Πίσω απ’ την πόρτα

24.09.2016

dark_room_b

Φοβάμαι. Βρίσκομαι κλειδωμένη σ’ ένα δωμάτιο και φοβάμαι. Κανείς δεν εμφανίζεται να μου πιάσει το χέρι. Μήπως φταίει που τους έδιωξα όλους; Αυτό κάνω πάντα, αυτό έκανα και στον Χρήστο και στην Κατερίνα και στη Δανάη. Σε όλους.
Μα, τι ακούγεται; Η πόρτα τρίζει. Κάποιος προσπαθεί να ανοίξει. Όχι, όχι, δε θέλω να με βρουν. Δε φοβάμαι πια την μοναξιά, τους ανθρώπους πίσω από την πόρτα φοβάμαι. Μια κλειστή πόρτα όλη μου η ζωή. Μια κλειστή πόρτα που δεν αφήνει κανέναν να μπει, μόνο – αν τολμά – να κοιτάξει από την κλειδαρότρυπα. Μια κλειστή πόρτα φτιαγμένη από ατσάλι. Τόσο ανθεκτική, όσο η καρδιά μου. Φαινομενικά. Η φωτιά όλα τα λιώνει, το ατσάλι μου ποτέ δεν είχε ελπίδα.
Η πόρτα ανοίγει. Δεν είναι κανείς. Κρύβεται; Γιατί κρύβεται; Η μαμά συνήθιζε να λέει πως όλοι έχουμε τον φύλακα άγγελό μας. Αν ήταν εδώ, θα μου έλεγε πως αυτός άνοιξε την πόρτα. Μα δεν είναι.
Σηκώνομαι και την κλείνω. Καλύτερα έτσι. Νομίζω αυτή είναι η πρώτη απόφαση που πήρα μόνη μου. Οι αποφάσεις είναι περίεργο πράγμα. Υπάρχουν άνθρωποι που αποφασίζουν για τα πάντα χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Δεν τους μοιάζω. Ό,τι απόφαση πήρα στη ζωή μου μού την επέβαλλαν άλλοι. Πίστευα πως ήταν δικιά μου επιλογή, γιατί έτσι ήθελαν να νομίζω. Τους διώχνω όλους και γιατί; Επειδή δεν ταιριάζουν στις προδιαγραφές των ανθρώπων χωρίς πρόσωπο. Αυτών που νομίζω πως μ’ αγαπάνε επειδή με προστατεύουν. Επειδή με κρατούν φυλακισμένη. Έχω γίνει ένα μαζί τους. Και μένω μόνη. Το χειρότερο όμως ξέρεις ποιο είναι; Ότι μ’ αρέσει.
Πηγαίνω στη μέση του δωματίου. Κλείνω τα μάτια. Σκοτάδι. Τι σημαίνει σκοτάδι; Η απουσία του φωτός. Η ηθελημένη απουσία της συνείδησης. Της δικιάς μου συνείδησης. Το alter ego μου. Είναι τόσο όμορφο να μη σκέφτεσαι τίποτα. Απλά να χάνεσαι στο δικό σου κόσμο. Εκεί που όλα είναι δυνατά. Εκεί που οι φωνές δε σου ουρλιάζουν τι πρέπει να κάνεις. Εκεί που απλά μπορείς να είσαι εσύ. Χωρίς μάσκες, χωρίς μακιγιαρισμένα προσωπεία. Το σκοτάδι σου επιτέλους σε αρμονία με το είναι σου. Το σκοτάδι σου είναι εσύ.
Τώρα θα ήθελα πίσω αυτούς που έδιωξα. Να τους δείξω ποια είμαι, να τους ζητήσω συγγνώμη, να πανηγυρίσουμε τα σκοτάδια μας. Κι αν εμφανιστούν οι άνθρωποι χωρίς πρόσωπο; Θα τους πάρω από το χέρι και θ’ αφήσω το σκοτάδι να σκορπιστεί στο δωμάτιο. Να το δουν, να το δεχτούν.
Μα αυτοί είναι, αυτοί άνοιξαν την πόρτα. Τώρα μπορώ να τους δω καθαρά. Τώρα επιτέλους μπορώ να διακρίνω τα χαρακτηριστικά τους. Μου χαμογελάνε. Βλέπω το σκοτάδι τους. Έρχεται να συναντήσει το δικό μου.

 

_

γράφει η Χριστίνα Κωνσταντουδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    είναι όμορφο και πολύ (αντιφατικά) φωτεινό….να ενώνεις τα σκοτάδια σου με τους άλλους…Χριστίνα! Μου άρεσε το κείμενό σου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου