Ο χρόνος…, του Στρατή Παρέλη

25.10.2015

 

Σήμερα πάλλονται τα φωνήεντα και όσο περισσότερο τα ψαύω
τόσο μου γλιστρούν
ανάμεσα στα δάχτυλα
και κυλούν
προς το πάτωμα
υφαρπάζοντας την ασθενική φωνή μου.
Τα είχα ταξινομήσει σαν τζιτζίκια στοιχημένα
πάνω στον κορμό ενός δέντρου-
μου τραγουδούσαν, μου έγνεφαν
με τις γλυκόπικρες λυρικές τσιρίδες τους-
Τώρα αγκυλώνουν και στέκονται
χλευαστικά
σαν μικρές αναποδογυρισμένες πινέζες
που απειλούν
αν περπατήσω ξυπόλυτος.
Έτσι το ποίημα μου υποδένεται και βαδίζει
προσεκτικό
ανάμεσα στους αρμούς από τα πλακάκια
που γυαλίζουν
και με απάγουν από το δωμάτιο
κατά τον φθινοπωρινό σκηνοθέτη Χρόνο...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου