man_tie

Όλοι με κοιτούν περίεργα. Νιώθω ένοχος, μικρός, αδύναμος. Σαν ένα μυρμήγκι που περιπλανιέται ανάμεσα σε ελέφαντες, σε μια κοινωνία ακοινώνητων. Τα πόδια μου τρέμουν σε κάθε απεχθές τους βλέμμα. Αισθάνομαι την αποστροφή τους να με τυλίγει και σχεδόν να με πνίγει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Με ζαλίζει η αντιπάθειά τους, που με έντονη διάθεση τη μοστράρουν. Πώς μπορούν; Απορώ. Όπως απορούν κι εκείνοι όταν με κοιτάζουν κι έπειτα ψιθυρίζουν μεταξύ τους, πράγματα που ποτέ δεν θα ήθελα να ακούσω. Όλα εκείνα που βαραίνουν την ψυχή και το κορμί μου. Πώς τολμούν; Άραγε χρειάζεται θάρρος για να δείξεις την απέχθεια σου σε κάποιον ή απλά είναι η ακατανίκητη αναισθησία και η έλλειψη κοινωνικότητας που τους μετατρέπει σε τόσο φελλούς. Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Τι πιστεύουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους;

Από την άλλη, οι πιο εξέχοντες φελλοί θα κοιτάξουν, θα κρυφογελάσουν, θα ψιθυρίσουν και θα σκουντήξουν τον διπλανό τους ώστε να απολαύσει κι εκείνος το θέαμα. Έπειτα θα ρίξουν το κλασικό βλέμμα της αποστροφής και θα εξαφανιστούν. Πόσο φελλοί! Άραγε αναρωτιούνται πώς βλέπω εγώ εκείνους και τι βλέπω πίσω από τα φανταχτερά κοστούμια τους που καλύπτουν τα κενά κορμιά τους; Δεν το αρνούμαι, αυτά τα βλέμματα με αποτελειώνουν, είναι εκείνα όμως που με κάνουν να βλέπω και την γυμνή αλήθεια. Και είναι τόσο χυδαία γυμνή που δειλιάζω μπροστά της, ντρέπομαι και κοκκινίζω.

Δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο καθένας μας έχει μια διαφορετικότητα, μικρή ή μεγάλη, εμφανές ή όχι, αλλά έχουμε, όλοι μας! Μια διαφορετικότητα που μάθαμε να ζούμε με αυτήν. Άλλοι την αγάπησαν και άλλοι όχι. Κάποιοι ακόμα προσπαθούν να την δεχτούν όσο δύσκολο κι αν είναι, κι άλλοι δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμη. Κάποιοι την ανέχονται και πορεύονται νωχελικά με εκείνη και κάποιοι άλλοι έχουν συμφιλιωθεί μαζί της και την έκαναν τρόπο ζωής. Είναι όμως εκεί και αυτό δεν αλλάζει. Πόσο δύσκολο τους είναι να το καταλάβουν;

Αυτή η κοινωνία που ξέρει πολύ καλά να κρίνει, να καταδικάζει και να ξεφτιλίζει καθετί πολύτιμο μας έχει δοθεί από την ιστορία μας, δυστυχώς είναι φτωχή, στα όρια της καταστροφής. Κι ό,τι πλούσιο έχουμε το μηδενίζουν. Και σε αυτό δεν φταίει η οικονομική κρίση που μας έχει πιάσει από τον λαιμό τα τελευταία χρόνια. Αυτή η κοινωνία είναι φτωχή από παιδεία, ανθρωπιά και αλήθεια. Γιατί αμέτρητοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια που μας κυκλώνει. Άραγε υπάρχει ελπίδα; Όχι για εμένα, αλλά για εκείνους που θα ακολουθήσουν.

Νιώθω και πάλι μικρός και ανήμπορος. Αυτή τη φορά όχι από τα βλέμματα των περαστικών, των φίλων και των γνωστών, αλλά απέναντι σε μια κοινωνία που εθελοτυφλεί και αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Μια ωμή πραγματικότητα που ζούμε, σε έναν κόσμο όπου το πράσινο των δέντρων και το μπλε του ουρανού έχουν πλέον αποχρωματιστεί και μοιάζουν με γκρίζο. Ένα γκρίζο σκούρο που πλησιάζει τα όρια του μαύρου. Τι να κάνω όμως εγώ; Και τι να πω; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο. Δεν είμαι εγώ ο ένας. Εγώ δεν είμαι κανένας…

 

_

γράφει η Χαρά Κρέτα

 

 

*Σε όλους όσους διαφέρουν

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!