Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικά
τα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιά
βάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλί
στην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσική

στα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ’ αγέρι
γέρνουν τ’ άστρα στης αχαριστίας τα χέρια
οι αδικημένοι απ’ τη ζωή, ειρωνικά χαμογελούν
της σκοτεινιάς οι ώρες αδιάφορα περνούν

παλεύει η λαχτάρα τούτη την ώρα
η ελπίδα διαφυγής ανύπαρκτη
βυθίζεται στις φλέβες νικημένη
απ’ τα νύχια της ζωής, η ευτυχία γδαρμένη

στη σύναξη των άστρων δεν φεγγοβολάει η γιορτή
απομεινάρια πένθους στο βλέμμα, το μετέωρο
άγνωστος ο προορισμός, ανοσία στον πόνο
στου κόσμου την αδιαφορία, το τελευταίο το ταγκό, χόρεψε μόνο

μόλις τα φώτα σβήσουν, θα σε κατασπαράξει η νύχτα
τα ψίχουλα της αγάπης παγώνουν τις καρδιές
κλέφτης ονείρων το πεπρωμένο, πέτρωσε το βλέμμα
πρώτες ψιχάλες της θλίψης, στον μαύρο ουρανό, τ’ άστρα προδομένα

τυλίχτηκε ο πόνος με χρυσές κορδέλες
ένα γιατί σου τσαλακώνει την ψυχή
η προσδοκία της αγάπης ανάμνηση θολή
δραπέτευσε απ’τις ψευδαισθήσεις, ξεκίνα πάλι απ’ την αρχή.

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!