Πέρασμα

15.10.2016

woman_crying_b

Σωπαίνω κι ακούω. Ακούω μουσικές από μια κάμαρα, που έμεινε για χρόνια κλειστή. Γνώριμες μελωδίες στ’ αυτιά μου. Ακούς; Συνθέσεις της μικρής μας Άννας, θαρρώ, στο καινούριο πιάνο που της πήραμε για τα γενέθλιά της. Δεν πρόλαβε. Δεν προλάβαμε...
Δυναμώνουν οι μουσικές της. Φωνάζουν στο μυαλό μου. Ήχοι ανυπόφοροι. Κραυγές τώρα! Πες της να πάψει. Θέλω να πάψει. Τώρα! Με πονάει! Με βασανίζει! Πονάω! Φοβάμαι! Κι εσύ; Δε φοβάσαι; Αν δε νιώθεις το φόβο να σου τσακίζει τα κόκκαλα, είσαι ευτυχισμένη. Πες μου πως είσαι ευτυχισμένη. Και τότε δε θα φοβάμαι πια. Δε θα πονάω. Στ’ ορκίζομαι.
Κοντά μου έλα. Πάμε μια βόλτα να μυρίσουμε τα γιασεμιά που μόλις άνθισαν. Γεννήθηκαν μόλις. Κοίτα... Κοίτα πώς χορεύουν στο ανοιξιάτικο αεράκι. Πόσο εύθραυστα... Πόσο αδύναμα! Ζωντανά! Σαν κι εσένα... Όμορφή μου, ψυχή δική μου. Σ’ αισθάνομαι ακόμα. Αισθάνομαι, ακόμα...
Μίλα μου. Θέλω ν’ ακούω τη φωνή σου. Κάποια άλλη φωνή μ’ εμποδίζει να σ’ ακούσω. Γίνεται πιο δυνατή τώρα! Δεν καταλαβαίνω τι λες! Μη φωνάζεις! Δεν αντέχω! Κλείσε το παράθυρο! Δεν αντέχω! Κλείσε την πόρτα! Δεν αντέχω τίποτα ν’ ακούω! Δε θέλω να μου μιλάς πια! Φτάνει! Αρκετά! Άφησέ με! Άσε με να φύγω! Να φύγω όσο πιο γρήγορα! Να μην αισθάνομαι. Να μη λυπάμαι πια...
Εσύ; Με λυπάσαι; Δακρύζεις; Κι εγώ. Λυπάμαι τόσο πολύ για όλα. Καταπίνω τις πίκρες της ζωής μας. Παλεύω να τις χωνέψω. Με πνίγουν. Μα μόνο όταν τελειώσει, θ’ αρχίσει πάλι. Η ζωή μου κι η ζωή σου. Η ανάσα μου κι η ανάσα σου. Ο πόνος μου κι η χαρά σου. Το τέλος μου κι η αρχή σου. Μόνο τότε θα ησυχάσω και θα ησυχάσεις. Στο άγνωστό μας...
Και θα ’ναι γαλήνια... Σαν τη θάλασσα σε απανεμιά. Σαν βρέφος στον γλυκό του ύπνο. Σαν την πρώτη στιγμή που σ’ αντίκρυσα. Θυμάσαι; Έλα να δούμε τ’ αστέρια. Αμέτρητα. Χρωματιστά.
«Έχουν τ’ άστρα χρώμα;» ρώτησες.
«Χρώμα τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να το δεις. Να το μυρίσεις.»
«Έχει το χρώμα μυρωδιά;»
«Μυρωδιά τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να σε διαπεράσει. Να τη γευτείς.»
«Έχει η μυρωδιά γεύση;»
«Γεύση τα πάντα έχουν. Αρκεί να ’σαι εκεί να τη νιώσεις. Αρκεί να ’σαι εκεί.»
«Ζωντανός;»
«Ζωντανός μπορείς να δεις, να μυρίσεις, να γευτείς, ν’ ακούσεις.»
«Τι;»
«Ήχο τα πάντα έχουν, για να μας μιλούν.»

Ξέρω καλά, βαθιά μέσα μου, πόσο αφιλόξενο, πόσο σύντομο μπορεί να γίνει το πέρασμα... Στην αιωνιότητα. Εσύ δε με φοβίζεις πια. Δεν έχεις όψη, μορφή. Ουσία, αίμα δεν έχεις. Έχεις το τίποτα. Το αφιλόξενο, το σύντομο.
Δεν έχεις τίποτα, θάνατε. Έχω το για πάντα.
Έχω, ακόμα...

Αφήνομαι και σ’ αφήνω, αγαπημένη. Φεύγω, για να μη μείνεις άλλο. Φεύγω, για να φύγεις...

Μ’ αρέσει εδώ. Είναι ήσυχα. Βουλιάζω σε άμμο κι ευτυχία. Κι είναι ήσυχα. Η φωνή της θάλασσας γαληνεύει την ψυχή μου ως τα βάθη της. Κι είναι απέραντες κι οι δυο. Μ’ αρέσει εδώ. Βλέπω τον εαυτό μου. Βλέπω. Κι ησυχάζω. Βλέπω. Κι αναγνωρίζω. Αναδύομαι. Ανασταίνομαι. Ανασαίνω. Ανακουφίζομαι απ’ το παρελθόν μου. Κι αναδύομαι. Μ’ αρέσει εδώ. Είναι ήσυχα.
Κι ησυχάζω.
Ησύχασα...

-

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Συγκλονιστικό!!!

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Σαν την ίδια τη ζωή… Με τιμά το σχόλιό σας. Σας ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δεν έχεις τίποτα, θάνατε. Έχω το για πάντα.
    Έχω, ακόμα…

    …ένας δυνατός Μονόλογος…

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Δυνατός ο θάνατος, μα η ζωή πιο δυνατή! Σ’ ευχαριστώ ιδιαίτερα, Μάχη μου, για τα σχόλια και τη φιλοξενία. Η τιμή είναι μεγάλη…

      Απάντηση
  3. Κατερίνα Κουρμούλη

    Ανημποροι μπροστά του…
    Αμείλικτος αρπάζει κομμάτια απ’ την καρδιά μας…
    Καταπίνει τη μυρωδιά, το βλέμμα, το χάδι, τον ήχο της φωνής τους…
    Τους παίρνει μακριά μας κι εμείς αντιστεκόμαστε με πείσμα και τους κρατάμε ζωντανούς στη μνήμη μας…
    και οι τρεις μαζί για πάντα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου