Θάνατος, του Φοίβου Μανωλούδη

28.03.2015

 

 

Και βλέπω
τη βλέπω τη γριά όταν έρχεται
για να πάρει απ' το χέρι απρόθυμους νεκρούς
μονάχα εγώ τη βλέπω

 

Την καλημερίζω
της προσφέρω ένα νερό, ένα καφέ
για να μην ξεχάσω τις αρχές 
αυτές που με ανέθρεψαν

 

Δεν την ρωτάω όνομα
αγένεια μεγάλη θα 'ταν 
ας μην ξεχνάω τις αρχές μου
ίσως πάλι να ξέρω
και να μην θέλω 
να σας το πω

 

Αμίλητη
άραγε είναι τώρα να ξοδεύει
σάλιο και λιγοστά χρόνια που της απόμειναν
μιλώντας μαζί μου;

 

Ξέχασα
φοράει μαύρα
απ' την κορφή μέχρι τα νύχια
φοράει μαύρα

 

Όταν πήρε τον πατέρα
δεν μίλησε

Όταν ήρθε και για την αδερφή
κοίταξε διστακτικά τους γύρω της
σαν να ζητούσε συγγνώμη


Όταν ήρθε για τη μητέρα
την έβλεπες, έκλαιγε
και φώναζε και χτυπιόταν
χωρίς λόγο

 

Μην κλαις
και κάνε το καθήκον σου

 

Θα 'ρθω και για σένα κάποτε

 

Καλώς να ορίσεις
εγώ θα σε περιμένω πρόθυμα
με ένα ποτήρι νερό
και μια κούπα καφέ στα χέρια μου

 

Να μην σε τρατάρω κατιτίς;
Εσύ μου έδωσες το ταξίδι
την αρχή του
γιατί τέλος δεν υπάρχει

 

Κύκλος όλα
Τέλειος κύκλος
κάποιους άτεχνους ζωγράφιζα
στα σχολικά τετράδια
πριν έρθεις για τον πατέρα,
την αδερφή, τη μητέρα

 

Μετά βαριόμουν το σχολείο
αφού θα 'ρχόσουν
να με πάρεις και μένα για το ταξίδι
έτσι δεν μου 'χες φεύγοντας
ψιθυρίσει στο αυτί;

 

Ανόητοι άνθρωποι 
με φαντάζονται πάντα άντρα
Γυναίκα δίνει τη ζωή
και γυναίκα την παίρνει
δίνει μια άλλη καλύτερη 
μα εσείς που να καταλάβετε

Θρηνείτε αδιάντροπα τους νεκρούς σας
για να τσεπώσετε κληρονομιές
και να τους παραχώσετε στο χώμα σαν σκουλήκια
στην καρδιά σας
φοβάστε να τους κρατήσετε
είναι νεκροί βέβαια
και φοβάστε μην κολλήσετε
και εσείς θανατίλα

 

Χάος και Τάξη
ουσία των ανθρώπων
σας γεννά ένας κυκεώνας σύγχυσης
Αγάπη καθάρια
ή ένα βιαστικό ανόρεχτο γαμήσι

 

Να θυμάστε
είστε παιδιά του Χάους και της Τάξης
μέχρι να σας επισκεφτώ

 

Πότε θα 'ρθεις όμως για μένα;
Για το ταξίδι που λέγαμε;

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βασίλης Ακριβούσης

    Μ’ έστειλες αδιάβαστο!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Δεν υπήρχε πιο υπέροχος τρόπος να περιγράψεις το θάνατο.. Πολύ δυνατό!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    κυνικός..γεμάτος τραύματα σε τούτο το ποίημα… Αλίμονο σε εκείνους σπαταλάνε τη ζωή χωρίς αγάπη…Θυμώνουν το θάνατο …

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου