sleeping_woman

Μου λείπουν του κορμιού σου τα πρανή
Οι εξοχές σου
Τα σύδενδρα κι οι γήλοφοι
Τ΄αλκιμα, μήκη και πλάτη...
Η αγκαλιά σου,
ο χορός του ροζ.
Η εκβολή, ήτανε, του μύθου.
Το λάλον ύδωρ, το άχραντο...
Νανούριζε, ορφανές πρωτοχρονιές,
άγουρους νόστους
και δειλά απογεύματα.
Χρωμάτιζε, ανατολές
και Κυριακές
Μοσχοβολούσε,
τοκετούς ονείρων...

 

_

γράφει ο Τάσος Σ. Μάντζιος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!