shoes_glitter 

Κρυώνω. Τα χέρια μου παγώνουν μα δε με νοιάζει. Περπατώ γρήγορα ανάμεσα στις λαμπερές βιτρίνες της πόλης αδιαφορώντας για τον καλοντυμένο κόσμο αλλά και για τα βλέμματα απορίας που μου χαρίζει. Δεν αδικώ κανέναν -η αμφίεσή μου μόνο Παραμονή Πρωτοχρονιάς δε θυμίζει. Κι όμως κάποτε ήμουν κι εγώ σαν όλους αυτούς. Λαμπερή και κομψή βάδιζα πάνω στις ψηλοτάκουνες γόβες που μου χάρισες – εκείνες με τα στρας. Θυμάμαι πόσο με καμάρωνες. 

Φτάνω λαχανιασμένη στη στάση για τη γραμμή δύο. Το ίδιο παγκάκι, το ίδιο μηχάνημα πώλησης εισιτηρίων. Όλα στη θέση τους όπως τότε. Κάνω την τρελή σκέψη πως ίσως σε δω να περιμένεις το λεωφορείο. Μάλλον ακολουθείς άλλη γραμμή πια. 

Έφταιξα; Δεν ξέρω. Μπορεί. Είναι από εκείνες τις φορές που νομίζεις πως τα θέλεις όλα, μα το μόνο που χρειάζεσαι το έχεις ήδη. Το κατάλαβα αργά και τα δάκρυα δεν έχουν αξία πλέον. Άλλωστε έχω χρόνια να κλάψω. 

Οι ήχοι από τα βεγγαλικά με αποσπούν. Τρομάζω από τα χαρούμενα ξεφωνητά. Οι ευχές που ακούγονται θολά είναι τόσο αναμενόμενες. Εγώ εύχομαι κάτι διαφορετικό: να κατεβάσω κάποτε από το πατάρι τις γόβες μου -εκείνες με τα στρας...

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!