Θυμάσαι;

26.05.2020

Θυμάσαι; Σου είχα πει πως σ’ αγαπώ 

Κι όλη η πλάση ήταν χαρούμενη και φωτεινή

Σου έλεγα κοίτα τα πουλιά καλέ μου, τι όμορφα που ελεύθερα πετούν

Κοίτα, σου έλεγα, κοίτα τον ήλιο, τη θάλασσα, τα δέντρα

Τι όμορφα που μύριζαν τα άνθη τους, γλυκέ μου!

Και το παιχνίδισμα του γλάρου στο νερό, που άστραφτε το απομεσήμερο

Θυμάσαι; Θυμάσαι που σε φίλησα κάτω από κείνα τα βράχια;

Μύριζε άνοιξη κι αγάπη, μύριζε έρωτας καλέ μου

Αναδυόταν απ’ τα κορμιά μας, που είχαν μείνει κολλημένα για αιώνες

Κι εμείς στα μάτια καρφωμένοι, χωρίς ανάσα, χωρίς χτύπο στα στήθη

Όλα σταματούσαν στο κοίταγμά σου, πάγωνε ο χρόνος, θυμάσαι;

Ταξίδευα στα μάτια σου κι εσύ χαμογελούσες 

Με κείνο το ζεστό χαμόγελο που όμοιό του δεν υπάρχει

Θυμάσαι το απόγευμα εκείνο; 

Ναυαγοί στο χρόνο μείναμε, ξεχασμένοι απ’ τον κόσμο

Κάπου κοντά στα κύματα.

Ω, πόσο πολύ σ’ αγάπησα αετέ μου! 

Στο είχα πει, θυμάσαι;

 

_

γράφει η Ράνια Σιαμορέλη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου