Select Page

Ο μονόλογος του χοντρού

Ο μονόλογος του χοντρού

Κάθε μέρα τα ίδια. Ξυπνάς, ξυρίζεσαι, ντύνεσαι για τη δουλειά, δεν τρως πρωινό. Κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και διαπιστώνεις πως για μια μέρα ακόμα είσαι χοντρός. Έχεις παραμείνει χοντρός. Το βράδυ δεν ήρθε κάποια μαγική νεράιδα να σε μεταμορφώσει σε κάποιον αδύνατο. Σε κάποιον σαν τον αδερφό σου, που είναι μικρότερος από εσένα, πιο εμφανίσιμος από εσένα και εννοείται, πιο επιτυχημένος από εσένα.

Ο αδερφός σου δε θα ασχοληθεί με το φαγητό του. Αν θα φάει, αν δε θα φάει, αν θα γίνει βετζετέριαν σαν τρόπο δίαιτας, αν θα φάει πολύ, αν θα φάει λίγο. Όχι. Αυτό μόνο εσένα νοιάζει. Γιατί αν φας εσύ, θα χοντρύνεις κι άλλο. Νομίζεις πως όσο κοιτάζεσαι στον καθρέπτη, τόσο περισσότερο απλώνεσαι προς τα έξω. Νομίζεις πως ο καθρέπτης θα βάλει τα γέλια μαζί σου. Κάπου εκεί ακούς τη φωνή της μητέρας σου, η οποία σου λέει ότι τρως πολύ και θα έπρεπε να παραδειγματίζεσαι από τον μικρό αδερφό σου, ο οποίος πάντα, μα πάντα θα είναι καλύτερος από εσένα στα πάντα.

Και ο μικρός αδερφός σου δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτήν την άτυπη κόντρα που έχτισε μεταξύ σας η μητέρα σας. Ο μικρός σου αδερφός νοιάζεται μόνο για το πώς θα γίνει γιατρός. Και οι συγκρίσεις στο οικογενειακό τραπέζι πληθαίνουν. Γιατί σύμφωνα με την οικογένεια, εσύ δεν έχεις όνειρα, δεν έχεις βλέψεις για το μέλλον.

Έχεις αλλά δεν αφήνεις κανέναν τους να τις μάθει. Δε θες να τους πεις, πως όταν μεγαλώσεις θες να φτιάχνεις βιντεοπαιχνίδια. Γιατί αυτό είναι που σου αρέσει και σκέφτεσαι πόσο πολύ θα ήθελες να εγκλωβιστείς μέσα σε ένα τέτοιο παιχνίδι και να σε αφήσει η μητέρα σου στην ησυχία σου. Και σταματάς να μιλάς.

Και σταματάνε να ασχολούνται μαζί σου. Πλέον έχουν τον αδερφό σου, που τον καμαρώνουν, του παίρνουν τα καλύτερα ρούχα, τον προσέχουν σαν εύθραυστο μπιμπελό.

Σου δείχνουν την αγάπη τους με το να σου κάνουν εγγραφή στο γυμναστήριο. Και εσύ δεν το αρνείσαι. Το μετανιώνεις μετά αλλά πως να το αρνηθείς όταν ξέρεις πως θα τους δώσεις μεγάλη χαρά;

Από τη στιγμή που γεννήθηκες ονειρεύονται να σε δουν αδύνατο. Α-Δ-Υ-Ν-Α-Τ-Ο. Σαν τον αδερφό σου που γεννήθηκε αδύνατος.

Τα θυμάσαι όλα αυτά και σκέφτεσαι ότι είσαι ήδη σαράντα, ανύπαντρος και κάνεις μια δουλειά που μισείς. Το μόνο θετικό στη δουλειά είναι ο χιουμορίστας συνάδελφός σου. Σε κάνει να νιώθεις όμορφα, σου δίνει σημασία, δεν τον ενδιαφέρει που είσαι χοντρός. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι τυφλός, ίσως για αυτό δε βλέπει τη χοντροσύνη επάνω σου.

Ασχολείται μαζί σου και σε πειράζει για διάφορα θέματα αλλά ποτέ για το πάχος σου. Σε σέβεται σαν προσωπικότητα και σε κρίνει βάση των πράξεων σου. Αν ήσουν γυναίκα, θα ήσουν ερωτευμένος μαζί του.

Φτάνεις σπίτι μετά από εξουθενωτικά ωράρια. Το προτιμάς. Αν δουλεύεις υπερωρίες η μητέρα σου δε σε βλέπει και δε σε ζαλίζει. Ο αδερφός σου, μονίμως κλεισμένος στο δωμάτιο του. Ο πατέρας σου μαγειρεύει σίγουρα κάτι πικάντικο με σάλτσα και λίπος αλλά δε θα σου δώσει. Ποτέ δε σου δίνει. Το κρατάει για τον εαυτό του. Κανέναν δεν ενοχλεί το πάχος του πατέρα σου, γιατί αυτός είναι η κεφαλή της οικογένειας. Είναι ο αρχηγός σας.

Όταν κάνεις μπάνιο, νιώθεις πως θες να βγάλεις το πετσί σου. Να ξύσεις το δέρμα σου τόσο πολύ που να βγάλεις άλλο, όπως τα φίδια. Ή να ματώσεις μέχρι θανάτου. Ίσως μαζί με το αίμα, να φύγει και το λίπος και επιτέλους να αδυνατίσεις. Να αδυνατίσεις αρκετά ώστε να σε αγαπήσουν οι άλλοι και ίσως να μπορέσεις να ασχοληθείς με αυτό που πάντα σου άρεσε. Το να φτιάχνεις βιντεοπαιχνίδια.

Ίσως αν σκάψεις αρκετά το δέρμα σου να καταφέρεις να βγάλει και τη μητέρα και τον αδερφό σου από μέσα σου. Αλλά πρέπει να σκάψεις βαθιά και πολύ, γιατί τα στρώματα λίπους που αποθηκεύεις στο σώμα σου δε θα φύγουν έτσι εύκολα. Θα αγωνιστούν για να μείνουν επάνω σου. Άλλωστε που θα βρουν καλύτερο καταφύγιο από μια χοντρή χρυσόμυγα όπως είσαι εσύ;

Τα σκέφτεσαι όλα αυτά και αναστενάζεις. Εύχεσαι με κάθε αναστεναγμό να έφευγε και ένα 0.001% από το λίπος σου. Με τόσους αναστεναγμούς, θα είχες αδυνατίσει. Και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις. Το πάχος σου, σε αγαπάει γι’ αυτό δε φεύγει από κοντά σου. Είναι το μοναδικό που σε στηρίζει. Ίσως τώρα αρχίσεις να το αγαπάς κι εσύ. Θα μείνεις μαζί του για μια ζωή εξάλλου.

_

γράφει η Κατερίνα Κρυστάλλη

           

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Άννα Μάλαμα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Παιδαγωγικά κι έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Εργάστηκα ως δασκάλα γενικής και ειδικής Αγωγής σε σχολεία του Έβρου, του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης. Όταν δε δουλεύω με τα παιδιά, μου αρέσει να διαβάζω όμορφα βιβλία. Πού και πού η πένα μου γαργαλάει το χέρι κι αραδιάζω στο χαρτί τις δικές μου ιστορίες.

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Ημερολόγιο 2019 – Πρόσκληση

Προτεινόμενα Σχολικά Βοηθήματα

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος