Πέρασμα

15.10.2016

woman_crying_b

Σωπαίνω κι ακούω. Ακούω μουσικές από μια κάμαρα, που έμεινε για χρόνια κλειστή. Γνώριμες μελωδίες στ’ αυτιά μου. Ακούς; Συνθέσεις της μικρής μας Άννας, θαρρώ, στο καινούριο πιάνο που της πήραμε για τα γενέθλιά της. Δεν πρόλαβε. Δεν προλάβαμε...
Δυναμώνουν οι μουσικές της. Φωνάζουν στο μυαλό μου. Ήχοι ανυπόφοροι. Κραυγές τώρα! Πες της να πάψει. Θέλω να πάψει. Τώρα! Με πονάει! Με βασανίζει! Πονάω! Φοβάμαι! Κι εσύ; Δε φοβάσαι; Αν δε νιώθεις το φόβο να σου τσακίζει τα κόκκαλα, είσαι ευτυχισμένη. Πες μου πως είσαι ευτυχισμένη. Και τότε δε θα φοβάμαι πια. Δε θα πονάω. Στ’ ορκίζομαι.
Κοντά μου έλα. Πάμε μια βόλτα να μυρίσουμε τα γιασεμιά που μόλις άνθισαν. Γεννήθηκαν μόλις. Κοίτα... Κοίτα πώς χορεύουν στο ανοιξιάτικο αεράκι. Πόσο εύθραυστα... Πόσο αδύναμα! Ζωντανά! Σαν κι εσένα... Όμορφή μου, ψυχή δική μου. Σ’ αισθάνομαι ακόμα. Αισθάνομαι, ακόμα...
Μίλα μου. Θέλω ν’ ακούω τη φωνή σου. Κάποια άλλη φωνή μ’ εμποδίζει να σ’ ακούσω. Γίνεται πιο δυνατή τώρα! Δεν καταλαβαίνω τι λες! Μη φωνάζεις! Δεν αντέχω! Κλείσε το παράθυρο! Δεν αντέχω! Κλείσε την πόρτα! Δεν αντέχω τίποτα ν’ ακούω! Δε θέλω να μου μιλάς πια! Φτάνει! Αρκετά! Άφησέ με! Άσε με να φύγω! Να φύγω όσο πιο γρήγορα! Να μην αισθάνομαι. Να μη λυπάμαι πια...
Εσύ; Με λυπάσαι; Δακρύζεις; Κι εγώ. Λυπάμαι τόσο πολύ για όλα. Καταπίνω τις πίκρες της ζωής μας. Παλεύω να τις χωνέψω. Με πνίγουν. Μα μόνο όταν τελειώσει, θ’ αρχίσει πάλι. Η ζωή μου κι η ζωή σου. Η ανάσα μου κι η ανάσα σου. Ο πόνος μου κι η χαρά σου. Το τέλος μου κι η αρχή σου. Μόνο τότε θα ησυχάσω και θα ησυχάσεις. Στο άγνωστό μας...
Και θα ’ναι γαλήνια... Σαν τη θάλασσα σε απανεμιά. Σαν βρέφος στον γλυκό του ύπνο. Σαν την πρώτη στιγμή που σ’ αντίκρυσα. Θυμάσαι; Έλα να δούμε τ’ αστέρια. Αμέτρητα. Χρωματιστά.
«Έχουν τ’ άστρα χρώμα;» ρώτησες.
«Χρώμα τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να το δεις. Να το μυρίσεις.»
«Έχει το χρώμα μυρωδιά;»
«Μυρωδιά τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να σε διαπεράσει. Να τη γευτείς.»
«Έχει η μυρωδιά γεύση;»
«Γεύση τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να τη νιώσεις. Αρκεί να ’σαι εκεί.»
«Ζωντανός;»
«Ζωντανός μπορείς να δεις, να μυρίσεις, να γευτείς, ν’ ακούσεις.»
«Τι;»
«Ήχο τα πάντα έχουν, για να μας μιλούν.»

Ξέρω καλά, βαθιά μέσα μου, πόσο αφιλόξενο, πόσο σύντομο μπορεί να γίνει το πέρασμα... Στην αιωνιότητα. Εσύ δε με φοβίζεις πια. Δεν έχεις όψη, μορφή. Ουσία, αίμα δεν έχεις. Έχεις το τίποτα. Το αφιλόξενο, το σύντομο.
Δεν έχεις τίποτα, θάνατε. Έχω το για πάντα.
Έχω, ακόμα...

Αφήνομαι και σ’ αφήνω, αγαπημένη. Φεύγω, για να μη μείνεις άλλο. Φεύγω, για να φύγεις...

Μ’ αρέσει εδώ. Είναι ήσυχα. Βουλιάζω σε άμμο κι ευτυχία. Κι είναι ήσυχα. Η φωνή της θάλασσας γαληνεύει την ψυχή μου ως τα βάθη της. Κι είναι απέραντες κι οι δυο. Μ’ αρέσει εδώ. Βλέπω τον εαυτό μου. Βλέπω. Κι ησυχάζω. Βλέπω. Κι αναγνωρίζω. Αναδύομαι. Ανασταίνομαι. Ανασαίνω. Ανακουφίζομαι απ’ το παρελθόν μου. Κι αναδύομαι. Μ’ αρέσει εδώ. Είναι ήσυχα.
Κι ησυχάζω.
Ησύχασα...

-

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Συγκλονιστικό!!!

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Σαν την ίδια τη ζωή… Με τιμά το σχόλιό σας. Σας ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δεν έχεις τίποτα, θάνατε. Έχω το για πάντα.
    Έχω, ακόμα…

    …ένας δυνατός Μονόλογος…

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Δυνατός ο θάνατος, μα η ζωή πιο δυνατή! Σ’ ευχαριστώ ιδιαίτερα, Μάχη μου, για τα σχόλια και τη φιλοξενία. Η τιμή είναι μεγάλη…

      Απάντηση
  3. Κατερίνα Κουρμούλη

    Ανημποροι μπροστά του…
    Αμείλικτος αρπάζει κομμάτια απ’ την καρδιά μας…
    Καταπίνει τη μυρωδιά, το βλέμμα, το χάδι, τον ήχο της φωνής τους…
    Τους παίρνει μακριά μας κι εμείς αντιστεκόμαστε με πείσμα και τους κρατάμε ζωντανούς στη μνήμη μας…
    και οι τρεις μαζί για πάντα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου