Μονόχρωμο

1.03.2015

 

 

Πίνακας σε λευκό τοίχο. Κουρτίνες βελούδινες και πάντα ανοιχτές. Τα πουλιά πήγαιναν κι έρχονταν μαζί με τα σύννεφα.

Τα φύλλα της μουριάς πλάγιαζαν χρόνια στο παράθυρό μου.

Μια μέρα ο πατέρας είπε:

«Να κλαδέψουμε το δέντρο· μας κρύβει τον ήλιο».

Ήταν αρκετό για να σκεφτώ όλες τις αποχρώσεις.

Όλ’ αυτά τα χρόνια.

Άρχισα να ψιθυρίζω:

«Γκρι, μαύρο, σκούρο μπλε…».

−Υπήρξε ήλιος;

 

_

γράφει η Αρετή Σιάχου

Η Αρετή Σιάχου γεννήθηκε στο Αγρίνιο μια καυτή μέρα του Αυγούστου το 1987. Τα χρόνια που έχουν περάσει νικήθηκαν και κατακτήθηκαν μέσα από την τέχνη και κυρίως την ποίηση. Ανήσυχο πνεύμα με τάσεις έντονου ενθουσιασμού έχει γευτεί λίγο από χορό και φωτογραφία. Πιστεύει μόνο στην ειλικρίνεια και την αγνή χαρά των παιδιών γι’ αυτό όταν δεν γράφει, εργάζεται ως νηπιαγωγός.

 

Γράφει στο blog: http://arty-dos.blogspot.gr/

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου