Νύχτες, αυτές που σε ξυπνά ένας ψίθυρος

8.10.2015

 

 

Άμμος, βυθός καθαρός, βλέπεις αυτά που θες

κι αυτά που δεν θες. Μαθαίνεις με τον καιρό

να απαντάς σε κάποιες ερωτήσεις

κι αυτό πάλι, δεν σου είναι τόσο χρήσιμο,

γιατί μετά, μαθαίνεις πως μπορείς να ζήσεις

και χωρίς απαντήσεις. Τόσο μωβ, σ’ έναν ύφαλο.

Νύχτες, αυτές που σε ξυπνά ένας ψίθυρος

ή μια σπίθα που σκίζει το σκοτάδι

εκεί που σε έχει ξεπεράσει ο καιρός

δε γίνεται να κρυφτείς

πίσω από δεύτερες σκέψεις

όχι πια, χαίρεσαι

το ίδιο όμορφα στην ξαφνική βροχή

όσο και στη χειμωνιάτικη λιακάδα.

Η φυγή καλύπτει τα πάντα, χάνεσαι

στη μοναδικότητα αυτής της φύσης,

ή σ’ ένα καντούνι στο Καμπιέλο,

ακόμη παιδί σε καιρό αθωότητας,

χάνεσαι, στην παραλιακή λεωφόρο

και μετά στο Λιστόν,

με τα περιστέρια στο πλακόστρωτο

ένα σύντομο πέταγμα στο παγκάκι

δεν ακούς, δεν με ακούς Ιωάννη.

Ευτυχώς αυτή η πόλη δείχνει επιείκεια

επιτρέπει να απολαμβάνεις τη μοναξιά

και τη μελαγχολία,

όταν, νυχτώνει φθινόπωρο,

αθόρυβα ο χρόνος, η μορφή σου, η σκέψη σου,

όταν νυχτώνει φθινόπωρο

στην καρδιά σωπαίνει ο Έρωτας

μόνο τα πλήκτρα στο πιάνο θα μπορούσαν

να μιλήσουν, μάρτυρες της αφής σου

στην παλιά πόλη σωπαίνουν όλα.

Η μουσική δημιουργεί προϋποθέσεις προσδοκίας

συγκατάβαση σε μια μόνο αχτίδα στο τζάμι

όχι, δεν θα σε προδώσω ποτέ, θα μείνω εδώ,

με τραυματισμένη τη γοητεία των ρεμβασμών μου

πάλι εδώ, αυτοεξόριστη,

χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τα σημάδια της χαράς

από αυτά του φόβου,

θάλασσα ανοιχτή και ήσυχη

θάλασσα των ναυαγισμένων λέξεων

αν είχα φτερά θα πετούσα κοντά σου

μα δεν είμαι άγγελος.

Παλαιοκαστρίτσα, ασημί και μπλε, η δόξα της όρασης

πόσο εύκολα με τυλίγουν οι δύσκολες σκέψεις

φτάνει μια ματιά στο βυθό, σ’ αυτό το βυθό

φτάνει ένα άγγιγμα στ’ αλάτι

ευτυχώς, το βλέμμα όταν φουρτουνιάζει βρίσκει λύσεις.

Το φεγγάρι πίσω από σύννεφα φεύγει βιαστικά

όπως ο ίσκιος της πρώτης αγάπης

στο φως της τελευταίας, προσωρινά πάντοτε.

Ακούω τη βροχή στα κεραμίδια. Ωραίος χορός.

Δεν έχεις ομπρέλα, ποτέ δεν είχες, όπως τότε,

κοιτάς αλλού όταν έρχεται η βροχή

μυρίζει κανέλα και χώμα, Ιωάννη.

Κλείδωσα όλες τις πόρτες, μπορεί από φόβο,

κλείδωσα την ψυχή μου,

να μη σε αγγίξουν άλλα χέρια ψυχή μου.

Αύριο, θα μάθω ένα τραγούδι.

Αύριο, θα τραγουδήσω με τη φωνή μου.

«Θέλω να σε ακούσω να ονειρεύεσαι,

να γελάς», έλεγες...

Εκείνο το άστρο στέκεται πετρωμένο αντίκρυ.

Τόσο μακριά το φως απόψε. Απόψε κάτι με πονάει.

Ζωή, δεν πρόλαβα. Ανθίσανε κυκλάμινα,

τα είδες φαντάζομαι.

Μενεξελιά της λήθης, όχι Ιωάννη,

μενεξελιά του ορίζοντα

στο κιτρινισμένο χαρτί μια μουτζούρα έχει μείνει

με πόση σύγχυση, νυχτώνει φθινόπωρο.

Δεν έχω χρόνο ν’ αφουγκραστώ τη μοναξιά σου,

μη σου φανεί εγωιστικό,

αφιερώθηκα στη δική μου με πάθος. Κι ο πόθος,

τι απόγινε ο πόθος μας… στο βράχο άφησα ένα κογχύλι.

Ψήλωσαν κι άλλο τα κυπαρίσσια στη θάλασσα,

όταν έρχομαι φεύγεις, έτσι σε σκέφτομαι,

δε συναντιόμαστε κι όμως κάνουμε

την ίδια διαδρομή πάνω στην άμμο.

Βρήκα ένα μολύβι, δικό σου ήτανε. Το κράτησα,

μ’ αυτό σου γράφω. Ενθύμιο… ένα ακόμη

Αύριο... ο νυχτερινός όρκος

μια δροσερή ψιχάλα, πάνω

στη μισοτελειωμένη αμαρτία

κόντρα στη βία της ύλης.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […φτάνει μια ματιά στο βυθό, σ’ αυτό το βυθό

    φτάνει ένα άγγιγμα στ’ αλάτι

    ευτυχώς, το βλέμμα όταν φουρτουνιάζει βρίσκει λύσεις….]

    Με ταξιδέψατε Ζωή σε αυτόν τον βυθό και αφέθηκα να με αγκαλιάσει η φουρτούνα της θάλασας!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αυτός ο βυθός, ως άλλος μαγικός καθρέφτης σου επιστρέφει πάντα την αλήθεια που ψάχνεις, είτε την αντέχεις, είτε όχι, φτάνει μόνο να έχουν φουρτουνιάσει τα μάτια σου, να έχεις φτάσει εκεί που το μπροστά είναι μονόδρομος κι ας οδηγεί στο γκρεμό… στην πτώση φαίνονται αν αντέχουν τα φτερά…. Σας ευχαριστώ Άννα.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Μαθαίνεις με τον καιρό
    να απαντάς σε κάποιες ερωτήσεις
    κι αυτό πάλι, δεν σου είναι τόσο χρήσιμο,
    γιατί μετά, μαθαίνεις πως μπορείς να ζήσεις
    και χωρίς απαντήσεις.[…]

    Οταν κάνεις τούτη τη μετάβαση..είναι σα να τιθασεύεις το χρόνο…ή σα να τον προσπερνάς…
    Υπέροχα λόγια όλα…

    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μάχη μου, επισημαίνεις πάντα αυτό που αποτελεί το κίνητρο, για την ταπεινή κατάθεση της σκέψης μου και είναι σαν να διαβάζεις από το σημειωματάριο της ψυχής μου. Ειλικρινά σ’ ευχαριστώ από καρδιάς. Ας έχεις το φως συνήγορο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου