Ο χρόνος

Τι με κοιτάζεις φίλε μου με απορία;
Ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία.
Δε με αναγνωρίζεις και δικαιολογημένα
μάλλον σε ξεγελάν τα μάτια μου τα πονεμένα.
Δε λέω, και στο πρόσωπο έχω αλλάξει
είναι θαμπό και κουρασμένο, χάθηκε η νεανική του λάμψη.
Κάθε ρυτίδα μου και μια βαθιά πληγή
η μορφή μου ανατριχιαστική.
Το φορτίο της “σοφίας” μού έχει πέσει βαρύ,
ο χρόνος με καταδιώκει, μα εγώ στέκω αγέρωχος, εκεί.
Δεν ξέρω εάν έχω συμβιβαστεί,
εάν υπάρχει άλλη ζωή, εάν αξίζει η στιγμή,
ένα μόνο ξέρω, δε με τρομάζει τίποτα,
βρίσκομαι διαρκώς σε μια μόνιμη αναμονή.

_

γράφει η Βάσω Καρλή