Μια θάλασσα, κοντά

16.03.2020

Δευτέρα 28 Μαϊου 1962

Αγαπημένη μου Ελένη,


Λείπω ήδη εννιά μήνες, μα δεν έχω λάβει ούτε μια γραφή σου. Σου ‘χω στείλει κι άλλα γράμματα μα δεν ξέρω αν τα ‘λαβες ή τα κατάπιε κι αυτά η θάλασσα. Βαράει ο ασύρματος και η καρδιά μου ελπίζει να ‘ναι από σένα. Μα δεν είναι.
Ο Νάσος κι ο Κοσμάς με περιγελούν. Γελούν κάτω απ’ τις μουστάκες τους. Τις βαρέθηκα τις μουστάκες τους Ελένη. Μου ‘λειψε το άσπρο σου δέρμα, τα κόκκινα χείλη σου.
Βγαίνω στην πλώρη και όσο φτάνει το μάτι μου, μαυρίλα. Μέρες έχει να ισιώσει η θάλασσα. Εκεί θα καλοκαιριάζει. Θα βγαίνεις με τα λουλουδένια σου φορέματα και θα φυσάει τ’ αεράκι τα κόκκινα μαλλιά σου. Αριβάραμε πριν τρεις βδομάδες στο Κουίνσλαντ και σου πήρα ένα τέτοιο λουλουδένιο φόρεμα. Σε φαντάστηκα να το φοράς. Θα σου πηγαίνει πολύ Ελένη. Μα θα το βάλεις ίσως το επόμενο καλοκαίρι. Δεν πειράζει.
Θυμάμαι τις ώρες μου μαζί σου. Ήμουν πολύ ευτυχισμένος. Τώρα έχω συνέχεια σφίξιμο. Όχι σαν εκείνο. Άλλο σφίξιμο. Φοβάμαι πως δεν θα γυρίσω σύντομα. Κι αν γυρίσω, θα σε βρω Ελένη; Ας μη σε στενοχωρώ όμως. Φταίει η θάλασσα που με κούρασε. Βρώμισε το δέρμα μου πετρέλαιο. Η μύτη μου έκαψε. Αλάτι και πετρέλαιο μόνο. Φέρνω όμως στο νου μου τ’ άρωμά σου, την ευωδιά απ’ τα μαλλιά σου. Και νομίζω πως τα μυρίζω. Πως είσαι κοντά μου. Κι έτσι αντέχω.
Δεν θα ξαναταξιδέψω. Το είπα. Τα μίλησα με τον εαυτό μου χτες. Θα μείνω στον Πειραιά. Θα πιάσω ένα σπίτι και θα δουλέψω με τον αδερφό μου στα τόπια. Και θα ράψεις πολλά λουλουδένια φορέματα! Θα γίνω τρανός και τότε θα πάψει η μάνα σου να σε προξενεύει στον έμπορα. Ευτυχως δεν σε έπειθε Ελένη, έτσι δεν είναι;
Βγάζω κάπου κάπου την κορδέλα σου. Μυρίζει ακόμα. Ο Νάσος λέει ότι δεν μυρίζει τίποτα και ότι την κάτσιασα πια. Αλλά πού να καταλάβει ο Νάσος από μυρωδιά γυναίκας. Σάμπως έπιασε καμία ποτέ; Θα γελάς τώρα Ελένη! Θα γελάς με τα αστραφτερά δόντια σου και θα κλείνουν τα όμορφά σου μάτια από ευτυχία.
Θα γυρίσω Ελένη. Θα γυρίσω και θα γεμίσουμε το μπαλκόνι μας λουλούδια. Μου ‘λείψαν τα λουλούδια. Τα βλέπω μόνο στο φόρεμά σου. Θα ακούμε το πρωί τα πουλιά να μας ξυπνούν. Και θα κελαηδούν όμορφα. Βαρέθηκα τους γλάρους. Αλλά κι αυτοί ακόμα έχουν μέρες να φανούν. Ποιος ξέρει πότε θα πλησιάσουμε στεριά. Ας μη σε στενοχωρώ όμως.
Σ’ αγαπώ. Για πάντα Ελένη.

 

_

γράφει η Ιωάννα Ζιγγιρίδου

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου