Θάνατος, του Φοίβου Μανωλούδη

28.03.2015

 

 

Και βλέπω
τη βλέπω τη γριά όταν έρχεται
για να πάρει απ' το χέρι απρόθυμους νεκρούς
μονάχα εγώ τη βλέπω

 

Την καλημερίζω
της προσφέρω ένα νερό, ένα καφέ
για να μην ξεχάσω τις αρχές 
αυτές που με ανέθρεψαν

 

Δεν την ρωτάω όνομα
αγένεια μεγάλη θα 'ταν 
ας μην ξεχνάω τις αρχές μου
ίσως πάλι να ξέρω
και να μην θέλω 
να σας το πω

 

Αμίλητη
άραγε είναι τώρα να ξοδεύει
σάλιο και λιγοστά χρόνια που της απόμειναν
μιλώντας μαζί μου;

 

Ξέχασα
φοράει μαύρα
απ' την κορφή μέχρι τα νύχια
φοράει μαύρα

 

Όταν πήρε τον πατέρα
δεν μίλησε

Όταν ήρθε και για την αδερφή
κοίταξε διστακτικά τους γύρω της
σαν να ζητούσε συγγνώμη


Όταν ήρθε για τη μητέρα
την έβλεπες, έκλαιγε
και φώναζε και χτυπιόταν
χωρίς λόγο

 

Μην κλαις
και κάνε το καθήκον σου

 

Θα 'ρθω και για σένα κάποτε

 

Καλώς να ορίσεις
εγώ θα σε περιμένω πρόθυμα
με ένα ποτήρι νερό
και μια κούπα καφέ στα χέρια μου

 

Να μην σε τρατάρω κατιτίς;
Εσύ μου έδωσες το ταξίδι
την αρχή του
γιατί τέλος δεν υπάρχει

 

Κύκλος όλα
Τέλειος κύκλος
κάποιους άτεχνους ζωγράφιζα
στα σχολικά τετράδια
πριν έρθεις για τον πατέρα,
την αδερφή, τη μητέρα

 

Μετά βαριόμουν το σχολείο
αφού θα 'ρχόσουν
να με πάρεις και μένα για το ταξίδι
έτσι δεν μου 'χες φεύγοντας
ψιθυρίσει στο αυτί;

 

Ανόητοι άνθρωποι 
με φαντάζονται πάντα άντρα
Γυναίκα δίνει τη ζωή
και γυναίκα την παίρνει
δίνει μια άλλη καλύτερη 
μα εσείς που να καταλάβετε

Θρηνείτε αδιάντροπα τους νεκρούς σας
για να τσεπώσετε κληρονομιές
και να τους παραχώσετε στο χώμα σαν σκουλήκια
στην καρδιά σας
φοβάστε να τους κρατήσετε
είναι νεκροί βέβαια
και φοβάστε μην κολλήσετε
και εσείς θανατίλα

 

Χάος και Τάξη
ουσία των ανθρώπων
σας γεννά ένας κυκεώνας σύγχυσης
Αγάπη καθάρια
ή ένα βιαστικό ανόρεχτο γαμήσι

 

Να θυμάστε
είστε παιδιά του Χάους και της Τάξης
μέχρι να σας επισκεφτώ

 

Πότε θα 'ρθεις όμως για μένα;
Για το ταξίδι που λέγαμε;

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βασίλης Ακριβούσης

    Μ’ έστειλες αδιάβαστο!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Δεν υπήρχε πιο υπέροχος τρόπος να περιγράψεις το θάνατο.. Πολύ δυνατό!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    κυνικός..γεμάτος τραύματα σε τούτο το ποίημα… Αλίμονο σε εκείνους σπαταλάνε τη ζωή χωρίς αγάπη…Θυμώνουν το θάνατο …

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου