Πόσα μάτια βάρυναν απότομα, ενώ τα χείλη έλεγαν «δεν πειράζει»; 

Και μπορεί η ανθρώπινη επικοινωνία να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις λέξεις, όμως πώς μπορούμε να ξεχνάμε τις λέξεις εκείνες που δεν ξεστομίζονται, αλλά απεικονίζονται μόνον πίσω από ένα ζευγάρι μάτια; 

Οι οθόνες μας έχουν καταστήσει αναμφίβολα συναισθηματικά σχεδόν ανίκανους και η ανικανότητα αυτή παρατηρείται ιδιαίτερα στην απύθμενη δυσκολία μας να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος να μας εκφράσει μέσα από ένα βλέμμα του. 

Λύπηση; Θαυμασμός; Απέχθεια; Νοσταλγία; Θυμός; Έρωτας; Τα μάτια μιλάνε και καμιά φορά περισσότερο από τα ίδια τα στόματα. Ωστόσο η μετάφρασή τους φαίνεται πως χρειάζεται ιδιαίτερα εξειδικευμένες σπουδές και ικανότητες, ειδικότερα από τους ανθρώπους των νεότερων γενεών, από τους οποίους πολλά έχουν στερήσει οι αλλεπάλληλες κρίσεις, μέσα στα οποία βρίσκεται και η συναισθηματική νοημοσύνη. 

Ας μιλήσουμε όμως για τα μάτια εκείνα που μιλούν, τις στιγμές που οι λέξεις δεν τολμούν να βγουν από τα στόματά μας. Έχει αναλογιστεί κανείς μας άραγε, πόσο βάρος κουβαλάν αυτά τα βλέφαρα; Πόσο ζυγίζει ένα ζευγάρι βλέφαρα τη στιγμή που νιώθει, αισθάνεται, ταλαιπωρείται, παιδεύεται, αλλά δεν μπορεί να εκφραστεί ή ακόμα χειρότερα… όταν γνωρίζει πως ο απέναντι δεν μπορεί, δεν είναι σε θέση να καταλάβει. 

Βλέπετε, έχουμε μάθει να εκπαιδεύουμε μαθητές, συζύγους, γονείς, ξέρουμε πολύ καλά να κουνάμε το δάχτυλο και να λέμε τι είναι σωστό και τι ευνομούμενο στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες, όμως έχουμε ξεχάσει τα βασικά. Έχουμε παραλείψει την ενσυναίσθηση, την αλληλοκατανόηση, τον σεβασμό. Και ακόμα και τις φορές που έχουμε, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο εμφυσήσει τα συναισθήματα αυτά στα παιδιά μας, βλέπουμε στην πραγματικότητα στην άλλη άκρη, να βρίσκονται χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι κουβαλούν καθημερινά ένα αβάσταχτο φορτίο επάνω στα βλέφαρά τους και εμείς δεν είμαστε ικανοί καν να το αναγνωρίσουμε. Δεν αντιλαμβανόμαστε καν τη δυσκολία και τον φόβο τους και με ένα ελαφρύ πετάρισμα των δικών μας ματιών τους προσπερνάμε, τους αγνοούμε αποστερώντας τους την ευκαιρία στην έκφραση. 

Αν ποτέ πλησιάσετε με αγνότητα και ευγενή ειλικρίνεια έναν τέτοιον άνθρωπο και τον ρωτήσετε, πώς νιώθει, το πιο πιθανό είναι να σας αγκαλιάσει και να αρχίσει να κλαίει με αναφιλητά. Αυτά τα βλέφαρα, λοιπόν, είναι σίγουρα τα πιο βαριά του κόσμου και εκείνη τη στιγμή, μίαν αγκαλιά είναι σωτήρια και λυτρωτική, ακριβώς γιατί η μέχρι πρότινος καθημερινότητά τους, ήταν η αδιαφορία, η σιωπή, η επικριτικότητα και η στέρηση. 

Είναι εύκολο να διδάξεις σε ένα παιδί την αγάπη. Ακόμα και αν δεν το καταφέρεις εσύ, να είσαι σίγουρος πως στην πορεία του ως άνθρωπος, πάντοτε θα έχει ευκαιρίες να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Τι θα λέγατε όμως μαζί με όλα τα απαραίτητα διδάγματα που οφείλουμε να δωρίζουμε καθημερινά στον συνάνθρωπο, να μάθουμε να εκπαιδευόμαστε και να εκπαιδεύουμε συνεχώς τους γύρω μας στο να μεταφράζουν και να ζυγίζουν τα βλέφαρα που συναντάν εκεί έξω;

Πόσο πιο ήρεμος θα ήταν ο κόσμος μας, εάν γνωρίζαμε πώς να ζυγίζουμε τα βλέφαρα των άλλων καλύτερα; Όταν ο άνθρωπος αντιληφθεί πως η ζωή δεν κρύβεται πίσω από τα μαθηματικά, την ιστορία ή τη χημεία, είμαι σίγουρη πως θα μπορέσει να αλλάξει τον κόσμο γύρω του. Μέχρι τότε, ας ευχηθούμε τα καλύτερα στα βαριά και αμετάφραστα βλέφαρα αυτού του πλανήτη. 

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου