Σαπουνόφουσκες

13.09.2021

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ

επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο

Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος δεν είχε λόγο να περάσει από εκεί, δεν περνούσε. Δίπλα είχε ένα καφενείο κι απέναντι ένα μικρό κομμωτήριο με μια σαραντάρα κομμώτρια που φορούσε πολύ κοντές φούστες.

Οι γονείς μου δούλευαν από το πρωί ως αργά το απόγευμα και με άφηναν στους παππούδες μου. Αυτός ο πεζόδρομος ήταν η αυλή μου κι οι άνθρωποι που έρχονταν να αγοράσουν λαχεία, να παίξουν ΠΡΟΠΟ ή να πληρώσουν λογαριασμούς ήταν οι φίλοι μου.  Φίλοι μου ήταν επίσης οι άντρες του καφενείου που κάθονταν πάντα στις ίδιες θέσεις και έπιναν ελληνικό καφέ. Μάλωναν συχνά για πολιτικά θέματα μα δεν φοβόμουν ποτέ τις φωνές τους γιατί ήξερα πως σε πέντε λεπτά θα γελούσαν όλοι μαζί. Σε αυτόν τον πεζόδρομο έκανα ποδήλατο και έπαιζα μερικές φορές με την μπάλα μου. Η γιαγιά μου δεν ήθελε να κάνω ζημιές και με μάλωνε, όμως η κομμώτρια της έλεγε πως τα παιδιά πρέπει να είναι έξω από τα σπίτια και να σκορπάνε σαματά.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που η μητέρα μου μού ανακοίνωσε πως θα πήγαινα στο σχολείο. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως δεν θα περνούσα πια τα πρωινά μου στο προποτζίδικο. Δεν είχα επαφές με άλλα παιδιά, οι γονείς μου ήταν πολύ νέοι και οι φίλοι τους δεν είχαν παιδιά. Θυμάμαι πως έριξα κάτω ένα ποτήρι και είπα πως δεν θα πάω ποτέ στο σχολείο. Πως εγώ θα δούλευα στο προποτζίδικο και δεν χρειαζόταν να μάθω γράμματα. Ο πατέρας μου τότε μου έριξε ένα χαστούκι.  Η μητέρα μου βούρκωσε, εγώ κλείστηκα στο δωμάτιό μου για το υπόλοιπο βράδυ και ευχήθηκα να μεγαλώσω γρήγορα για να μπορώ να ορίζω μόνος μου τη ζωή μου.

Λίγο καιρό μετά ήρθε η πρώτη μέρα του σχολείου. Με σκυμμένο κεφάλι βγήκα από το σπίτι και κατέβηκα τα σκαλιά. Ακολούθησα τον πατέρα μου χωρίς να μιλάω. Η μητέρα μου είχε ήδη φύγει για τη δουλειά της μα δεν τη χρειαζόμουν, είχα μάθει να μην τη χρειάζομαι.  Η γιαγιά μου και ο παππούς μου με κοιτούσαν περίλυποι. Ένιωθα πως με τραβούσαν άγρια από μια μεγάλη αγκαλιά, που όμοιά της δεν θα υπήρχε πουθενά αλλού στον κόσμο. Στο προποτζίδικο ήταν ένας γεράκος που έτρεμε πολύ το χέρι του, ερχόταν συχνά και μου χάιδευε το κεφάλι. Όταν κατέβηκα, η γιαγιά μου του είπε πως θα πήγαινα στο σχολείο. Με κοίταξε και ήταν σαν να στεκόταν προσοχή μπροστά σε κάποιο σπουδαίο πρόσωπο που επιτέλεσε το έργο του και τώρα αποχωρούσε για να κάνει αλλού κάτι σημαντικό. 

Στο καφενείο όλοι ήταν παράξενα σιωπηλοί. Ήταν άντρες σε μια εποχή στην οποία δεν υπήρχαν λόγια για εκείνους. Οι άντρες έπρεπε να αποχαιρετούν βουβά, σώπαιναν όταν λυπούνταν ή όταν φοβούνταν. Φοβόμουν πολύ μα ήξερα πως δεν έπρεπε να το πω. Τους κοίταξα όλους έναν-έναν. Ο πατέρας μου είχε μαλακώσει, προσπαθούσε να μου φτιάξει το κέφι λέγοντας χαζά αστεία, σαν μικρό παιδί που προσπαθεί να εξιλεωθεί μετά από μια μεγάλη ζημιά. Εκείνη τη στιγμή, όμως, για μένα υπήρχε μόνο ο πεζόδρομος και οι άνθρωποί του. Και η στιγμή ήταν μεγάλη σαν βαρύς, γκρίζος αιώνας. Όταν πέρασε, έπιασα το χέρι του πατέρα μου και προχώρησα δαγκώνοντας τα χείλη μου.

Μόνο η κομμώτρια με πλησίασε. Ήταν συγκινημένη μα εκείνη ως γυναίκα μπορούσε να δακρύσει. Δεν είχε κάνει δικά της παιδιά και ήξερα πως θα της έλειπα πολύ.

«Κοίτα να περάσεις όμορφα στο σχολείο. Να κάνεις φίλους. Και μη μας ξεχάσεις», μου είπε και χαμογέλασε με δυσκολία. Ύστερα μου χάρισε ένα μπουκαλάκι με σαπουνόνερο, που είχε αγοράσει από ένα ψιλικατζίδικο δυο στενά παραπάνω. Το άνοιξα και έκανα μερικές σαπουνόφουσκες. Διαλύθηκαν στον αέρα γρήγορα όπως δημιουργήθηκαν. Ο πατέρας μου μου έγνεψε να βιαστούμε, θα ξεκινούσε ο αγιασμός. Ορκίστηκα πως θα γύριζα μετά από καιρό και θα αναλάμβανα το προποτζίδικο. Νόμιζα πως όταν θα γύριζα ξανά σε αυτούς τους ανθρώπους, θα ήταν ακόμη ίδιοι.

Τελικά πήγα στο σχολείο κι έκανα φίλους. Οι άνθρωποι του πεζόδρομου χάνονταν σιγά-σιγά κι εγώ δεν το καταλάβαινα. Ο παππούς μου κάποια στιγμή πήρε σύνταξη και το μαγαζί ξενοικιάστηκε. Έμεινε για έναν χρόνο ερειπωμένο με τη φθαρμένη ταμπέλα του πάνω από την πόρτα. Η γιαγιά μου πέθανε λίγο μετά. Είχα ξεχάσει τα πάντα μέχρι που έγινα πατέρας και ήταν η σειρά μου να πάω την κόρη μου στο σχολείο. Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί τα γεγονότα που μας σημαδεύουν, που μας διαμορφώνουν, που ορίζουν αυτό που είμαστε είναι καταδικασμένα να ξεχνιόνται. Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η επιστήμη της Ψυχολογίας σήμερα, αν δεν υπήρχε εκείνος ο πεζόδρομος εγώ τώρα θα ήμουν κάποιος άλλος.

«Μπαμπά, δεν θέλω να πάω στο σχολείο», μου είπε η κόρη μου που είναι μόλις τριών χρόνων.

«Σε καταλαβαίνω», της είπα και σκέφτηκα με πόνο εκείνο το τρομερό πρωινό στον πεζόδρομο. Θυμάμαι ακόμη μερικά κίτρινα φύλλα που πάτησα θυμωμένος με το πόδι μου. Η ζωή εκείνων των φύλλων τελείωνε εκείνο το πρωί, όπως τελείωνε και η δική μου παλιά ζωή, η πρώτη παιδική μου ηλικία.

Δεν νοείται ζωή χωρίς να τελειώνουν και να αρχίζουν διαρκώς τα όσα βιώνουμε, σκεφτόμουν όσο χτένιζα την κόρη μου. Εκεί που άγγιζα τα μαλλιά της θυμήθηκα την κομμώτρια από τον πεζόδρομο, όταν κούρευε ένα κοριτσάκι. Τα χέρια της άγγιζαν πολύ τρυφερά το παιδικό κεφάλι και χαμογελούσε. Έτσι αχνά είχε χαμογελάσει, όταν είδε τις σαπουνόφουσκες που μου είχε χαρίσει την πρώτη μέρα που θα πήγαινα στο σχολείο. Αναρωτήθηκα τι να απέγινε αυτή η γυναίκα. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή έξω άρχισε να βρέχει.

«Μπαμπά, τι έχεις;», με ρώτησε η κόρη μου ανήσυχη.

Είμαι πεπεισμένος πως πρέπει να φτιάξουμε μια εποχή, στην οποία θα υπάρχουν λόγια για τον μεγάλο πόνο των αποχωρισμών κι έτσι δεν είχα άλλη επιλογή παρά να της πω ακριβώς πώς ένιωθα.

 

_

γράφει η Κατερίνα Τζωρτζακάκη

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου