Το βλέμμα στραμμένο

στον πύρινο ορίζοντα

Μέρες τρεις

δίχως ήλιους

δίχως ήχους

δίχως φωνή

Μόνη η ελπίδα

χαροπαλεύει

κι απόψε ίσως κι απόψε

η ανάσα ν΄αντέξει

τρεμοσβήνει

ελπίζεις

ελπίζεις στους κρατούντες

“δε μπορεί θα μας σώσουν”

Προδοσία Φρίκη Ντροπή

Ελπίζεις στο Δία άνεμο

στη θεία τύχη

ελπίζεις στο θαύμα

Προδοσία Φρίκη Ντροπή

Αναπνέεις

τις τελευταίες γουλιές οξυγόνου

Μυρίζεις τη φρίκη

Χαϊδεύεις το θάνατο

Μάνα γη τρέμεις

ο καπνός σα φίδι σε ζώνει

τα όνειρα τρίζουν

τα δέντρα βογγάνε

σκουριάζει το φως ολόγυρα

οι καμπάνες βαράνε δαιμονισμένα

ουρλιάζεις “βοήθεια”

η φωνή κόμπος

ουρλιάζεις “γιατί;”

ο καπνός

οι φλόγες

η βρεγμένη πετσέτα

τα μάτια μου…

¨Ζεις Αναπνέεις;

Παιδί μου”

Ελπίζεις

ελπίζεις ακόμα

η σειρήνα

επιτέλους η ζωή

σε προσπερνάει

ένα ασθενοφόρο

δυο

τρία

ψάχνεις

ψάχνεις

οι δικοί μου στις φλόγες

όλοι τριγύρω δικοί μου

Προδοσία Φρίκη Οργή

Με πρόδωσαν

Μου έκαψαν τις ρίζες μου

Μου ρήμαξαν τις μνήμες μου

Με σταύρωσαν ημέρα Κυριακή

Κρόνιε Λόφε

θάβεις στις στάχτες σου

το κορμί της Ολύμπιας γης

Γενέτειρα λίμνη Καϊάφα

λίμνη των ιαματικών ονείρων

στα σωθικά σου νερά σώζεις

τους πύρινους ναυαγούς σου

γατζωμένους σε μια σάπια βάρκα

Και να μήτρα γη

σε θυμήθηκαν

αεροπλάνα γαβγίζουν εναέρια

με ανάχρονες πτήσεις

σβήνουν τ΄αποκαΐδια

στο κουφάρι σου τ’ άχαρο

ασελγούν

πάνω στο καμένο κορμί σου

“η αποτίμηση των ζημιών ”

σού ψελλίζουν σαρκαστικά

Τραβάω την κουρτίνα

καταπίνω τα ισόβια δάκρυα

ανεβάζω ψηλά το κεφάλι

και σου υπόσχομαι:

“Θα σε αναστήσουμε

γιατί είμαστε ακόμα ζωντανοί”.

(στην πυρόπληκτη Ηλεία του 2007)

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου