Στα σκαλιστά σου πετράδια ζωή φιλόξενη ζωή γελαστή

Μετάξια απλώνουν στη στεριά  χρυσάφι στάζει ο ήλιος

Στις περήφανες κορυφές λευκές φορεσιές του χειμώνα

Άγριες θυμαρίσιες φιγούρες Δροσουλίτες της μνήμης

Στο φαράγγι του Κόρακα ένας ήχος απλώνει πένθιμος

Της νοσταλγίας της πίκρας για τα χιλιόμετρα που ορίζουν

Σου φόρεσα μνήμη παιδική εγωιστή εαυτέ και περήφανε

Σου έστρωσα να κοιμηθείς στου ονείρου την άκρη

Να σχηματίσει το νησί  στου κορμιού το τρέμουλο

Να ανταμώσει η ευχή με του χρόνου το πέρασμα

Ο αέρας θα σκορπίσει το σιωπηλό μου μυστικό

Δεν έλειψε ποτέ τόσο πολύ του Αυγούστου η ώρα

Της Παναγιάς ο άρτος και το σταφύλι το γλυκό

Γαλάζιο κύμα εκκλησιάς βράχινες διαδρομές οι σκέψεις

Όσο εδώ που αγκομαχά ο νους ο αναστενάρης

Πάρε με κύμα βάλε με στο καράβι της θύμησης

Ευλόγα τη θλίψη μου και κάμε τη νησί ευλογημένο

Φιλί αλμυρό στην εικόνα τη χρυσή σκέψη κρουσταλλένια

Ο ήχος του χωριού γαργαλάει την εκκλησιά της καρδιάς

Δεν έπαψαν ποτέ να χτυπούν οι παλμοί σαν καμπάνες

Στης Παναγιάς τη γιορτή η σκέψη η μινωική καρδιοχτυπά

Μια λύρα σιγοντάρει απόψε το εορταστικό μου παράπονο

 

Κρήτη μου μέσα στην ψυχή

                   Νοσταλγικό ριζίτικο  ηχεί…

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!