Μα δε θυμώνω… σπάνια πια

3.05.2015

 

 

Θυμώνω, σπάνια πια.

Έμεινα μόνη

κοιτώντας με απλανές βλέμμα

αφηρημένα το ρολόι

στο σταθμό του τρένου.

Χόρευε η βροχή

στο πλακόστρωτο που γυάλιζε

στην αντηλιά ξυπνώντας τις μνήμες.

Χάσαμε τις πρωινές καλημέρες

τις πήραν τα σύννεφα του Νοέμβρη μακριά.

Κάτι από ξαφνική εγκατάλειψη

γέμισαν οι καρδιές

άδεια κοχύλια,

και οι αυλές της Πλάκας

στις γειτονιές τις ήρεμα αναπαυμένες

θαρρείς έχει κολλήσει το χθες

ανάμεσα σε γιασεμιά και ακροκέραμα.

Τα μάτια τεράστια από έκπληξη

ρουφούν τη θέα της Ακρόπολης

μεγαλώσαμε, γίναμε

πιο γήινοι και πιο ανθρώπινοι,

στην ωριμότητα μας

οι επιθυμίες περιορίζονται στον καφέ

κι όμως μείναμε

αποπροσανατολισμένοι όπως τότε

και απελπισμένοι περισσότερο.

Απροσδόκητα ήρθες

άλλη μια φορά

πριν ξεμακρύνουν οι φωνές

στο χώρο της πλατείας

κρατώντας τις θύμησες

εκείνου του καιρού

κρυμμένες μέσα στα κυκλάμινα.

Κυριακή πρωί

τα ρόδια σκορπισμένα στο τραπέζι

του παλιού καφενείου

όπως τότε ίδια ατμόσφαιρα

κεχριμπαρένιο κομπολόι στα χέρια

κι ο χρόνος συνεπής επισκέπτης

η μοναξιά μας, ανοικτή εφημερίδα.

Θα προσπεράσεις

και αυτό το πρόσκαιρο αγκάλιασμα

και οι λέξεις μου φτωχαίνουν

δεν ξέρω τι να πω για να μ' ακούσεις.

Αγάπη...

για την αγάπη ο θόρυβος

και ο ψίθυρος για την αγάπη.

Μένει μαβί το χρώμα

των ονείρων της θάλασσας,

ίσως έτσι ζωγραφίσω ένα αντίο

αβέβαιη για το αν θα καταφέρω

αλλά με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.

Παντού θα με βρεις

σκόρπισα την ψυχή μου

στη δικιά σου την ήρεμη δύναμη

ξοδεύτηκα...

μα δεν θυμώνω...

σπάνια πια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αγάπη…

    για την αγάπη ο θόρυβος

    και ο ψίθυρος για την αγάπη.”

    Εξαιρετικό κα Ζωή!!!

    Η Αγάπη,

    και το μαβί θα ντυθεί πορτοκαλί, πράσινο, γιορτή!!

    και οι αισθήσεις θα ανταμώσουν ξανά τον λόγο ύπαρξής τους…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι ωραίο να θυμάσαι και να μη θυμώνεις, να ανοίγεις το παράθυρο της καρδιάς για μια ανάμνηση τρυφερή, ένα χαμόγελο, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, ένα άστρο μακρινό που κοίταξες με κάποιον, ένα φιλί, το βουβό κύμα που ακόμη αγκαλιάζει το μοναχικό βράχο. Ναι, δεν θυμώνω πια, τη ρότα του ταξιδιού μου κοιτάζω καθώς έχω απομακρυνθεί πολύ από την αφετηρία και πίστεψέ με όλα τα αγαπώ… Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Είναι πράγματι ωραίο να αγαπάς χωρίς να θυμώνεις πια..
    πάντα ξεχωριστός ο τρόπος που καταγράφετε τα περάσματα της Αγάπης

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μάχη, τάξε και εσύ πως κρατάς ένα ματσάκι θύμησες και γιασεμιά κι αν πρέπει να τα χαρίσεις, μη διστάσεις και μη λυπηθείς, θα είναι πάντα προσφορά στο αξόδευτο φως και στο μέλλον. Εσύ συνέχιζε να ψιθυρίζεις πως δεν φοβάσαι να ανοίξεις την πιο βαθιά πληγή γιατί εκεί βρίσκεται ο αιώνιος ολόλευκος ανθός της Αγάπης και θα μείνει για πάντα ρόδο αμάραντο της μνήμης και της προσευχής, σε πείσμα της ευκολίας του σύγχρονου κόσμου. Ευγνώμων για την καλοσύνη σου.

      Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Ζωή μου … ζωή να᾽ χεις!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Με καλή διάθεση πάντα κι ας έχει μια γλύκα μελαγχολική, ας είναι να αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα, εκείνα τα πρωινά που ξυπνούν τα αγριολούλουδα για ν’ ανατείλει το φως στα μάτια που αγαπάς, εκείνα τα απογεύματα που παραβλέπεις την εκδικητική βιασύνη του χρόνου, εκεί που η θύμηση σε κρατά και σε φυλακίζει σε μια αγκαλιά, εκεί που και η νοσταλγία γίνεται ψίθυρος προσευχής, εκεί που το ευχαριστώ είναι από την ψίχα της ψυχής. Ειλικρινά ευχαριστώ.

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ΠΑΝΤΟΥ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ ΣΚΟΡΠΙΣΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ ΞΟΔΕΥΤΙΚΑ ΜΑ ΔΕΝ ΘΥΜΩΝΩ ΣΠΑΝΙΑ ΠΙΑ…….ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΖΩΗ ΜΟΥ…. ΣΠΑΝΙΟ ΤΕΛΕΙΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ……ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ…..ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ Η ΠΕΝΝΑ ΣΟΥ ΚΑΛΗ ΜΟΥ……Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΓΝΙΤΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΠΙΘΑΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΟΥ ……. ΡΑΛΛΙΑ ΝΤΕΙΒΙΣ

    Απάντηση
  5. Ισμήνη Γαλανοπούλου

    ….να αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα…, Ζωή μου γράφεις υπέροχα και μας γαληνεύεις την ψυχή!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου