Μη λες τίποτα τώρα,

Τα κλειδιά της καρδιάς  σου

Άφησέ τα σιμά,

 στου παππού το ‘’ντιβάνι’’

Που ο νους σου δε βάνει

ιστορίες Αγάπης

 πόσες έχει ακουστά.

Θα ανοίξω εγώ τώρα 

παίρνοντας ένα, ένα

στη μεγάλη αρμαθιά,

δε μπορεί, θα ταιριάξει, 

όλα είναι φτιαγμένα 

απ’ τον ίδιο αφέντη,

που Θεών και ανθρώπων

την καρδιά κυβερνά.

Μη λες τίποτα τώρα,

Να θυμάσαι μονάχα

Το μικρό τ’ αγγελάκι 

Που τα βέλη κρατά,

Έχει ήδη στοχεύσει

Την καρδιά τη δική μου

Που το αίμα της, δες το, 

Τι αργά που κυλά… 

 Μη λες τίποτα τώρα.

Να γλυτώσει κανένας

πάνω σ’ αυτήν τη γη

δεν κατάφερε ακόμα

σε βουνά και σε δάση, 

λαγκαδιές και φαράγγια

μια κρυψώνα να βρει.

Μη λες τίποτα τώρα,

Μόνον έλα κοντά μου

Στο ‘’ντιβάνι’’ σιμά,

Σκούπισε και το αίμα, 

Που το ίδιο ΝΑ στάζει,

Στο μπλουζάκι ΣΟΥ πάνω

Τ’ όμορφο που φοράς.

Αχ μικρέ Αγγελάκο,

Τα κατάφερες πάλι

Μία ΔΙΑΝΑ να βρεις, 

Στην καρδιά της καλής μου,

Που έναν όρκο είχε κάνει

Την δική της καρδούλα

Στο σημάδι κι’ αν βάνεις

Αίμα της να μη δεις!!!

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου