Ο θρήνος του βυθού…

20.05.2015

 

 

Σαν αγρίμι της νύχτας αλυχτά η ψυχή μου,

αντηχεί στ’ ουρανού τα απέραντα πλάτη.

Στο φως των αστεριών ανιχνεύω το δρόμο,

που χαράζουν τα ακόρεστα ανθρώπινα πάθη.

 

Σε θλιβερές ατραπούς κινείται η ζωή μου,

με τραβούν της θάλασσας τα αφέγγιστα βάθη.

Στη σιωπή του βυθού αγρικώ τη φωνή μου,

να συνθέτει σκοπούς από αμέτρητα λάθη.

 

Παραδομένο σε σαθρές ηδονές το κορμί μου,

αψηφά την καρδιά που σκαλώνει στ’ αγκάθι.

Το λυγμό της αφήνω να ποτίζει το ψέμα

και της πλέκω στεφάνια απ’ ανύπαρκτα άνθη.

 

Τα γυμνά χέρια που ζητούν τη μικρή αρωγή μου,

προσπερνώ αδιάφορα γυρίζοντας πλάτη.

Τον οίκτο διαγράφω απ’ το δικό μου το πλάνο,

στη συμπόνια επιστρέφω ένα άδειο καλάθι.

Για να μη ταραχθεί η φθηνή βόλεψή μου,

στο αίμα αθώων βαπτίζω πελάγη.

Ο φόβος στοιχειώνει των παιδιών το άγιο βλέμμα,

αμετάκλητα η ελπίδα απ’ τα στήθη απελάθη.

 

Με πικρία κοιτώ τη δειλή ύπαρξή μου,

σαν πλοίο που απλά το στίγμα του εχάθη,

να βουλιάζει αργά σ’ έναν άπληστο κόσμο

που ποτέ ν’ αγαπά ταπεινά δε θα μάθει.

 

 

«Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι»

Μενέλαος Λουντέμης

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκηχη

    Ο φόβος στοιχειώνει των παιδιών το άγιο βλέμμα…!

    Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν είχατε δίκιο….δυνατή η γραφή σας, το ίδιο κι η επιλογή του εξαιρετικού Λουντεμη

    Καλό σας βράδυ

    Απάντηση
    • Koko Mploko

      Κλείνοντας τα αυτιά μας στην φωνή της καρδιάς, ζούμε εξόριστοι στις προσταγές του κορμιού μας, κουβαλώντας καθημερινά – άλλοτε μεγαλύτερα, άλλοτε μικρότερα – λιθάρια, σ’ ένα μάταιο όμως οικοδόμημα. Κάπως έτσι μου προέκυψε ο Λουντέμης.
      Σας ευχαριστώ για τη στήριξη.
      Καλό βράδυ.
      Κώστογλου Βάσω

      Απάντηση
  2. MATINA MARDELI

    Εξαιρετικά “δυνατή κραυγή” το ποίημα σας για την ανάλωση του ανθρώπου σε άχρηστα και προσωρινά.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου