Μια θάλασσα, κοντά

16.03.2020

Δευτέρα 28 Μαϊου 1962

Αγαπημένη μου Ελένη,


Λείπω ήδη εννιά μήνες, μα δεν έχω λάβει ούτε μια γραφή σου. Σου ‘χω στείλει κι άλλα γράμματα μα δεν ξέρω αν τα ‘λαβες ή τα κατάπιε κι αυτά η θάλασσα. Βαράει ο ασύρματος και η καρδιά μου ελπίζει να ‘ναι από σένα. Μα δεν είναι.
Ο Νάσος κι ο Κοσμάς με περιγελούν. Γελούν κάτω απ’ τις μουστάκες τους. Τις βαρέθηκα τις μουστάκες τους Ελένη. Μου ‘λειψε το άσπρο σου δέρμα, τα κόκκινα χείλη σου.
Βγαίνω στην πλώρη και όσο φτάνει το μάτι μου, μαυρίλα. Μέρες έχει να ισιώσει η θάλασσα. Εκεί θα καλοκαιριάζει. Θα βγαίνεις με τα λουλουδένια σου φορέματα και θα φυσάει τ’ αεράκι τα κόκκινα μαλλιά σου. Αριβάραμε πριν τρεις βδομάδες στο Κουίνσλαντ και σου πήρα ένα τέτοιο λουλουδένιο φόρεμα. Σε φαντάστηκα να το φοράς. Θα σου πηγαίνει πολύ Ελένη. Μα θα το βάλεις ίσως το επόμενο καλοκαίρι. Δεν πειράζει.
Θυμάμαι τις ώρες μου μαζί σου. Ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Τώρα έχω συνέχεια σφίξιμο. Όχι σαν εκείνο. Άλλο σφίξιμο. Φοβάμαι πως δεν θα γυρίσω σύντομα. Κι αν γυρίσω, θα σε βρω Ελένη; Ας μη σε στενοχωρώ όμως. Φταίει η θάλασσα που με κούρασε. Βρώμισε το δέρμα μου πετρέλαιο. Η μύτη μου έκαψε. Αλάτι και πετρέλαιο μόνο. Φέρνω όμως στο νου μου τ’ άρωμά σου, την ευωδιά απ’ τα μαλλιά σου. Και νομίζω πως τα μυρίζω. Πως είσαι κοντά μου. Κι έτσι αντέχω.
Δεν θα ξαναταξιδέψω. Το είπα. Τα μίλησα με τον εαυτό μου χτες. Θα μείνω στον Πειραιά. Θα πιάσω ένα σπίτι και θα δουλέψω με τον αδερφό μου στα τόπια. Και θα ράψεις πολλά λουλουδένια φορέματα! Θα γίνω τρανός και τότε θα πάψει η μάνα σου να σε προξενεύει στον έμπορα. Ευτυχως δεν σε έπειθε Ελένη, έτσι δεν είναι;
Βγάζω κάπου κάπου την κορδέλα σου. Μυρίζει ακόμα. Ο Νάσος λέει ότι δεν μυρίζει τίποτα και ότι την κάτσιασα πια. Αλλά πού να καταλάβει ο Νάσος από μυρωδιά γυναίκας. Σάμπως έπιασε καμία ποτέ; Θα γελάς τώρα Ελένη! Θα γελάς με τα αστραφτερά δόντια σου και θα κλείνουν τα όμορφά σου μάτια από ευτυχία.
Θα γυρίσω Ελένη. Θα γυρίσω και θα γεμίσουμε το μπαλκόνι μας λουλούδια. Μου ‘λείψαν τα λουλούδια. Τα βλέπω μόνο στο φόρεμά σου. Θα ακούμε το πρωί τα πουλιά να μας ξυπνούν. Και θα κελαηδούν όμορφα. Βαρέθηκα τους γλάρους. Αλλά κι αυτοί ακόμα έχουν μέρες να φανούν. Ποιος ξέρει πότε θα πλησιάσουμε στεριά. Ας μη σε στενοχωρώ όμως.
Σ’ αγαπώ. Για πάντα Ελένη.

 

_

γράφει η Ιωάννα Ζιγγιρίδου

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου