Ο θρήνος του βυθού…

20.05.2015

 

 

Σαν αγρίμι της νύχτας αλυχτά η ψυχή μου,

αντηχεί στ’ ουρανού τα απέραντα πλάτη.

Στο φως των αστεριών ανιχνεύω το δρόμο,

που χαράζουν τα ακόρεστα ανθρώπινα πάθη.

 

Σε θλιβερές ατραπούς κινείται η ζωή μου,

με τραβούν της θάλασσας τα αφέγγιστα βάθη.

Στη σιωπή του βυθού αγρικώ τη φωνή μου,

να συνθέτει σκοπούς από αμέτρητα λάθη.

 

Παραδομένο σε σαθρές ηδονές το κορμί μου,

αψηφά την καρδιά που σκαλώνει στ’ αγκάθι.

Το λυγμό της αφήνω να ποτίζει το ψέμα

και της πλέκω στεφάνια απ’ ανύπαρκτα άνθη.

 

Τα γυμνά χέρια που ζητούν τη μικρή αρωγή μου,

προσπερνώ αδιάφορα γυρίζοντας πλάτη.

Τον οίκτο διαγράφω απ’ το δικό μου το πλάνο,

στη συμπόνια επιστρέφω ένα άδειο καλάθι.

Για να μη ταραχθεί η φθηνή βόλεψή μου,

στο αίμα αθώων βαπτίζω πελάγη.

Ο φόβος στοιχειώνει των παιδιών το άγιο βλέμμα,

αμετάκλητα η ελπίδα απ’ τα στήθη απελάθη.

 

Με πικρία κοιτώ τη δειλή ύπαρξή μου,

σαν πλοίο που απλά το στίγμα του εχάθη,

να βουλιάζει αργά σ’ έναν άπληστο κόσμο

που ποτέ ν’ αγαπά ταπεινά δε θα μάθει.

 

 

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι»

Μενέλαος Λουντέμης

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκηχη

    Ο φόβος στοιχειώνει των παιδιών το άγιο βλέμμα…!

    Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν είχατε δίκιο….δυνατή η γραφή σας, το ίδιο κι η επιλογή του εξαιρετικού Λουντεμη

    Καλό σας βράδυ

    Απάντηση
    • Koko Mploko

      Κλείνοντας τα αυτιά μας στην φωνή της καρδιάς, ζούμε εξόριστοι στις προσταγές του κορμιού μας, κουβαλώντας καθημερινά – άλλοτε μεγαλύτερα, άλλοτε μικρότερα – λιθάρια, σ’ ένα μάταιο όμως οικοδόμημα. Κάπως έτσι μου προέκυψε ο Λουντέμης.
      Σας ευχαριστώ για τη στήριξη.
      Καλό βράδυ.
      Κώστογλου Βάσω

      Απάντηση
  2. MATINA MARDELI

    Εξαιρετικά “δυνατή κραυγή” το ποίημα σας για την ανάλωση του ανθρώπου σε άχρηστα και προσωρινά.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου