Πιπεριές τουρσί

26.11.2019

‘‘Α, όχι, όχι, Κατίνα εγώ δεν γίνομαι. Δεν πρόκειται να χάσω την ψυχραιμία και την αξιοπρέπειά μου, κυρίως αυτήν, ό,τι και αν γίνει. Ξέρω ότι ΑΥΤΟΣ θα κάνει ό,τι μπορεί για να με αναγκάσει να ξεπεράσω τα όριά μου για να έχει μετά να λέει ότι η συμπεριφορά μου ήταν ανάρμοστη, ότι η γλώσσα μου κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει και έτσι να βγει λάδι ως συνήθως. Πάγια πια η τακτική του, η άμυνα δια της επιθέσεως. Μα κι εγώ, πού να πάρει η ευχή να πάρει, άνθρωπος είμαι με φυσιολογικό νευρικό σύστημα. Δεν θα ήταν αφύσικο να μην αντιδράσω στις αστείες δικαιολογίες που θ’ αρχίσει να μού αραδιάζει προτού καλά -καλά, προλάβω ν’ ανοίξω εγώ τα στόμα μου ν’ αρθρώσω δυο λέξεις;

Τι ηθοποιός όμως που σού είναι ο κύριος! Εμ, άπιστος, εμ, προδότης, ζητά και τα ρέστα; Α, όχι δεν πρόκειται να παρεκτραπώ, να χάσω τον έλεγχο…

Α, να μην ξεχάσω να αγοράσω ένα βαζάκι με πιπεριές τουρσί…

Όπως έλεγε η συγχωρεμένη η Ελίζαμπεθ Ταίηλορ, δεν πρέπει να λείπουν από κανένα σπιτικό. Μασουλάς 1-2 από δαύτες στην έναρξη του καβγά ή ακόμη καλύτερα λίγο πριν, καταλαγιάζει το νευρικό σου σύστημα και από εξαγριωμένο που ήταν ημερεύει και αντιμετωπίζεις τόσο ψύχραιμα τον προσποιούμενο τον μαινόμενο ταύρο, που τον κάνεις να πάψει να είναι γιαλαντζή μαινόμενος αλλά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μαινόμενος.

Και είναι αυτός που χάνει τον έλεγχο.

Και είναι αυτός που σαχλαμαρίζει ξερνώντας ανυπόστατες κατηγόριες μαζί με βρισιές που αν τις έλεγε στην T.V. ας πούμε, θα άπτονταν του ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Πιπεριές τουρσί λοιπόν η Ταίηλορ, κάτι δηλαδή σαν τις γιαγιάδες μας που έλεγαν: ‘‘έχεις νεύρα; πιες ξύδι να σου περάσουν’’. Έ όσο να ‘ναι η ηθοποιός έκανε ακριβώς το ίδιο σε πιο βελτιωμένη έκδοση. Δεν είναι δυνατόν να είχε αντιγράψει η μεν τις δε, και τούμπαλιν με τόσους ωκεανούς να τις χωρίζουν; ΠΟΥ σημαίνει ότι κάποια βάση έχει το… φάρμακο.

Αυτό θα κάνω.

Εν ανάγκη, για να είμαι σίγουρη, ας αυξήσω τη δόση. Το πολύ -πολύ να πηγαίνω συχνότερα στην τουαλέτα.’’

Αυτά έλεγε η Μαριάνθη μονολογώντας. Και αυτά έπραξε.

Μα όταν ήρθε ο δικός της ήταν όλο γλύκες και καμία τάση του δεν έδειχνε καβγά μεριά.

Αυτό πάλι τι σήμαινε;

Να ‘ταν γιατί ήθελε να της ρίξει στάχτη στα μάτια, που λένε, να ‘ταν για να δείξει ότι δεν χάνει αυτός τον αυτοέλεγχο και σαν κύριος δεν οδηγείται σε καβγάδες αναίτιους ή αιτιατούς ή γιατί το κόλπο με τις πιπεριές και το ξύδι δεν ήταν μόνον δική της πατέντα;

Βέβαια, βέβαια. Οι δηλώσεις της ηθοποιού είχαν γίνει σλόγκαν την εποχή της ακμής της και των θυελλωδών ερώτων της και πολλοί εφάρμοζαν πιστά τα όσα έλεγε. Ταίηλορ ήταν αυτή δεν ήταν ο φούφουτος.

Οπότε κυρίες μου και κύριοι. Ιδού το απόλυτο φάρμακο κατά των συζυγικών καβγάδων. Μόνο να φροντίσετε το σπίτι όπου μένετε να έχει τουλάχιστον δύο τουαλέτες, για να μην μαλώνετε για το ποιος θα πρωτοπάει…

Πιπεριές τουρσί είναι αυτές να μην έχουν και παρενέργειες; Όλα τα φάρμακα έχουν. Διαβάστε τις αντενδείξεις καλού κακού…

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

 

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου