Άνθρωποι-σκιές, πουκάμισα αδειανά και κύμβαλα αλαλάζοντα, δοχεία κενά φέροντα φωνή μα όχι ομιλία` υπάρξεις ανθρωπόμορφες μα απανθρωπισμένες, με ανάστημα τιποτένιο αλλά μωροφιλοδοξία κολοσσιαία, με ειδικό βάρος ανεπαίσθητο μα ελαφρότητα αβάστακτη. Παρεισφρέουν στη ζωή μας και απροσκλήτως αξιώνουν και εδραιώνουν θέση και ισχύ κήνσορος ανατέμνοντας και διυλίζοντας εξαντλητικά την κάθε μας ανάσα, την κάθε λέξη, το κάθε βήμα. Με πρόσωπο συνοφρυωμένο από αγανάκτηση, βλέμμα επικριτικό, παρείσακτοι σύγκλυδες, ύψιστοι -αργυρώνητοι- δικαστές σε δίκη προσημειωμένη με ετυμηγορία αταλάντευτα καταδικαστική, αμοραλιστές ηθικολόγοι και υπέρμαχοι της μετριότητας και της ομογενοποίησης, φρίττουν στην ιδέα ότι διασαλεύεται η ασφαλής κανονικότητα και εισάγονται καινά δαιμόνια που θέτουν εν αμφιβόλω το ανθρωποθεολογικό τους σύστημα, κλυδωνίζουν τη στατικότητα των ετοιμόρροπων θεμελίων της σαθρής κοινωνικής τους ευταξίας. Ή πάλι, συνωμοτικά σιγούν με μία ιοβόλο σιωπή απαξίωσης, πασχίζουν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους τιμωρητικά για την ιδιαιτερότητά σου να σε αγνοούν, καταβάλλουν κάθε ικμάδα της ανώφελης, παρασιτικής τους ενέργειας στον διά βίου σκοπό της αποδόμησής σου, εξαϋλώνουν τις διαστάσεις σου και με ξόρκια εξοστρακισμού από το θεσμοποιημένο τους γίγνεσθαι, με μηχανορραφίες και μαγγανείες δαιμονοποίησης, πασχίζουν να σε καταστήσουν αόρατο, για να στοιχειοθετήσουν τη διαμφισβητούμενη υπόστασή τους και την επίπλαστη αίσθηση της ανωτερότητάς τους, το αδιόρατο στίγμα τους. Όμως εσύ, εμείς, με πείσμα διπλό και τρίδιπλο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε αυθύπαρκτα, πλανήτες αυτόφωτοι ορφανοί από ευκαιριακούς, δουλοπρεπείς δορυφόρους` να σφίγγουμε τα χείλη μα να αφήνουμε τον λόγο να διαχέεται άθυρος και αδέσποτος, να έχουμε άφοβη την καρδιά και αδιάπτωτα τον νου προσανατολισμένο στη θάλασσα που με τις φούχτες μας γεμίσαμε, στον δρόμο που μόνοι επινοήσαμε, ώσπου είτε και πάλι η ανατολή τον ήλιο να γεννήσει είτε η τελευταία μας αδικαίωτη από τους πολλούς πνοή το στήθος να ελαφρώσει.

_

γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης