Οι άντρες δεν κλαίνε…

11.04.2014

 

Α' Μέρος

Τα τζάμια είχαν θολώσει από το κρύο. Δεκέμβρης μήνας κι ο χειμώνας είχε εγκατασταθεί για τα καλά στην πόλη. Στο Σέλι είχε πέσει το πρώτο χιόνι κι ο Τριπόταμος, φουσκωμένος από τις τελευταίες βροχές, κυλούσε αφρισμένος κάτω από το ξύλινο γεφυράκι και συνέχιζε θυμωμένος στη βαθιά ρεματιά κάτω από την Εβραϊκή συνοικία.
Μα ο Δημήτρης δεν έβλεπε τίποτε από όλα αυτά. Και δεν έφταιγαν τα θολωμένα τζάμια – ούτε η βροχή που έπεφτε με μανία και σχημάτιζε χοντρά, ακανόνιστα αυλάκια πάνω τους. Καθισμένος σ’ ένα ακριανό τραπεζάκι στο μικρό καφενεδάκι της Μπαρμπούτας, με τον καφέ να παγώνει στο φλιτζάνι και το τασάκι ξέχειλο στα αποτσίγαρα, παρακολουθούσε αφηρημένος τα δρομάκια που άνοιγε το νερό στα τζάμια ενώ το μυαλό του έτρεχε σε άλλα, σκοτεινά μονοπάτια, σ’ έναν λαβύρινθο εφιαλτικών σκέψεων που ένιωθε να τον καταπίνει και να τον εξοντώνει.
Από χτες το απόγευμα ήταν έτσι. Από τη στιγμή που άκουσε το φοβερό, το απίστευτο μαντάτο.
Στην αρχή δεν καταλάβαινε τι ακριβώς του έλεγε η γιατρός. Θες επειδή ήταν εντελώς ανυποψίαστος, θες επειδή του τα έλεγε λίγο γενικόλογα, λίγο αόριστα (για να μπορέσει να τον ενημερώσει όσο το δυνατόν πιο ήπια, πιο ανώδυνα όπως του εξήγησε αργότερα), δεν είχε δώσει και πολλή σημασία. Παλιός αιμοδότης, έδινε αίμα από τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και συνέχισε να δίνει εθελοντικά στην Αιμοδοσία του Νοσοκομείου της πόλης του, της Βέροιας, τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Μάλιστα πέρσι, στα 35 του, είχε πάρει και τιμητικό δίπλωμα από το Υπουργείο γι αυτή του «την προσφορά ζωής», όπως έλεγε το χαρτί κι όπως κι ο ίδιος την θεωρούσε.
Τότε; Τι ήταν αυτό που προσπαθούσε να του πει με τρόπο η γιατρός Βασιλειάδου, με την οποία είχαν γίνει και φίλοι μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας;
«Ξέρεις... Δημήτρη...» είχε ξεκινήσει διστακτικά, «την τελευταία φορά που έδωσες αίμα, πριν δυο βδομάδες, οι εξετάσεις δεν ήταν και τόσο καλές...»
«Θα ζήσω γιατρέ μου;» της απάντησε αστειευόμενος ανέμελα, «ή να αρχίσω να ανησυχώ; Πάλι ανέβηκε η χοληστερίνη;»
Μα η γιατρός δεν χαμογέλασε με το αστείο του όπως άλλες φορές. Αντίθετα την είδε να συννεφιάζει και να παίζει νευρικά με το στυλό που κρατούσε στα χέρια.
«Μακάρι να ήταν κάτι τόσο απλό... αλλά φοβάμαι πως τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά...»
«Δηλαδή;» σοβάρεψε με τη σειρά του.
«Δηλαδή... να... ξέρεις καλά ότι κάθε φορά που δίνεις αίμα γίνονται κάποιες εξετάσεις για τα λεγόμενα μεταδιδόμενα νοσήματα... ηπατίτιδα, σύφιλη, AIDS…» σταμάτησε και τον κοίταξε προσεκτικά. Ο Δημήτρης δεν μίλησε.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι... κάτι πολύ σημαντικό», συνέχισε εκείνη. «Συνέβη κάτι στη ζωή σου... την προσωπική εννοώ... κάποια σχέση... ή κάτι άλλο... που να μπορεί να σε έβαλε σε κίνδυνο... να κολλήσεις κάτι... κάποιον ιό... με καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;»
«Τίποτε απολύτως», απάντησε κατηγορηματικά, «και καταλαβαίνω πολύ καλά τι θέλετε να πείτε. Με την Ελένη είμαστε μαζί πάνω από δύο χρόνια, σε μια σχέση που υπήρχε και τις προηγούμενες φορές που έδωσα αίμα – και δεν είχε υπάρξει ποτέ πρόβλημα, σωστά; Όσο για τον άλλο πιθανό τρόπο μετάδοσης, τα ναρκωτικά, αυτό κι αν δεν παίζει καθόλου σαν σενάριο», είπε και γέλασε νευρικά, βεβιασμένα. «Οπότε; Μήπως έγινε κάποιο λάθος στις εξετάσεις; Και, για να ’χουμε καλό ρώτημα, σε τι ακριβώς αναφέρεστε;»
Την είδε να συννεφιάζει ακόμα πιο πολύ.
«Δημήτρη θα σου μιλήσω καθαρά γιατί πιστεύω ότι είσαι ένα ώριμο άτομο, μια συγκροτημένη προσωπικότητα και θα μπορέσεις να το διαχειριστείς ψύχραιμα... να το διαχειριστούμε δηλαδή γιατί θα είμαστε σε στενή συνεργασία. Οι εξετάσεις σου έδειξαν ότι είσαι θετικός για τον ιό του AIDS… δυστυχώς... και το αρχικό τεστ και τα επιβεβαιωτικά είχαν το ίδιο αποτέλεσμα...»
Για μια στιγμή, ατέλειωτη και για τους δυο, την κοίταξε εμβρόντητος.
«Αποκλείεται!» ύψωσε ασυναίσθητα τον τόνο της φωνής του. «Δεν υπάρχει περίπτωση! Σίγουρα κάποιο λάθος έγινε, να μου πάρετε δείγμα να κάνετε κι άλλα τεστ... αποκλείεται...» Έγειρε βαρύς στη ράχη της καρέκλας.
«Τα ελέγξαμε όλα πολλές φορές, Δημήτρη μου... κι εδώ και σε εργαστήριο αναφοράς... κι όλα τα τεστ...»

 

της Βάσως Αποστολοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Μια ιστορία που είναι οδυνηρά βιωματική – μιας και σαν γιατρός βρέθηκα αρκετές φορές, δυστυχώς, στην εξαιρετικά δύσκολη θέση της συναδέλφου του διηγήματος…

    Απάντηση
  2. fofi walter-kyrlidou

    αρπαζει το ενδιαφερον απο την πρωτη φραση,οπως αρπαζει τα ξυλαρακια το ορμητικο νερο της Μπαρμπουτας.ΕΥΓΕ Βασω μας

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Σ΄ευχαριστώ πολύ Φώφη μου – ελπίζω η συνέχεια να σου φανεί το ίδιο ενδιαφέρουσα!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Υπεροχη,συγκλονιστικη ιστορια..κ.Αποστολοπουλου

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Σ΄ευχαριστώ πολύ Σέβη μου (θεωρώ ότι εσύ είσαι η “ανώνυμος!) – χαίρομαι που σου άρεσε!

      Απάντηση
  4. Βασίλης Μόσχης

    Βάσω, δεν είσαι εντάξει, στο τσακ μας άφησες …αναμείνατε στο ακουστικό σας!

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Μ’ αρέσει να σας κρατώ σε αγωνία, Βασίλη μου! Ελπίζω κι εύχομαι μόνο να αξίζει τον κόπο!

      Απάντηση
  5. Teddie Tzokas

    Αρπαχτική αρχή, ατμοσφαιρική, δημιουγέι την κατάλληλη ένταση για το τι θα επακολουθήσει …. Αναμένω αγωνιωδώς στην άκρη της καρέκλας μου… Well done, sis!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Σ΄ευχαριστώ πολύ Τέντυ μου! Ελπίζω η συνέχεια να είναι αντάξια των επαίνων και της αγωνίας σου – γιατί έχει ανατροπές η υπόθεση!

      Απάντηση
  6. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Μεγάλο το ενδιαφέρον της ιστορίας σου Βάσω και γίνεται μεγαλύτερο στη σκέψη ότι η συγκεκριμένη μπορεί να είναι πραγματικό γεγονός. Αλλά και με πολύ ωραίο τρόπο γλαφυρό, γρήγορο, χωρίς καθυστερήσεις γράφεις τα όσα θέλεις να μας μεταφέρεις . Με αγωνία και ενδιαφέρον περιμένω τη συνέχεια!

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Πράγματι είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα Μαργαρίτα μου! Σ’ ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο κι εύχομαι η συνέχεια να το δικαιώσει!

      Απάντηση
  7. marimar

    Μόλις το ξεκίνησα, πάω για τα επόμενα. Μουδιασμένη ολόκληρη…………..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου