Θυμάσαι;

26.05.2020

Θυμάσαι; Σου είχα πει πως σ’ αγαπώ 

Κι όλη η πλάση ήταν χαρούμενη και φωτεινή

Σου έλεγα κοίτα τα πουλιά καλέ μου, τι όμορφα που ελεύθερα πετούν

Κοίτα, σου έλεγα, κοίτα τον ήλιο, τη θάλασσα, τα δέντρα

Τι όμορφα που μύριζαν τα άνθη τους, γλυκέ μου!

Και το παιχνίδισμα του γλάρου στο νερό, που άστραφτε το απομεσήμερο

Θυμάσαι; Θυμάσαι που σε φίλησα κάτω από κείνα τα βράχια;

Μύριζε άνοιξη κι αγάπη, μύριζε έρωτας καλέ μου

Αναδυόταν απ’ τα κορμιά μας, που είχαν μείνει κολλημένα για αιώνες

Κι εμείς στα μάτια καρφωμένοι, χωρίς ανάσα, χωρίς χτύπο στα στήθη

Όλα σταματούσαν στο κοίταγμά σου, πάγωνε ο χρόνος, θυμάσαι;

Ταξίδευα στα μάτια σου κι εσύ χαμογελούσες 

Με κείνο το ζεστό χαμόγελο που όμοιό του δεν υπάρχει

Θυμάσαι το απόγευμα εκείνο; 

Ναυαγοί στο χρόνο μείναμε, ξεχασμένοι απ’ τον κόσμο

Κάπου κοντά στα κύματα.

Ω, πόσο πολύ σ’ αγάπησα αετέ μου! 

Στο είχα πει, θυμάσαι;

 

_

γράφει η Ράνια Σιαμορέλη

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου