Μια αναπάντεχη συνάντηση

29.04.2021

γράφει η Αγάπη Χαριτάκη

 

Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο άλλος νύχτα. Ο μεγάλος έτρωγε μόνο τηγανιτά αυγά και ο μικρός μόνο βραστά. Τουλάχιστον, έτρωγαν και οι δύο αυγά. Έχω κάνει τέσσερα τοστ και έχω κόψει φρουτοσαλάτα όταν ο άντρας μου κατεβαίνει τη σκάλα. «Μμμμμ, μυρίζει τέλεια μου λέει». Ο άνθρωπος που λατρεύει τα αυγά αλλά δεν τρώει κανένα. Χοληστερίνη, βλέπετε. Στα εξήντα ένα και κρατιέται ακόμη μια χαρά. Το σώμα του έχει πλαδαρέψει, όπως ακριβώς και το δικό μου βέβαια αλλά η κορμοστασιά του παραμένει ίδια. Γεροδεμένος, ψηλός, με φαρδιές πλάτες. Αυτό που ξεχωρίζει πάνω του είναι τα μάτια του. Καταπράσινα σαν να χάνεσαι σε ένα λιβάδι. Μπορεί το λιβάδι να περιβάλλεται πια από σακούλες και ρυτίδες αλλά το λιβάδι αυτό παραμένει ζωντανό και έντονο σαν την πρώτη μέρα. Γνωριστήκαμε θα έλεγε κανείς πολύ συμβατικά, σε ένα πάρτι ενός γνωστού. Στην αρχή δεν του έδωσα καμία σημασία όπως δεν είχα δώσει σε κανέναν στο πάρτι αυτό. Ήταν βαρετά για τα δικά μου γούστα. Μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω στο πάρτι αυτό άρχισα να περιφέρομαι στους διαδρόμους του σπιτιού. Ήταν μια παραθαλάσσια βίλα, την είχε νοικιάσει ο γνωστός αποκλειστικά και μόνο για το πάρτι. «Μια φορά γίνεσαι τριάντα» έλεγε. Καθώς περιπλανιόμουν από δωμάτιο σε δωμάτιο, όλα διακοσμημένα στην εντέλεια, έπεσα πάνω του. Καθόταν σε ένα δεύτερο μικρότερο σαλόνι, άχρηστο για το πάρτι που γινόταν στην πισίνα καθώς όντας καλοκαίρι. Στεκόμουν στην πόρτα μην ξέροντας αν έπρεπε να μπω να εξερευνήσω και αυτό το δωμάτιο ή να κάνω στροφή να φύγω. Με ένα χαμόγελο και ένα νεύμα μου λέει «Έλα, έχει Χάρυ Πότερ». Τότε μονάχα παρατήρησα την γιγάντια οθόνη στον τοίχο, όπου ο Χάρυ έτρεχε για να σωθεί. Καθίσαμε σαν πεντάχρονα στον καναπέ και βλέπαμε ταινία. Αυτό συνεχίσαμε να κάνουμε για τα υπόλοιπα τριάντα χρόνια. Να βλέπουμε ταινίες στην τηλεόραση και να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας στην πραγματική ζωή. Ο άντρας μου είναι υπεύθυνος για τα ροφήματα. Στύβει τα πορτοκάλια καθώς ο καφές κυλάει ρυθμικά από την καφετέρια. Μια ανάμειξη αυγών, πορτοκαλιού και βανίλιας ξεδιπλώνεται στην κουζίνα όταν ανοίγει η πόρτα. Οι γιοι μου είναι με τις αθλητικές τους φόρμες και έχουν ήδη βγάλει τα παπούτσια τους στο χαλί της εισόδου. Αν τους έμαθα κάτι, είναι κανόνες, σκέφτομαι και προσπαθώ να μην γελάσω με τις χιλιάδες αναμνήσεις λάσπης και πατημασιών στα πλακάκια αυτού του σπιτιού. Χαίρομαι που έστω και αν τους πήρε είκοσι χρόνια, το έμαθαν. Τρώμε όλοι μαζί όπως κάθε Κυριακή. Μας λένε τα νέα της εβδομάδας τους, παρόλο που μιλάμε στο τηλέφωνο καθημερινά. Τώρα υπάρχει μεγαλύτερη ανάλυση, γλαφυρή, ζωντανή περιγραφή, με παραδείγματα και πειρακτικά σχόλια. Τίποτα δεν είναι σαν το πρόσωπο με πρόσωπο. Είναι μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες, με γέλια, συζητήσεις και πειράγματα. Όμως έχει και κάτι διαφορετικό. Είναι η μέρα του γάμου. Η κόρη της καλύτερης μου φίλης παντρεύεται. Περάσαμε τους πέντε τελευταίους μήνες με προετοιμασία και σχεδιαγράμματα. Έχω διοργανώσει αρκετούς γάμους στη ζωή μου καθώς αυτή είναι η δουλειά μου. Προσκλητήρια, στολισμοί και ό,τι άλλο θέλει ο κάθε πελάτης για την ξεχωριστή του μέρα. Για την μικρή μας Μελίνα ήταν σαν να σχεδίαζα τον γάμο της κόρης μου. Σαν κόρη μου την έχω και αυτήν. Όταν η μαμά της παραδόθηκε στον καρκίνο τρία χρόνια πριν, η Μελίνα ήταν ότι μου έμεινε από την καλύτερη μου φίλη και εγώ έγινα το αποκούμπι της. Έτσι μετά το τέλος του πρωινού, παρατώ τα αγόρια μου στην κουζίνα, φιλώντας τα ένα, ένα και τους τρεις ξέροντας πως θα καθαρίσουν το χαμό του πρωινού και τρέχω για ένα γρήγορο ντους. Βάζω μια πρόχειρη φόρμα παίρνω προσεχτικά το φόρεμα μου να μην τσαλακωθεί και μπαίνω στο αμάξι. Το πατρικό της Μελίνας είναι μόλις δέκα λεπτά από το δικό μου. Ακόμα νιώθω περίεργα όταν πηγαίνω εκεί καθώς η παρουσία της φιλενάδας μου είναι παντού. Αυτή τη φορά όμως είναι μια μέρας χαράς και η παρουσία της μόνο αγάπη με κάνει να νιώθω. Λίγο λιγότερο πόνο και νοσταλγία. Η Μελίνα μου είναι το ομορφότερο κορίτσι. Οι ετοιμασίες κυλάνε ομαλά και πριν το καταλάβεις είναι πια απόγευμα. Η νύφη έτοιμη, υπέρλαμπρη και ρομαντική, με ένα δαντελένιο νυφικό σε άλφα γραμμή όπως εκείνη το ήθελε. Εγώ σαν γυναίκα πενήντα πέντε ετών καλύπτομαι από ένα μπλε φόρεμα της ηλικίας μου πλέον που φτάνει μέχρι τα γόνατα και μια ζώνη στη μέση που διαγράφει το όλο και λιγότερο καλλίγραμμο σώμα μου. Μετά από τη γέννα δυο παιδιών τίποτα δεν μένει ίδιο. Στο προαύλιο της εκκλησίας περιμένουν τα αγόρια μου. Και τα τρία στολισμένα με τα κοστούμια που τους είχα ετοιμάσει. Ισιώνω τη γραβάτα του μικρού ο οποίος τις απεχθάνεται, και ξέρω πως μόλις το μυστήριο τελειώσει, ίσως και νωρίτερα η γραβάτα θα βρεθεί τσαλακωμένη σε κάποια τσέπη, ή παρατημένη στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Χαμογελώ στα παιδιά μου και γυρνώ το κεφάλι μου προς την είσοδο της εκκλησίας. Ο γαμπρός στέκεται καμαρωτός και η μητέρα του δίπλα πιο περήφανη από ποτέ. Τότε είναι που τον βλέπω. Λένε πως δεν ξεχνάς τον πρώτο σου έρωτα και αυτό αποδεικνύεται αλήθεια. Στα πενήντα έξι του και αυτός, ένα μόλις χρόνο μεγαλύτερος από μένα και δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου. Τα μαλλιά του είναι ακόμη μελαχρινά αλλά στις ρίζες τους κατοικεί πλέον το γκρίζο που μετράει τα χρόνια αντίστροφα. Έχει παχύνει και αυτός όπως όλοι μας. Το βλέμμα του όμως παραμένει ίδιο με αυτό του εικοσάχρονου νεαρού που γνώρισα τότε. Τώρα δεν με κοιτάει αλλά μιλά σε κάτι συγγενείς του γαμπρού και χαμογελά διάπλατα, με αυτό το ειλικρινές, ατόφιο χαμόγελο που είχε πάντα. Χαμόγελο από τα βάθη της ψυχής. Θυμάμαι πως γνωριστήκαμε, πως ανακαλύψαμε τη ζωή μαζί και πόσο πόνεσα όταν έφυγε με τη δικαιολογία πως δεν μπορούσε πια. Ήταν ξαφνικό, απότομο. Μόλις είχαμε αποφασίσει να μείνουμε μαζί. Όλα τα όνειρα που είχαμε κάνει σβήστηκαν σε μια μόλις στιγμή σαν να ήταν σχέδια στην άμμο. Πέρασαν χρόνια να το σκέφτομαι, να προσπαθώ να καταλάβω τι πήγε λάθος, να κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να τον μισήσω ώστε έτσι να καταφέρω να βγάλω από μέσα μου το φορτίο του πόνου που ένιωθα. Με τα χρόνια ο πόνος σιγά σιγά καταλάγιαζε χωρίς καμία εμφάνιση μίσους και η ζωή συνεχιζόταν χωρίς να σε ρωτά. Υπήρχαν στιγμές που οι αναμνήσεις έφερναν χαμόγελο στα χείλη και άλλες φορές μια πικρή λησμονιά για την άδικη κατάληξη της ζωής που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει. Τώρα, προσπαθώ να καταλάβω τι νιώθω. Λησμονιά; Θλίψη; Έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια μαζί με ένα γάμο και δυο παιδιά. Μην παρεξηγηθώ. Αγαπώ τον σύζυγο μου. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές μαζί του. Δεν ήταν όμως ο πρώτος μου έρωτας. Δεν καταλήγουν όλοι με τον πρώτο τους έρωτα. Τώρα η Μελίνα προχωρά στον διάδρομο με τις μαργαρίτες, πηγαίνοντας να παντρευτεί τον πρώτο της έρωτα. Τότε τα βλέμματα μας ενώνονται. Με αναγνωρίζει αμέσως. Μου χαμογελά όπως τότε. Η Μελίνα φτάνει στον μέλλοντα σύζυγο της και το πλήθος ακολουθεί το ζεύγος μέσα στο ναό. Νιώθω το χέρι του συζύγου μου να πιάνει το δικό μου. Ο άντρας μου, εγώ, τα παιδιά μου, και ο πρώτος μου έρωτας κατευθυνόμαστε όλοι μέσα στο ναό. Προχωράω αργά, ο άνθρωπος που έχω μοιραστεί τη ζωή μου μαζί του, μου σφίγγει το χέρι. Τον κοιτάω και μου χαμογελά. Συνειδητοποιώ πως δάκρια κυλούν από τα μάτια μου. Όλοι θεωρούν πως είναι από συγκίνηση για το Μελινάκι μας. Εγώ ξέρω καλύτερα. Είναι μια ανάμειξη συναισθημάτων. Είναι δάκρυα συγκίνησης για την Μελίνα μου, και δάκρια λύπης για μια ζωή που δεν θα συμβεί ποτέ με τον πρώτο μου έρωτα. Κοιτάω όμως τα παιδιά μου και χαμογελώ για τα ευλογημένα χρόνια που έζησα. Κοιτάω μέσα στο πλήθος, βρίσκοντας τα μελαχρινά μαλλιά με τις γκρι ρίζες και αναρωτιέμαι πως θα ήταν τα δύο κορίτσια που σχεδιάζαμε να κάνουμε. Εκείνος σαν να νιώθει το βλέμμα μου πάνω του, γυρνά χαμογελαστός και με κοιτά. Περνώ την πόρτα του ναού και η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. 

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΕΛΕΝΑ

    Απλή, όμορφη, καθημερινή ιστορία, δεν ξέρω αν είναι πραγματική. Πραγματικά, όσο ευτυχισμένος κι αν είναι κάποιος, έχει αναρωτηθεί ποτέ πώς θα νιώσει βλέποντας τον πρώτο του έρωτα ξανά, μετά από χρόνια;

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου