Ο ακαταμάχητος εραστής

8.06.2019

«ΆΚΟΥ. Πολύ μπερδεμένα μου τα λες και δεν καταλαβαίνω γρι. Κουβάρι. Που όμως δεν ξετυλίγεται ομαλά, όπως εκείνο της Αριάδνης ας πούμε, για να στο κάνω πιο σαφές. Γιατί, αν το κουβάρι της αρχαίας κορασίδος ήταν σαν αυτό το δικό σου, τότε ο δόλιος ο Θησέας θα πήγαινε κατ’ ευθείαν στο στόμα του Μινώταυρου, μη προφταίνοντας να περάσει τις τόσες δαιδαλώδεις ατραπούς, έχοντας καλοσκεφτεί τι πήγαινε να κάνει. Μπέρδεμα σου λέω. Αυτό ισχυρίζομαι εγώ για τον Θησέα.

Εγώ, όπως ίσως θα ξέρεις, είμαι βαθιά στοχάστρια και μία από τις λίγες σωστές μελετήτριες της ελληνικής μυθολογίας. ΈΝΑ θεματάκι όμως με τα μπερδέματα το έχω. Συμπέρασμα: Για να σε βοηθήσω, σ’ αυτό που μου ζητάς, θα μου το πιάσεις πάλι από την αρχή, θα μιλάς αργά καθαρά με σωστά ελληνικά και …».

«Καλά, εγώ πνίγομαι κι εσύ το δικό σου χιούμορ αχώριστος σύντροφός σου, βρέξει χιονίσει, όσο σοβαρά δηλαδή και αν είναι τα όσα σου λέει ο φίλος σου, ρε συ Πέρσα. Ναι καλά. ‘’ΦΙΛΗ’’ σου λέει ο άλλος. Αλλά αυτό δεν είναι η ώρα και στιγμή να το αναλύσουμε, αν και σαν θέμα προς συζήτηση το έχω πρώτο στην ατζέντα μου».

«Και αφού τελείωσες με τον δεκάρικό σου, πέστα μου επιτέλους και πάλι. Και λέω ΠΑΛΙ, γιατί το ότι τον τελευταίο καιρό, όλο για συνωμότες και συνωμοσιολόγους που επιβουλεύονται τη ζωή σου μου μιλάς και αναρωτιέμαι γιατί πια το τόσο ενδιαφέρον τους για την αφεντιά σου. Το Σύμπαν σου γεμάτο από δαύτους, μη σου πω και για τα άλλα όμορα Σύμπαντα. Μεγάλη δουλειά τους έπεσε. Περίεργο, μα την αλήθεια.

Κάτσε ρε μη φεύγεις.

Ένα αστειάκι έκανα μόνο και μόνο, για να αποφορτίσω το κλίμα που είναι έτοιμο για ένα ηχηρότατο blow up. Αλλά εσύ, έτσι στεγνός και άνυδρος που είσαι, πού να το αντιληφτείς; Και αυτοαναφλέγεσαι. Λέγε λοιπόν και σε ακούω…».

«Σκάσε βρε, επιτέλους. Πώς σού αρέσει όμως ν’ ακούς τον ευφυή εαυτό σου να λέει τις εξυπναδίτσες του!

Αρχίζω, λοιπόν, από την αρχή, γιατί στοίχημα, απ’ όσα μέχρι στιγμής σου είπα, μπαινάκης  και βγαινάκης στα επιλεκτικής ακοής αυτάκια σου.

Ήμουνα, λοιπόν, με τον Μηνά, τον ξέρεις το Μηνά ε,- στον καφενέ που συχνάζω και ήταν η πολλοστή φορά που έβαινα σε θριαμβευτική νίκη στο τάβλι. Ο Μηνάς εκνευρισμένος μέχρι τα μπούνια που λένε. Και ξέρεις ε, έχει τόσο γούστο, όταν ο Μηνάς χάνει, που τον απολαμβάνεις πολύ περισσότερο από την όποια ταβλική σου νίκη.

Είχε γίνει κατακόκκινος, πρώτη μου φορά τον έβλεπα έτσι, που προς στιγμή φοβήθηκα μη και μου πάθει κανένα εγκεφαλικό. Πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Για καλή του τύχη πάντως – ίσως γιατί και η  ίδια του η τύχη τα χρειάστηκε, όπως εγώ– μας πλησιάζει ο Κυρ Αποστόλης, ο καφετζής, σαν από μηχανής Θεός και μου λέει:

«Κυρ Μήτσο, συγγνώμη που θα αναγκαστείς να σταματήσεις την παρτίδα σου αλλά έχω ένα μήνυμα για σένα. Τηλεφώνησε τώρα δα μια κυρία, όνομα δεν είπε, ούτε και εγώ την ρώτησα και κακώς έκανα, δεν ξέρω γιατί, με ρώτησε αν βρίσκεσαι στο καφενείο και όταν της είπα ΝΑΙ, με παρακάλεσε να σου πω προς ΘΕΟΥ ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ, ΌΠΟΥ ΝΑΝΑΙ ΈΡΧΕΤΑΙ,ΘΕΛΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ. Οδηγεί λέει με 120 χιλ. την ώρα, για να έρθει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Φαινόταν πολύ ταραγμένη. Δεν πρόλαβα να της πω να περιμένει να σε φωνάξω, να σου τα πει εσένα, γιατί έκλεισε το τηλέφωνο.

Το τηλέφωνό μου διαθέτει αναγνώριση κλίσης, έλεγξα το δικό της, μα δυστυχώς έβγαλε ΑΓΝΩΣΤΟΝ».

Αυτά μου είπε επί λέξει ο Αποστόλης κι εγώ πολύ απόρησα. Αυτή η κυρία που θα ήταν γνωστή μου, γιατί, πρώτον, δεν έδωσε όνομα και, δεύτερον, πώς δεν είχε το κινητό μου να πάρει απ’ ευθείας εμένα που μπορεί και να μην ήμουνα εκείνην την ώρα στον καφενέ; Να μην το ήξερε; Και ήξερε του καφενείου;

Βρε μυστήρια πάλι.

Διέκοψα, λοιπόν, τον αγώνα και είπα να περιμένω, με την περιέργειά μου να έχει κτυπήσει κόκκινο.

Ο Μηνάς καταχαρούμενος που ανέλπιστα απέφυγε μια νέα ταβλική πανωλεθρία από εμένα, τον μαιτρ του είδους, άρχισε τα πειράγματα:

«Για κοίτα ο Μήτσος!

Ραντεβού σου ζητάνε άγνωστες κυρίες, ω μέγιστε κατακτητή, που η ομορφάδα σου πανθομολογούμενη. Χούφταλο συνταξιοδοτούμενο.

Το είδαμε κι αυτό. Αφού εσύ έχεις ακόμη πέραση στις γυναίκες, υπάρχει μεγάλη ΕΛΠΙΔΑ και για μας, που όσο να ’ναι, υπολειπόμεθα κάτι χρονάκια, χα χα χα»…

«Σκάσε, ηττημένε πασών των μαχών, και άφησέ με να σκεφτώ ποια μπορεί να είναι αυτή η κυρία και σαν τι να θέλει το τόσο σοβαρό που μου δίνει ραντεβού στους ανδροκρατούμενους καφενέδες. Χάθηκαν τα ζαχαροπλαστεία της περιοχής, που και ατμόσφαιρα καλύτερη έχουν και ενδείκνυνται για παρόμοιες υποθέσεις; Ή ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ; Να φοβήθηκε λες μη και της την πέσω; Αυτό το τελευταίο θα με …τιμούσε ιδιαιτέρως, αν, όπως φαντάζομαι, θα πρόκειται περί μιας ευειδούς κυρίας, κοινώς αν περνάει η μπογιά της. Μα όσο και αν έφερνα στο μυαλό μου γνωστές και άγνωστες θηλυκές υπάρξεις, δεν κατέληγα πουθενά.

Αυτές τις σκέψεις, τις έκανα φωνακτά, με τον Μηνά να χαχανίζει σαν ηλίθιος.

Η ώρα περνούσε, όμως, με την κυρία να έχει ήδη όχι απλά λίγο αργήσει, αλλά υπερβολικά πολύ. Και στη Λιβαδειά να ήταν, όταν τηλεφώνησε, θα έπρεπε να είχε φτάσει. Ανησυχούσα μεν για εκείνη μη και στη βιασύνη της έπαθε κανένα τροχαίο, αλλά και έπρεπε να φύγω να πάρω τον μικρό μου εγγονό από το σχολείο, όπως έκανα κάθε ημέρα.

Έφυγα, λοιπόν, λέγοντας του Αποστόλη να της πει, όταν έρθει, να κάνει τον κόπο να πεταχτεί μέχρι το σπίτι μου, θα την δεχόμουν ευχαρίστως».

«Πολύ διακινδυνευμένο αυτό το ‘’ευχαρίστως’’ σου, φίλε μου, αλλά πες μου και με έσκασες, τι έγινε τελικά; Αν και φαντάζομαι τι συνέβη, πράγμα που απεύχομαι».

«Μπίνγκο φιλνάδα. Αυτό ακριβώς. Είσαι όμως ατσίδα ρε συ.

Όταν γύρισα στο σπίτι, αφού άφησα τον μικρό στην κόρη μου, το βρήκα ανάστατο. Συρτάρια να χάσκουν, πράγματα πεταμένα παντού και βέβαια το πανάκριβο σκάκι με πιόνια από ελεφαντοστούν και ασήμι δώρο ΟΛΗΣ της οικογένειας για τα 70κοστά μου γενέθλια, πριν κάμποσα χρόνια, καθώς και  το laptop μου, ποιος ξέρει και τι ακόμη, είχαν αποδημήσει ‘’σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει’’. Και κυριολεκτώ.

Να έχω χάσει τα πολύτιμα πράγματά μου, να έχω και από πάνω να συμμαζέψω αυτό το μακελειό που συνέβαινε στο νοικοκυριό μου τη στιγμή που μόλις την προηγούμενη μου το είχε τακτοποιήσει υποδειγματικά η Γιολάντα, το κορίτσι που με βοηθάει με τις δουλειές. Διπλό μεροκάματο θα ήθελε, για να φέρει βόλτα αυτό το χάος.

Κάλεσα αστυνομίες και πυροσβεστικές μα η φωτιά ήταν μέσα μου, δεν την είδαν. Και οι πυροσβέστες ήρθαν, είδαν και αποχώρησαν ενοχλημένοι.

Οι αστυνομικοί μου είπαν ότι δεν ήταν καθόλου αισιόδοξοι για την σύλληψη των κλεφτών και, όταν υποψιασμένος επιτέλους τους είπα για την αναμονή της άγνωστης κυρίας, κούνησαν το πηλήκιο το επί της κεφαλής τους και είπαν ότι αυτή είναι μία από τις μεθόδους απομάκρυνσης των ενοίκων, μοναχικών κατά προτίμηση ΑΝΔΡΩΝ εκ της οικίας που στόχευσαν να ληστέψουν».

«ΑΝΔΡΩΝ βέβαια, Μήτσο μου, αμ τι άλλο; Ο βλαξ ο ανήρ, που κουβαλάει στην κυρτωμένη ράχη του, ογδόντα και, χρόνια, ο πρώην ακαταμάχητος εραστής, τότε που οι γυναίκες δε δίσταζαν να ζητήσουν εκείνες ραντεβού και όχι ο ‘’κλασικός κυνηγός’’ ως είθισται, έχει τρομάρα του την ψευδαίσθηση ότι μέχρι τα 100 του θα ισχύει το ίδιο και δεν ψυλλιάζεται ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα, σε περιπτώσεις σαν αυτή που μού διηγείσαι. Τι να σου πω, όφειλες να ήσουν υποψιασμένος μετά και από όσα ακούμε να συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια. Τόσες παραλλαγές αυτής της ιστορίας μετέρχονται οι δράστες ποντάροντας αφ’ ενός στη γεροντική αφέλεια, αλλά ΚΥΡΙΩΣ στον εν υπνώσει ευρισκόμενο ανδρικό ναρκισσισμό.

Πάει, σου λέει, η νεαρά των 30 χρόνων στα καφενεία, πλευρίζει μοναχικά αγόρια που ’χουν  το ένα πόδι στον τάφο, φλερτάρει ασύστολα και τολμηρά τον πρώην εραστή, αυτός το βρίσκει φυσικότατο και την οδηγεί στο σπίτι του σίγουρος ότι θα καταφέρει να σταθεί …στο ύψος των περιστάσεων. Και ενώ, αντί να σταθεί ορθός, βρίσκεται οριζοντιωμένος μετά το ναρκωτικό, το υπνωτικό που του έριξε η λεγάμενη στο από χρόνια απαγορευμένο από τους γιατρούς ουίσκι του, κοιμώμενος μακαρίως, η αγαπούλα μετά του αγαπούλη της κάνουν το σπιτικό καλοκαιρινό.

Τώρα πες μου, ρε συ Μήτσο, είναι  να τους λυπηθείς αυτούς τους ξεμωραμένους;

Πώς το λέει η παροιμία να δεις; ‘’Κοιμήσου κι η τύχη σου δουλεύει.’’

 Η επιτομή του δουλέματος… Τι να πω! 

Και από μένα τι ζητάς ρε φιλαράκο;»

 « Να με βοηθήσεις να την βρω. Να την βρω γιατί με ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ.

Αν και, όπως λέει ο Καργάκος, νομίζω, ‘’δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει αλλά οι προσδοκίες που είχες απ’ αυτόν.’’ Σου την λέω την αμαρτία μου. Και αμαρτία εξομολογούμενη μισή αμαρτία…».

Μωρέ ό, τι και να πούμε Ο ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ βάζει ποτέ μυαλό;;;

γράφει η  Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου