Ο Κανένας, της Χαράς Κρέτα

15.03.2016

man_tie

Όλοι με κοιτούν περίεργα. Νιώθω ένοχος, μικρός, αδύναμος. Σαν ένα μυρμήγκι που περιπλανιέται ανάμεσα σε ελέφαντες, σε μια κοινωνία ακοινώνητων. Τα πόδια μου τρέμουν σε κάθε απεχθές τους βλέμμα. Αισθάνομαι την αποστροφή τους να με τυλίγει και σχεδόν να με πνίγει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Με ζαλίζει η αντιπάθειά τους, που με έντονη διάθεση τη μοστράρουν. Πώς μπορούν; Απορώ. Όπως απορούν κι εκείνοι όταν με κοιτάζουν κι έπειτα ψιθυρίζουν μεταξύ τους, πράγματα που ποτέ δεν θα ήθελα να ακούσω. Όλα εκείνα που βαραίνουν την ψυχή και το κορμί μου. Πώς τολμούν; Άραγε χρειάζεται θάρρος για να δείξεις την απέχθεια σου σε κάποιον ή απλά είναι η ακατανίκητη αναισθησία και η έλλειψη κοινωνικότητας που τους μετατρέπει σε τόσο φελλούς. Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Τι πιστεύουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους;

Από την άλλη, οι πιο εξέχοντες φελλοί θα κοιτάξουν, θα κρυφογελάσουν, θα ψιθυρίσουν και θα σκουντήξουν τον διπλανό τους ώστε να απολαύσει κι εκείνος το θέαμα. Έπειτα θα ρίξουν το κλασικό βλέμμα της αποστροφής και θα εξαφανιστούν. Πόσο φελλοί! Άραγε αναρωτιούνται πώς βλέπω εγώ εκείνους και τι βλέπω πίσω από τα φανταχτερά κοστούμια τους που καλύπτουν τα κενά κορμιά τους; Δεν το αρνούμαι, αυτά τα βλέμματα με αποτελειώνουν, είναι εκείνα όμως που με κάνουν να βλέπω και την γυμνή αλήθεια. Και είναι τόσο χυδαία γυμνή που δειλιάζω μπροστά της, ντρέπομαι και κοκκινίζω.

Δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο καθένας μας έχει μια διαφορετικότητα, μικρή ή μεγάλη, εμφανές ή όχι, αλλά έχουμε, όλοι μας! Μια διαφορετικότητα που μάθαμε να ζούμε με αυτήν. Άλλοι την αγάπησαν και άλλοι όχι. Κάποιοι ακόμα προσπαθούν να την δεχτούν όσο δύσκολο κι αν είναι, κι άλλοι δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμη. Κάποιοι την ανέχονται και πορεύονται νωχελικά με εκείνη και κάποιοι άλλοι έχουν συμφιλιωθεί μαζί της και την έκαναν τρόπο ζωής. Είναι όμως εκεί και αυτό δεν αλλάζει. Πόσο δύσκολο τους είναι να το καταλάβουν;

Αυτή η κοινωνία που ξέρει πολύ καλά να κρίνει, να καταδικάζει και να ξεφτιλίζει καθετί πολύτιμο μας έχει δοθεί από την ιστορία μας, δυστυχώς είναι φτωχή, στα όρια της καταστροφής. Κι ό,τι πλούσιο έχουμε το μηδενίζουν. Και σε αυτό δεν φταίει η οικονομική κρίση που μας έχει πιάσει από τον λαιμό τα τελευταία χρόνια. Αυτή η κοινωνία είναι φτωχή από παιδεία, ανθρωπιά και αλήθεια. Γιατί αμέτρητοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια που μας κυκλώνει. Άραγε υπάρχει ελπίδα; Όχι για εμένα, αλλά για εκείνους που θα ακολουθήσουν.

Νιώθω και πάλι μικρός και ανήμπορος. Αυτή τη φορά όχι από τα βλέμματα των περαστικών, των φίλων και των γνωστών, αλλά απέναντι σε μια κοινωνία που εθελοτυφλεί και αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Μια ωμή πραγματικότητα που ζούμε, σε έναν κόσμο όπου το πράσινο των δέντρων και το μπλε του ουρανού έχουν πλέον αποχρωματιστεί και μοιάζουν με γκρίζο. Ένα γκρίζο σκούρο που πλησιάζει τα όρια του μαύρου. Τι να κάνω όμως εγώ; Και τι να πω; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο. Δεν είμαι εγώ ο ένας. Εγώ δεν είμαι κανένας…

 

_

γράφει η Χαρά Κρέτα

 

 

*Σε όλους όσους διαφέρουν

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    “Τι να κάνω όμως εγώ; Και τι να πω; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο. Δεν είμαι εγώ ο ένας. Εγώ δεν είμαι κανένας…”

    Έχετε δίκιο. Η κοινωνία καθετί διαφορετικό το στιγματίζει, το κοιτάζει υποτιμητικά. Ίσως γιατί δεν ξέρει πώς να συμπεριφερθεί σε κάποιον διαφορετικό. Το ξέρω καλά από την καθημερινή μου επαγγελματική συναναστροφή με άτομα με διαφορετικότητα. Δεν είναι όμως “ένας’ αυτός ο διαφορετικός, είναι πολλοί. Φτάνει να ενωθούν, να βγουν δυναμικά μπροστά και να διεκδικήσουν, αντί να απομονώνονται. Πολύ δυνατό το κείμενό σας. . Με άγγιξε.

    Απάντηση
    • xarakreta

      Έτσι ακριβώς είναι… δυστυχώς! Σας ευχαριστώ πολύ.

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Δεν είμαι εγώ ο ένας. Εγώ δεν είμαι κανένας…”

    Η απόγνωσή ΄στο κειμενό σας συγκλονίζει… με άγγιξε να είστε καλά!!

    Απάντηση
    • xarakreta

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σας !!! Ο συγκεκριμένος στίχος είναι όντως συγκλονιστικός και ο αγαπημένος μου. Χαίρομαι πολύ που σας άγγιξε.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου