Είχε στο ώμο του θυμάμαι ένα σακάκι,

που πάντα φόραγε πρωί τις Κυριακές,

τσιγάρο άναβε απ’ έξω στο σοκάκι

δουλειές στο πόδι πάντα ευκαιριακές

 

Μα δεν μας έλειψε ψωμί, ούτε κι αγάπη

γλυκός σαν ήλιος του Αιγαίου στην αυλή

είχε φθαρεί στα πέτα το σακάκι,

μα δεν χρωστούσε σε κανέναν μια δραχμή...

 

Κι ήρθε στιγμή μέσα απ’ το πλήρωμα του χρόνου

κι έκλεισ’ τα μάτια του στο φως και τη ζωή...

άδειο ναι τώρα το σακάκι απ’ τον ώμο

άδεια κι εμένα στέκει τώρα η ψυχή...

 

Δεν έχω πάρει από ’κείνονε παλάτια

δεν είχε βιος να μου αφήσει... “μιαν ευχή”,

να ’χω τον ήλιο του Αιγαίου μέσα στα μάτια

και το σακάκι να φυλάω σαν προσευχή...

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!