Ο χρόνος…, του Στρατή Παρέλη

25.10.2015

 

Σήμερα πάλλονται τα φωνήεντα και όσο περισσότερο τα ψαύω
τόσο μου γλιστρούν
ανάμεσα στα δάχτυλα
και κυλούν
προς το πάτωμα
υφαρπάζοντας την ασθενική φωνή μου.
Τα είχα ταξινομήσει σαν τζιτζίκια στοιχημένα
πάνω στον κορμό ενός δέντρου-
μου τραγουδούσαν, μου έγνεφαν
με τις γλυκόπικρες λυρικές τσιρίδες τους-
Τώρα αγκυλώνουν και στέκονται
χλευαστικά
σαν μικρές αναποδογυρισμένες πινέζες
που απειλούν
αν περπατήσω ξυπόλυτος.
Έτσι το ποίημα μου υποδένεται και βαδίζει
προσεκτικό
ανάμεσα στους αρμούς από τα πλακάκια
που γυαλίζουν
και με απάγουν από το δωμάτιο
κατά τον φθινοπωρινό σκηνοθέτη Χρόνο...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου