο της Ψυχής

ζωγραφίζοντας σύννεφα λευκά στο στερέωμα

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη 

 

[1] «Άξιον Εστί» - Οδυσσέας Ελύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιώτη

    Δέντρο ζωής και ανάσα ζωογόνος σε άλλη μια μέρα της καθημερινότητας μας η ποιησή σου φίλη μου!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου