Επιλέξτε Page

Νύχτα Ανάστασης

28.04.2019

Έμενα με τα χαρτιά ανοικτά μπροστά μου και με ένα απρόθυμο μολύβι στα χέρια, που δεν υπάκουγε θαρρείς, ναι μεν στην απροθυμία μου να γράψω, μα πού έπρεπε να το κάνω από υποχρέωση στη σελίδα που συνεργαζόμουν. Προσδοκούσα σε μιαν έμπνευση που θα λειτουργούσε σαν εναρκτήριο λάκτισμα στα γρανάζια του νου και θα τους έδινε την κίνηση ζωής του  γραπτού που όφειλε να γεμίσει τις λευκές κόλλες που παρέμεναν λευκές τόσες ώρες τώρα. Παρ’ ότι μέσα μου ήξερα καλά ότι δεν θ’ αργούσε αυτή η στιγμή να έρθει, με κατέκλυζε και το γνωστό συναίσθημα σε μας τους γραφιάδες, της ανυπομονησίας, και δεν κομίζω γλαύκα στην ωραία μας πόλη λέγοντάς κάτι τέτοιο.

    Πάσχα, ανήμερα και θες γιατί το στομάχι υπέφερε ως συνήθως μια τέτοια ημέρα από το φορτίο που το είχα φορτώσει, δεν συνηγορούσε θετικά στο να κατεβάζει το μυαλό ιδέες.

   Όταν, ένα τόσο δα μικρό κλικ στην πόρτα του μυαλού και τα γρανάζια της μηχανής του Χρόνου τρίζοντας χαρμόσυνα, άρχισαν να παίρνουν μπρος. Σχήμα οξύμωρο το ‘’εμπρός,’’ γιατί η μηχανή γύρισε πίσω.

   Μεγάλο Σάββατο και βράδυ Ανάστασης στην Μονή της ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ, σαράντα χρόνια πριν.

   Τα παιδιά μου μικρά και κατατρομαγμένα από τα βαρελότα που ακούγονταν μεν αραιά και πού, πολύ πριν ο παπάς πει το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, αλλά που προϊδέαζαν για το τι έμελλε γενέσθαι. Μα εκείνο που επακολούθησε την χαρμόσυνη είδηση  της Ανάστασης του Κυρίου, με τις πολλές καμπάνες να δονούν εκκωφαντικά την ατμόσφαιρα από τη μια και από την άλλη, ένας πόλεμος πραγματικός από βεγγαλικά, βαρελότα παντός είδους και ισχύος και φωτοβολίδες που έκαναν το Ανοιξιάτικο βράδυ να καταυγάζεται σε σημείο που ήταν δυνατό και το πέρασμα της κλωστής στο μάτι μιας βελόνας, έδινε στα παιδιά μια σαφή εικόνα του τι εστί ΠΟΛΕΜΟΣ και βομβαρδισμός μιας πόλης από αεροπλάνα, που άκουγαν από τις διηγήσεις των μεγάλων για τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που εκείνοι βίωσαν.

    Το μικρό μου το παιδί να έχει κρυφτεί μέσα στο σακάκι του πατέρα του, να κλαίει με αναφιλητά και να τρέμει σαν φυλλαράκι στο φύσημα της ανοιξιάτικης αύρας που μύριζε λιβάνι μα και αλμύρα από την θάλασσα που από κει ψηλά την έβλεπες μέχρι πέρα την Καστέλα, με τα πλοία φωταγωγημένα, έτσι ανεμπόδιστη από πολυκατοικίες που ήταν η θέα.

   Τρομάξαμε να το συνεφέρουμε το μικρό μου, για να ολοκληρωθεί ο   τρόμος του βλέποντας ένα άλλο μικρό παιδάκι να έχει πάρει φωτιά το ξανθό του κεφαλάκι από μια άτσαλα κρατημένη λαμπάδα, μία από τις εκατοντάδες που κρατούσαν προσεκτικά και απρόσεκτα οι ευσεβείς Χριστιανοί με το μυαλό τους πιότερο στο Αναστάσιμο τραπέζι παρά στην αναμμένη λαμπάδα που κρατούσαν… Άλλα δράματα και ξεφωνητά και πάλι. Για να κορυφωθεί το θέατρο του παραλόγου όταν ένα πεκινουά που προφανώς το έσκασε από  τα αφεντικά του και τα έψαχνε μετά μέσα στο πανδαιμόνιο, πλησίασε το παιδάκι μου και άρχισε να το γαβγίζει, μυρίζοντας καταφανώς την αδρεναλίνη του που θα είχε πιάσει κόκκινο εξιτάροντας το σκυλί. Φανταστείτε το να γαβγίζει αγριεμένα και να φέρνει κύκλους γύρω από το μικρό μου, με απρόβλεπτες συνέπειες αν ο πατέρας του δεν το ανέβαζε ψηλά στους ώμους του, να το γλυτώσει από την νέα απρόβλεπτη και για μας τους μεγάλους απειλή, να είχαμε και τρεχάματα για αντιλυσσικά εμβόλια μέρες  άγιες και γιορτινές που ήταν.

    Και μέσα σε όλον αυτό τον κακό χαμό, να ακούς τους παπάδες να ψέλνουν αμέριμνα μέσα από την ασφάλεια του εσωτερικού του ιερού Ναού το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ξανά και ξανά και ξανά.

   Θυμάμαι, ότι όταν φύγαμε από την εκκλησία και πήγαμε στο σπίτι να γευτούμε τις Πασχαλινές λιχουδιές, το μικρό μου, δεν έβαλε μπουκιά στο στόμα του πέφτοντας να κοιμηθεί νηστικό και ακόμη σε κατάσταση σοκ. Ποιος ξέρει δε, τι σκηνές τρόμου έβλεπε και στον ύπνο του, γιατί συνεχώς τρανταζόταν με βουβά αναφιλητά.

   Ποτέ ξανά δεν κάναμε Ανάσταση σε εκείνον τον Ναό. Όπως δε μάθαμε, συνεχιζόταν για χρόνια μετά, το βάρβαρο έθιμο των ‘’πυρομαχικών’’ που έπεφταν σαν σε πεδίο μάχης, μέχρι που δια νόμου απαγορεύτηκαν  ορισμένες ακραίες εκδηλώσεις τους. Έτσι ο κόσμος μπορούσε να απολαύσει και να χαρεί το θείο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού μας.

   Βέβαια αυτό το σκηνικό που περιέγραψα, δεν είναι παρά μια παρωνυχίδα σε σύγκριση με όσα έθιμα επικρατούν σε άλλα μέρη της Επικράτειας.  Πολεμικές αναπαραστάσεις και απωθημένα ίσως άλλων εποχών, με συνέπεια κάθε χρόνο να έχουμε ακρωτηριασμούς από τα βαρελότα και λογής λογής τραυματισμούς.

 

   Σήμερα, σαράντα τόσα χρόνια μετά τα εξιστορούμενα, θυμάμαι εκείνην την Ανάσταση σαν σε εφιάλτη και αναρωτιέμαι τι τραυματικό σοκ θα πρέπει να υπέστη η νηπιακή ψυχούλα του παιδιού μου, αφού από τότε δεν μπορεί να αντέξει ακόμη και λεκτική φασαρία…

   Είμαστε τελικά ένας λαός της υπερβολής, που δεν μπορεί να κάνει κράτει τουλάχιστον σε στιγμές άγιων ημερών. Είναι στο DNA μας, πώς να το κάνουμε!!!

 

_

γράφει η Λένα Μαρουδή Μούλιου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Χρόνια πολλά Λένα. Καλή Ανάσταση σε κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο. Όπως τα λες είναι, ακόμη και σαράντα χρόνια μετά. Σε εμπόλεμη ζώνη κι εμείς αμάχος πληθυσμός το βράδυ της Ανα στάσης. Πως αλλιώς όμως θα σου ερχόταν η έμπνευση για την ιστορία. Ευχές και σε όλη την ομαδα του βιβλίο.νετ.

    Απάντηση
    • Lena Mavroudi Mouliou

      Κοριτσάκι καλά που υπάρχουν και οι γιορτές και ανταλλάσσουμε δυο λόγια. Με θλίβει αυτό ξέρεις. Είναι σαν να το ‘σκασε η Αγάπη και δεν θέλει να μας βλέπει μήτε να μας ακούει,
      Χρόνια σου πολλά λοιπόν και ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. Σε θυμάμαι πάντα με τρυφερότητα.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου