Μια στιγμή

Δημοσίευση: 27.12.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

syrian_refugees

Περνούσαν με τα πόδια το ποτάμι, ο κόσμος καταποδιαστός σαν να ‘τανε κοπάδι από πρόβατα. Είχανε αφήσει πίσω τους αγάπες, θρησκεία και πατρίδα και έψαχναν ανάμεσα από βουνά, πεδιάδες, ποταμούς και θάλασσες, μια στάλα Ελπίδα! Τόση, όσο ένα δάκρυ!

Εκείνη μικρούλα, φρέσκο-ανοιγμένο το κουτάκι για τις μνήμες της. Κρατούσε το στιβαρό χέρι του πάτερα της που την τραβούσε και τη σήκωνε ψηλά, κάθε που γλιστρούσε στις γυαλιστερές πέτρες του ποταμού. Και κατέγραφε μνήμες που θα τη συνόδευαν μια ολόκληρη ζωή. Οι φωνές κι οι τσιριές των μικρών, κάλυπταν τους ήχους της φύσης. Έσβηναν ακόμη και την ορμή και το μουγκρητό του νερού, που έτρεχε βιαστικό με δύναμη.

Μια στιγμή! Πώς γίνεται αλήθεια και μια στιγμή μένει για πάντα χαραγμένη στο κουτάκι της μνήμης; Πώς γίνεται κι ένα δευτερόλεπτο ανατρέπει ολόκληρες ζωές;

Μια μάνα μπροστά τους. Κράταγε στο ένα χέρι το τρίχρονο αγοράκι της και με το άλλο κούρνιαζε στο στήθος της το νεογέννητο μωρό της. Μια στιγμή και το νερό όρμησε και έγινε αφρός το αγοράκι. Τα μάτια της γύρισαν προς το μέρος τους και τους ικέτεψαν!

Μα δεν πρόλαβε, δε στάθηκε να κλάψει! Έσφιξε δυνατά το νεογέννητο και τράβηξε παρακάτω. Για εκεί που ήλπιζε, πως θα ανταμώσει την ελπίδα!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Συγκλονιστική η τελευταία εικόνα Σοφία μου. Ανατρίχιασα, Πόσες και πόσες παρόμοιες σκηνές πόσα ανείπωτα δράματα δεν λαμβάνουν χώρα στα γαλάζια νερά μας, Κάνουν οι διασώστες μας ό,τι μπορούν. αλλά συνέχεια χάνονται ζωούλες σαν το παιδάκι της τραγικής σου μάνας, Θεέ μου!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Δυστυχώς Λένα μου η ιστορία αυτή που επαναλαμβάνετε και επαναλαμβάνετε σχεδόν κάθε μέρα, παρότι είναι αληθινή δεν είναι μοναδική!… Και δεν είναι ούτε και η τελευταία!… Και όσοι διασώστες κι αν σπεύσουν, η ρίζα του κακού είναι αλλού… γι αυτό και θα συνεχίσει να γεννά παιδάκια που θα γίνονται αφρός και έρημες και τραγικές μάνες!!! Καλό βράδυ.

      Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Πώς να την αντέξει μια μανά; Δίχως να το θέλει ταυτίζεται με τα γεγονότα και μοιράζεται νοερά κομμάτια του πόνου! Καλό βράδυ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Συγκλονίζει η αληθινή σου στιγμή Σοφία. Δε τις βαστά η ψυχή μου τέτοιες στιγμές δε μπορώ να τις δεχτώ…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Πώς να την αντέξει μια μανά; Δίχως να το θέλει ταυτίζεται με τα γεγονότα και μοιράζεται νοερά κομμάτια του πόνου! Καλό βράδυ.

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Πόσο υπέροχη και συγκινητική ιστορία..

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Ναι έτσι είναι, εμείς που ήμαστε από έξω μόνο συγκίνηση μπορούμε να νιώσουμε! Όμως εκείνους που τους σημαδεύει η μοίρα πως να είναι η ζωή για όλους αυτούς; Να φτάνει άραγε μια ολόκληρη ζωή για να ξεχάσουν;

      Απάντηση
  4. drmakspy

    Μια γροθιά στο στομάχι…. Μα δυνατή γροθιά… Πολύ όμορφο το χέρι…. Όμως η γροθιά γροθιά….

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Πολλές και καθημερινές οι γροθιές!!! Τόσες που αναρωτιέμαι…Πότε θα σταθεί επιτέλους όρθια τούτη η ανθρωπότητα για να τις αντιμετωπίσει; Πότε θα γίνουν ένα οι λαοί; Ένα.. απέναντι στον πόνο αυτών τον χαμένων ψυχών; Καλό σας βράδυ.

      Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ συγκινητικό!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Να ‘σαι καλά Έλενα. Καλή χρονιά!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου