Σαν τον μικρό χαρταετό πετώ στον ουρανό σου
κι ανεμοστροβιλίζομαι και χάνομ' από μπρός σου

Πετώ ψηλά και χάνομαι γίνομαι μια κουκκίδα
στον ουρανό της σκέψης σου μια τόση δα αχτίδα

Ζυγιάζομαι στο πάθος σου μπερδεύετ' η ουρά μου
και φαίνεται αβέβαιο τ' ονειροπέταγμά μου!

Τραβάς καλούμπα δυνατά κι εκειά που κάνω κύκλους
με σώνεις σαν μ' αποτραβάς απ' της ΔΕΗ τους στύλους

Τους στύλους της απόγνωσης μαεστρικά αποφεύγεις
και χάνομαι στα ύψη σου σαν μάγος με μαγεύεις

Κράτα γερά Φυσά βοριάς Λυσσομανά και βρέχει
Μη με αφήσεις να χαθώ όσο η καλούμπα αντέχει

Κι αν κόψει κάποτ' η κλωστή και φύγω προς τα πάνω
πως μ' έστειλες στα ύψη σου εγώ στο νου μου βάνω

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!