Κρατώ το τελευταίο μου τσιγάρο

σαν κόρη οφθαλμού

σαν τη σιωπή του καιρού

αποτινάζω τη στάχτη απ΄ το χέρι

κάνω ευχή κι ας μην πέφτει αστέρι

κάνω μια ευχή να έχω στο δρόμο μαζί μου

να την κρατάω γερά στου ονείρου τη διαδρομή.

Κοιτάζω τον ουρανό και χαμογελάω

τα σύννεφα παίζουν κρυφτό με τον ήλιο

μου γνέφουν με σχήματα

κι εγώ μέσα μου αλλάζω και πια δεν μετράω

μήτε τα λάθη μήτε και τα σωστά.

Βαδίζω απλά και την ευχή μου σκορπάω

και πέφτει ανάλαφρη εκείνη στη γη

κι έρχονται ηλιαχτίδες ζεστές και της δίνουν πνοή

την ακουμπάω στα κλαδιά και τα δέντρα παίρνουν φωτιά

γλυκιά φωτιά από ηλιόλουστη ανάσα

και τραγουδούν τα πουλιά

και η φύση θεριεύει και ανθίζει

κοιτάω το τσιγάρο μου κι ένα τέλος αρχίζει.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!