Μνήμες ασπρόμαυρες

9.09.2015

 

 

Χρόνε παγκόσμιε, ανυπέρβλητε,
γεμιστή των κανονιών της ανάμνησης,
γεμίζεις μνήμες ασπρόμαυρες
σαν τις παλιές φωτογραφίες
τ' άδεια συρτάρια της μέρας.

Φαίνεσαι συ μέρα φωτεινή
με αρχηγό τον ήλιο,
το μεγάλο πατέρα των Αιγυπτίων,
το θεό Ρα
που ναό του φτιάξανε υπέρλαμπρο
κι Αμμωνα Δία τον είπανε
στην έρημο της Ανατολής.

Και διαλύεις το σκοτάδι
πυκνό κι υγρό, ίδιο σύννεφο
που κυοφορεί βροχή φθινοπωρινή,
λύτρωση απ' τις θέρμες του θέρους.

Οι πρώτες ακτίνες του σμίγοντας ερωτικά
με την απέναντι βουνοκορφή,
στιλβώνουν με το λαμπρό τους φως
χαρές και λύπες που πέρασαν
και περνώντας τις στο περιδέραιο της ζωής
χάντρες από ελεφαντόδοντ' ακριβές,
σ' ανατολίτικα παζάρι' αγορασμένες,
τις φορούν στο λαιμό της μέρας
που φτάνει θριαμβολογώντας,
φυλαχτό παράξενο, ξόρκι
απ' το μάτι το κακό των ανθρώπων
που δεν τους γλύκαναν
τα σταφύλια τ' Αυγούστου.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μνήμες ασπρόμαυρες ναι ..μα οι λέξεις εδω σε αυτό το υπέροχο ποίημά σας αφήνουν πολύχρωμα αποτυπώματα!Να είστε καλά!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Περιδέραιο της ζωής…!!

    πολύ όμορφες εικόνες συνοδεύουν τις ασπρόμαυρες μνήμες σας…

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Όμορφη είναι η γραφή σας!

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “γεμίζεις μνήμες ασπρόμαυρες
    σαν τις παλιές φωτογραφίες
    τ’ άδεια συρτάρια της μέρας”

    Μνήμες το ίδιο πολύτιμες σαν τις παλιές φωτογραφίες!
    Πολύ αισθαντικό, Πόλα μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου