Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.

Ένα ταξίδι με τρένο.

Το ονειρεύομαι,

Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,

Να κατεβαίνει στο βυθό,

Να μου γνωρίζει την άβυσσο.

Ξέρω.

Ξέρω.

Τα τρένα δεν ταξιδεύουν

Πάνω σε θάλασσες

Ούτε καταδύονται σε βυθούς

Μα είναι και αυτό ένα όνειρο.

Δεν νομίζεις;

Κάτι απίθανο σίγουρα.

Ένα ψέμα, που συντηρεί τις μέρες μου

Και λυτρώνει τις νύχτες μου.

Μια μέρα λοιπόν, γιατί όχι;

Θα κάνω αυτό το ταξίδι.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες

Μια μέρα νεκρή.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη