Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το ‘χω πάρει απόφαση. Δεν τη χάνω τη σειρά μου, σου λέω…».

Αναμμένο το φως μέσα από τα παράθυρα της κλινικής με τα σίδερα χιαστί. Θα περιμένω τη σειρά μου. Όλοι περιμένουν.

Κυκλοφόρησε στην πιάτσα ότι έχει έρθει μια καινούργια γιατρός, πολύ καλή και με όρεξη να δουλέψει. Για μένα και για τους άλλους. Με άσπρη ποδιά και άσπρα γάντια. Έξω, βλέπω τα παιδιά με τα ποδήλατα να ορμούν ξέφρενα προς την παραλία. Τα ζηλεύω. Έτσι ήμουν κι εγώ πριν μπλέξω. Δεν τολμώ να τα κοιτάξω στα μάτια πλέον. Είμαι πολύ ευαίσθητος – και ευέξαπτος – στα βλέμματα πλέον. 

«Όλα στο μυαλό μας είναι φίλε», του απάντησε. «Περίμενε και θα δεις. Παίρνει δύο με τρεις εβδομάδες να ακούσεις το φάρμακο μέσα σου. Περίμενε και θα σε φωνάξουν». «Σαν βγω απ’ αυτή την κόλαση θα μοιράσω το βιογραφικό μου παντού». «Μην κάνεις το λάθος και φύγεις…», επανέλαβε ο φίλος χωρίς να επιμείνει περισσότερο. «Θα την ακούσεις από την ίδια τη ζωή».

Μετά από ένα μήνα, ο Πέτρος, στο προαύλιο της κλινικής, γράφοντας συνθήματα στους τοίχους: «Τελικά η ψυχασθένεια δεν έχει πολλή πλάκα», «Η πόλη είναι φυλακή», κάπνιζε αμίλητος στο παγκάκι, μαζί με τη νοσηλεύτρια βάρδιας. Ήπιε και από το μπουκαλάκι νερό που εκείνη του πρόσφερε, μαζί με το χαπάκι, χωρίς να φοβάται ή να σιχαίνεται.

Πέτρο, περίμενε και ό,τι γίνει. Τα βλέμματα και οι θόρυβοι από τη λεωφόρο, ησυχάζουν μέσα του. Τολμά και κοιτάζει τη νοσηλεύτρια στα μάτια. Εκείνη του αρπάζει μαλακά το χέρι. Οι ατελείωτες εκκρεμότητες με τα δικαστήρια ησυχάζουν μέσα του. 

-Μαρία, είπε, κάποιος καμικάζι δουλεύει απόψε για μένα ντελίβερι. Αυτή τη στιγμή κάποιος εκδίδει το κορμί του για μένα. Όλα δουλεύουν για μένα.

Ημερεύουν γύρω του τα άψυχα αντικείμενα. Σηκώνει το κεφάλι να αντικρίσει τον σκοτεινό ήλιο στα μάτια. Τα κατάφερε. Μέσα του δρα το φάρμακο κατευναστικά και το ακούει και είναι ήρεμος. Αύριο παίρνει εξιτήριο. Θα τους επισκέπτεται τακτικά. Τον περιμένουν μια σύζυγος και ένα παιδί. Το παιδί θα μάθει, όταν έρθει η ώρα του, να πηδά τα κάγκελα του σχολείου του, να ανάβει φωτιά στην κατάληψη και να γράφει συνθήματα· θα μάθει να γκρεμίζει φυλακές όπως έκανε κι αυτός όταν ήταν παιδί.

Σάββατο απόγευμα. Περιμένω να με φωνάξουν. Έχω χαρτάκι προτεραιότητας. Δεν θα φύγω. Κράτα μου, ρε φίλε τη σειρά, πάω έξω να ανάψω ένα τσιγάρο και έρχομαι. 

Μέσα από το μεγάλο νοσοκομείο βγαίνει η νοσηλεύτρια και φωνάζει το ονοματεπώνυμό του. Εκείνος χαμένος στις σκέψεις του. Δεν ακούει, δεν βλέπει. Όταν γύρισε στα επείγοντα, είχε περάσει η σειρά του και είχαν πάρει τον επόμενο μέσα. Έφτυσε χάμω. Δέκα λεπτά μετά σαν να είχε συνέλθει. «Δεν πειράζει, ρε φίλε. Θα ‘ρθω πάλι αύριο. Έχω ανήλικο, έτσι κι αλλιώς, και έχω προτεραιότητα. Άμα θέλω…», πρόσθεσε. Βγήκε έξω, καβάλησε το ποδήλατο και όρμησε προς την παραλία.

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου