Μα δε θυμώνω… σπάνια πια

3.05.2015

 

 

Θυμώνω, σπάνια πια.

Έμεινα μόνη

κοιτώντας με απλανές βλέμμα

αφηρημένα το ρολόι

στο σταθμό του τρένου.

Χόρευε η βροχή

στο πλακόστρωτο που γυάλιζε

στην αντηλιά ξυπνώντας τις μνήμες.

Χάσαμε τις πρωινές καλημέρες

τις πήραν τα σύννεφα του Νοέμβρη μακριά.

Κάτι από ξαφνική εγκατάλειψη

γέμισαν οι καρδιές

άδεια κοχύλια,

και οι αυλές της Πλάκας

στις γειτονιές τις ήρεμα αναπαυμένες

θαρρείς έχει κολλήσει το χθες

ανάμεσα σε γιασεμιά και ακροκέραμα.

Τα μάτια τεράστια από έκπληξη

ρουφούν τη θέα της Ακρόπολης

μεγαλώσαμε, γίναμε

πιο γήινοι και πιο ανθρώπινοι,

στην ωριμότητα μας

οι επιθυμίες περιορίζονται στον καφέ

κι όμως μείναμε

αποπροσανατολισμένοι όπως τότε

και απελπισμένοι περισσότερο.

Απροσδόκητα ήρθες

άλλη μια φορά

πριν ξεμακρύνουν οι φωνές

στο χώρο της πλατείας

κρατώντας τις θύμησες

εκείνου του καιρού

κρυμμένες μέσα στα κυκλάμινα.

Κυριακή πρωί

τα ρόδια σκορπισμένα στο τραπέζι

του παλιού καφενείου

όπως τότε ίδια ατμόσφαιρα

κεχριμπαρένιο κομπολόι στα χέρια

κι ο χρόνος συνεπής επισκέπτης

η μοναξιά μας, ανοικτή εφημερίδα.

Θα προσπεράσεις

και αυτό το πρόσκαιρο αγκάλιασμα

και οι λέξεις μου φτωχαίνουν

δεν ξέρω τι να πω για να μ' ακούσεις.

Αγάπη...

για την αγάπη ο θόρυβος

και ο ψίθυρος για την αγάπη.

Μένει μαβί το χρώμα

των ονείρων της θάλασσας,

ίσως έτσι ζωγραφίσω ένα αντίο

αβέβαιη για το αν θα καταφέρω

αλλά με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.

Παντού θα με βρεις

σκόρπισα την ψυχή μου

στη δικιά σου την ήρεμη δύναμη

ξοδεύτηκα...

μα δεν θυμώνω...

σπάνια πια.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αγάπη…

    για την αγάπη ο θόρυβος

    και ο ψίθυρος για την αγάπη.”

    Εξαιρετικό κα Ζωή!!!

    Η Αγάπη,

    και το μαβί θα ντυθεί πορτοκαλί, πράσινο, γιορτή!!

    και οι αισθήσεις θα ανταμώσουν ξανά τον λόγο ύπαρξής τους…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι ωραίο να θυμάσαι και να μη θυμώνεις, να ανοίγεις το παράθυρο της καρδιάς για μια ανάμνηση τρυφερή, ένα χαμόγελο, μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, ένα άστρο μακρινό που κοίταξες με κάποιον, ένα φιλί, το βουβό κύμα που ακόμη αγκαλιάζει το μοναχικό βράχο. Ναι, δεν θυμώνω πια, τη ρότα του ταξιδιού μου κοιτάζω καθώς έχω απομακρυνθεί πολύ από την αφετηρία και πίστεψέ με όλα τα αγαπώ… Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Είναι πράγματι ωραίο να αγαπάς χωρίς να θυμώνεις πια..
    πάντα ξεχωριστός ο τρόπος που καταγράφετε τα περάσματα της Αγάπης

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μάχη, τάξε και εσύ πως κρατάς ένα ματσάκι θύμησες και γιασεμιά κι αν πρέπει να τα χαρίσεις, μη διστάσεις και μη λυπηθείς, θα είναι πάντα προσφορά στο αξόδευτο φως και στο μέλλον. Εσύ συνέχιζε να ψιθυρίζεις πως δεν φοβάσαι να ανοίξεις την πιο βαθιά πληγή γιατί εκεί βρίσκεται ο αιώνιος ολόλευκος ανθός της Αγάπης και θα μείνει για πάντα ρόδο αμάραντο της μνήμης και της προσευχής, σε πείσμα της ευκολίας του σύγχρονου κόσμου. Ευγνώμων για την καλοσύνη σου.

      Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Ζωή μου … ζωή να᾽ χεις!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Με καλή διάθεση πάντα κι ας έχει μια γλύκα μελαγχολική, ας είναι να αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα, εκείνα τα πρωινά που ξυπνούν τα αγριολούλουδα για ν’ ανατείλει το φως στα μάτια που αγαπάς, εκείνα τα απογεύματα που παραβλέπεις την εκδικητική βιασύνη του χρόνου, εκεί που η θύμηση σε κρατά και σε φυλακίζει σε μια αγκαλιά, εκεί που και η νοσταλγία γίνεται ψίθυρος προσευχής, εκεί που το ευχαριστώ είναι από την ψίχα της ψυχής. Ειλικρινά ευχαριστώ.

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ΠΑΝΤΟΥ ΘΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ ΣΚΟΡΠΙΣΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ ΞΟΔΕΥΤΙΚΑ ΜΑ ΔΕΝ ΘΥΜΩΝΩ ΣΠΑΝΙΑ ΠΙΑ…….ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΖΩΗ ΜΟΥ…. ΣΠΑΝΙΟ ΤΕΛΕΙΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ……ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ…..ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ Η ΠΕΝΝΑ ΣΟΥ ΚΑΛΗ ΜΟΥ……Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΓΝΙΤΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΑΠΙΘΑΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΟΥ ……. ΡΑΛΛΙΑ ΝΤΕΙΒΙΣ

    Απάντηση
  5. Ισμήνη Γαλανοπούλου

    ….να αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα…, Ζωή μου γράφεις υπέροχα και μας γαληνεύεις την ψυχή!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου