syrian_refugees

Περνούσαν με τα πόδια το ποτάμι, ο κόσμος καταποδιαστός σαν να ‘τανε κοπάδι από πρόβατα. Είχανε αφήσει πίσω τους αγάπες, θρησκεία και πατρίδα και έψαχναν ανάμεσα από βουνά, πεδιάδες, ποταμούς και θάλασσες, μια στάλα Ελπίδα! Τόση, όσο ένα δάκρυ!

Εκείνη μικρούλα, φρέσκο-ανοιγμένο το κουτάκι για τις μνήμες της. Κρατούσε το στιβαρό χέρι του πάτερα της που την τραβούσε και τη σήκωνε ψηλά, κάθε που γλιστρούσε στις γυαλιστερές πέτρες του ποταμού. Και κατέγραφε μνήμες που θα τη συνόδευαν μια ολόκληρη ζωή. Οι φωνές κι οι τσιριές των μικρών, κάλυπταν τους ήχους της φύσης. Έσβηναν ακόμη και την ορμή και το μουγκρητό του νερού, που έτρεχε βιαστικό με δύναμη.

Μια στιγμή! Πώς γίνεται αλήθεια και μια στιγμή μένει για πάντα χαραγμένη στο κουτάκι της μνήμης; Πώς γίνεται κι ένα δευτερόλεπτο ανατρέπει ολόκληρες ζωές;

Μια μάνα μπροστά τους. Κράταγε στο ένα χέρι το τρίχρονο αγοράκι της και με το άλλο κούρνιαζε στο στήθος της το νεογέννητο μωρό της. Μια στιγμή και το νερό όρμησε και έγινε αφρός το αγοράκι. Τα μάτια της γύρισαν προς το μέρος τους και τους ικέτεψαν!

Μα δεν πρόλαβε, δε στάθηκε να κλάψει! Έσφιξε δυνατά το νεογέννητο και τράβηξε παρακάτω. Για εκεί που ήλπιζε, πως θα ανταμώσει την ελπίδα!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!